LOGINร่างเล็กในชุดกางเกงยีนส์ขายาว และเสื้อยืดสีพื้นเดินสาวเท้าเข้ามาภายในผับใหญ่ ด้วยผมที่เกล้าลวกๆ และแว่นหนาๆ ทำให้มีสายตาหลายคู่จับจ้องเป็นตาเดียว
"พริกไทยใช่ไหม ทางนี้" ชายหนุ่มคนหนึ่งที่เธอคาดว่าน่าจะเป็นคนที่คุยสายด้วยยกมือเรียก พริกไทยไม่รอช้า รีบเดินตรงเข้าไปทันที "กันต์ล่ะ" ทั้งสามคนที่ดูกรึ่มๆ จากฤทธิ์เหล้า พยักเพยิดฟน้าไปบนโซฟาด้านข้างเธอ ที่มีร่างหนาของคนเมานอนฟุบอยู่บนโต๊ะอย่างหมดสภาพ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคือใคร "ขอบใจมากนะ เราขอพากันต์กลับก่อนละกัน" "เดี๋ยวเราช่วย" หนึ่งในนั้นเสนอตัว ก่อนทั้งเธอและเขาจะหิ้วปีกร่างของกันต์ ที่เมาจนไม่สามรถยืนด้วยตัวเองได้ด้วยซ้ำ "กลับยังไง ให้เราไปส่งไหม" "เราเรียกรถ นั่นไงมาพอดีเลย" รถเลียบจอดลงหน้าผับ พร้อมกับที่ทั้งสองคนเอาร่างหนักอึ้งเข้าไปนั่งในรถ พริกไทยหันมองหนึ่งในเพื่อนของกันต์ด้งยรอยยิ้ม "ขอบใจมากๆ นะ" ใบหน้าคมพยักรับ "เราฟิก" มือหนายกขึ้นมาตรงหน้า หวังทำความรู้จักพร้อมกับรอยยิ้มเป็นมิตร "ยินดีที่ได้รู้จัก" "เช่นกันนะพริกไทย" มือเล็กเอื้อมไปจับมือหนาตามมารยาท ก่อนจะขอตัวขึ้นรถไป ทันทีที่รถเคลื่อนตัวออกไป ร่างของกันต์ที่คอโงนเงนก็กำลังจะกระแทกลงกับประตูอีกฝั่ง มือเล็กรีบคว้าลำตัวหนามาอิงแอบบนไหล่เธอแทนด้วยความทุลักทุเล "หนักชิบหาย ไม่รู้อยากหล่อหรืออยากจะเพาะกายไปแข่งกันแน่" พริกไทยบ่นหน้ามุ่ย มือเล็กก็พยายามเอื้อมประคองร่างหนาไว้ "อือ...พริกไทย มึงหรอ" เปลือกตาคนเมาเปิดขึ้นช้าๆ มองเธอด้วยรอยยิ้มพอใจ "หุบปาก" พริกไทยพูดเสียงลอดไรฟัน เหลือบตามองคนขับที่อาจจะนึกรำคาญคนเมาปากมากขึ้นมาได้ "ไอ้กันต์" เมื่อมือไม้ของเพื่อนสนิทที่เมามายเริ่มเลื้อยมากอดเอว บดเบียดตัวเข้ามาแนบชิดหนักเข้า เธอก็ตาโต พยายามดันร่างหนาออกห่าง แต่ก็ไม่เป็นผล "ยังโกรธกูอยู่หรอ" เสียงยานคางถามขึ้นอู้อี้บนไหล่ จนพริกไทยนิ่งไปเล็กน้อย ตั้งแต่ที่ทะเลาะกันวันนั้น ปกติวันนึงได้รับข้อความเป็นสิบๆ ข้อความ กลับกลายเป็นว่าสองสามวันมานี้ กันต์หายหัวไป ไม่มีแม้แต่ข้อความเดียว โกรธมันก็โกรธ แต่ความเป็นห่วงมีมากกว่า ไอ้คนเมายิ่งชอบขับบิ๊กไบค์เร็วๆ อยู่ด้วย "กูบอกแล้ว ดึกๆ ดื่นๆ อย่าออกจากห้องบ่อย" พริกไทยพูดเสียงเบา แต่เหมือนคนเมาจะไม่สะท้ายแต่อย่างใด "กูทำไปเพราะเป็นห่วงมึง ทำไมไม่เชื่อใจกันบ้างวะ" คำพูดลอยๆ ของคนเมา พาให้ร่างเล็กชะงักลงเล็กน้อย "หรือมีวันไหนที่กูไม่หวังดีกับมึงตลอดห้าปีที่ผ่านมา ถึงสู้มันที่อยู่กับมึงมาห้าเดือนไม่ได้" ริมฝีปากสวยเม้มเข้าหากันเบาๆ กับประโยคแสนน้อยอกน้อยใจ และอ้อมกอดที่แน่นขึ้นจนชวนอึดอัด "อย่าพูดไร้สาระ แล้วก็ปล่อยด้วย กูหายใจไม่ออก" อ้อมกอดแน่นขนัดควายลงเล็กน้อย แต่กันต์ยังไม่ยอมห่างเธอไปไหน เมื่อบทสนทนาภายในรถเงียบลง นัยน์ตาคู่สวยก็ทอดมองออกไปนอกตัวรถ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ "รถติดนิดนึงนะน้อง ข้างหน้าเป็นผับ ดึกๆ แบบนี้คนเยอะ" คนขับหันมาบอก ซึ่งพริกไทยก็ชะโงกหน้ามองด้านหน้าเล็กน้อย เป็นสกายคลับนี่เอง นักศึกษาที่มาเที่ยวก็เยอะ บนถนนรถเลยเยอะตามไปด้วย ยิ่งตัวรถเคลื่อนไปช้าเท่าไหร่ คนข้างกายที่เมาไม่รู้เรื่องก็ยิ่งกอดแน่นขึ้นเรื่อยๆ อีกครั้ง "ไอ้กันต์" "หอมจัง" พริกไทยกัดฟัน อยากจะเขกมะกอกลงหัวทุยๆ คนเมาให้มันสร่างตอนนี้เต็มทน แต่ก็ทำได้แค่คิดบัญชีเอาไว้ก่อน นัยน์ตาคู่สวยหันไปมองผู้คนหน้าผับ ก่อนจะต้องขะงัก เมื่อสายตาปะทะเข้ากับร่างคุ้นตาของใครบางคน ที่กำลังนัวเนียกับร่างอรชรของสาวสวยคนหนึ่ง "พี่จอดก่อน" รถเบรคลงกระทันหัน พร้อมกับนัยน์ตาคู่สวยสั่นระริกแดงก่ำ มองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกมากมายที่ประเดประดังเข้ามาในใต "มีอะไรรึเปล่าน้อง" โชเฟอร์หันมาถาม แต่ก็ไม่ได้รับคำตอบแต่อย่างใด มือเล็กคว้าโทรศัพท์ออกมา ก่อนจะยกมันแนบหูด้วยหัวใจที่สั่นเทา และดวงตาที่สั่นระริก รอสายแค่แป๊บเดียว ปลายสายก็กดรับ 'ฮัลโหลครับที่รัก ยังไม่นอนหรอ' เสียงอบอุ่นเหม่อนอย่างเคยส่งมาให้ "กำลังจะนอนค่ะ พี่เคนทำอะไรอยู่หรอคะ" เธอพยายามคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติมากที่สุด 'พี่ออกมาทำธุระค่ะ ที่รักนอนได้เลยนะคะ พรุ่งนี้เช้าพี่โทรหา ดึกมากแล้ว' "ได้ค่ะ พี่เคนทำธุระต่อเลยนะคะ เดี๋ยวพริกวางให้ ฝันดีค่ะ" 'ฝันดีครับคนสวย' มือหนาเก็บโทรศัพท์ลงในกระเป๋า ก่อนจะมองใบหน้าสวยที่แต่งแต้มไปด้วยเครื่องสำอางค์ตรงหน้าด้วยความพอใจ "แฟนหรอคะ" สาวเจ้าถามไป มือก็ไล้อกหนาไปอย่างยั่วยวน "ก็แค่ผู้หญิงน่าเบื่อคนนึง" เคนตอบปัดรำคาญ "ถ้าเบื่อ ทำไมต้องฝืนใจทำด้วยล่ะคะ" "เงินค่าซิงเด็กนั่นสูงดี เลยคิดว่าน่าจะสนุก แต่คนจืดชืดแบบนั้น อยู่ด้วยแล้วน่าหงุดหงิดเป็นบ้า" เสียงที่เคยอบอุ่นตอบกลับด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดแปลกหู ก่อนนิ้วจะเชยคางของคนตัวเล็กตรงหน้าขึ้นช้าๆ จนใบหน้าทั้งสองอยู่ในระยะแนบชิดกัน "เลิกพูดถึงคนน่ารำคาญ แล้วมาต่อเรื่องของเราดีกว่า" มือเล็กที่กำโทรศัพท์ไว้แน่นจนสั่นเทา ตกลงข้างกายช้าๆ พร้อมกับน้ำตาที่ไหลลงอาบแก้มอย่างหมดแรง หัวใจดวงน้อยเต้นเชื่องช้าลงจนเหท่อนจะหยุดเต้นให้ได้ คนที่เคยเข้มแข็งตอนนี้ อ่อนแอที่สุดเป็นครั้งแรก หากเธอไม่โกหกว่าจะวางสายไปก่อน คงไม่มีโอกาสได้ยินคำแสนทุเรศจากผู้ชายที่เธอเชื่อใจคนนั้นแบบนี้ "ไปเถอะค่ะ" เสียงสั่นเครือสั่งคนขับ และรถก็เคลื่อนตัวต่อไปอีกครั้ง "อึก!...." พริกไทยพยายามกัดปากตัวเองแน่น กลัินเสียงสะอื้นที่กำลังจะหลุดลอดออกมา เพราะความเสียใจ ผิดหวัง และความรู้สึกที่ถูกหักหลังราวกับเธอมันโง่ดักดานเกินทน "พริกไทย เป็นอะไร" คนเมาที่เหมือนเริ่มได้สติ หลังจากเห็นน้ำตาที่ไหลอาบแก้มของเธอขยับขึ้นนั่ง ตาก็มองใบหน้าสวยด้วยนัยน์ตาคู่คมไหววูบ "ร้องทำไม อย่าร้อง" เสียงที่ติดกวนบัดนี้นุ่มขึ้นจนน่าประหลาดใจ มือหนายกขึ้นวางบนแก้มเธอ พลางเกลี่ยน้ำตาออกอย่างเบาม่อ ราวกับกลัวว่าเธอจะช้ำ "ชู่ว ไม่ร้องนะ" นัยน์ตาคู่สวยที่แดงก่ำ เอ่อล้นไปด้วยน้ำตาสบกับนัยน์ตาคู่คมของกันต์ ที่แม้จะผรือเล็กน้อยอย่างคนเมา แต่มันกลับแดงก่ำและแฝงไปด้วยความเป็นห่วงมากมาย "ฮึก กูน่าจะเชื่อพวกมึง กูขอโทษ" คนเข้มเเข็งบัดนี้สะอื้นจนตัวโยน จนวงแขนหนาต้องรวบร่างเล็กที่สั่นเทาเข้ากอด ใบหน้าสวยซุกลงกับอกหนา ปล่อยโฮอย่างไม่คิดอายใครอีกต่อไป "ไม่เป็นไรนะ โอ๋" ฝ่ามืออุ่นลูบหลังของเธอไปมาช้าๆ อย่างปลอบประโลม แม้ว่าจะเมาจนแทบไม่รู้เรื่องก็ตาม "ฮืออ....ฮึก!" เมื่อรถจอดลงหน้าหอพัก เวลาก็ล่วงเลยมาเกือบตีสอง พริกไทยประคองคนที่เริ่มได้สติ มือก็เช็ดคราบน้ำตาบนแก้มลวกๆ "โอเคไหม" กันต์ถามเสียงยานคางเล็กน้อย แม้จะพยายามควบคุมสติตัวเองแค่ไหน แต่เหล้าที่กระดกไปไม่รู้กี่แก้วก็เล่นงาน "ขึ้นห้องเถอะ ดึกมากแล้ว" เสียงที่เคยเรียบ บัดนี้สั่นเครืออย่างที่สังเกตได้ พริกไทยประคองร่างหนาขึ้นด้านบนหอพัก ไม่นานก็ะึงห้องพักของเธอ ร่างหนาล้มตัวลงนั่งบนโซฟา โดยมีพริกไทยที่ประคองอย่างรู้งาน นัยน์ตาคู่คมที่ปรือขึ้นเล็กน้อยพิจารณาใบหน้าสวยแดงก่ำตรงหน้า แพขนตางอนยาวยังมีคราบน้ำตาติดอยู่เล็กน้อย แม้กระทั่งนัยน์ตาที่ปกติเย็นชาเหลือเกินเมื่ออยู่ใกล้เขา ตอนนี้กลับอ่อนแอจนหมดคราบ พรึ่บ! แม้ว่าลำแขนหนาจะรั้งเอวคอดเล็กมาสวมกอด ซบหน้าลงกับหน้าท้องแบนราบผ่านเสื้อยืดตัวบางแนบแน่น พรอกไทยก็ไม่ได้ขัดขืนแต่อย่างใด เธอทำแค่ยืนนิง ปล่อยให้กันต์ทำตามใจเหมือนกับว่าตอนนี้ เธอไม่มีกะจิตกะใจจะใส่ใจอะไรอีกแล้ว "ร้องทำไม ยังโกรธกูอยู่หรอ" คนตัวโตถามเสียงอู้อี้ด้วยความไม่สบายใจ "กูขอโทษนะกันต์" คนตัวโตชะงัก เงยหน้าขึ้นมองใบหน้าสวยด้วยความงุนงง "ขอโทษทำไม" "กูน่าจะเชื่อมึงตั้งแต่แรก" แม้ฤทธิ์เหล้าจะเล่นงาน แต่สติที่เริ่มกลับมาก็ทำให้กันต์พอรู้เรื่องอยู่บ้าง "มึง....รู้แล้วหรอ" แม้ในใจจะภาวนาให้เพื่อนสาวรู้ความจริงเกี่ยวกับแฟนหนุ่มรุ่นพี่ แต่อีกใจหนึ่งก็กลัวคนตัวเล็กตรงหน้าจะเสียใจ มือเล็กวางลงบนแก้มหน้าทั้งสองข้าง นัยน์ตาคู่สวยที่แดงก่ำบัดนี้เรียบนิ่งจนกันต์อ่านความรู้สึกของเธอไม่ออก "ชอบกูใช่ไหม" คำถามที่เอ่ยออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุย ทำเอาหัวใจคนเมาเต้นตึกตัก "ชอบ ชอบมากด้วย" แต่ปากกลับตอบกลับไปอย่างเถรตรง เพราะไม่สามารถโกหกความรู้สึกที่พรั่งพรูอยู่ในใจได้ พริกไทยมองเกลี่ยพวงแก้มแดงก่ำของเพื่อนสนิท ที่อยู่ข้างเธอมากกว่าห้าปีเต็ม ใบหน้าคมเบ่มลูกครึ่ง คิ้วได้รูป ดวงตาคู่คมทีืตอนนี้ปรือนิดๆ อย่างน่ารัก จมูกโด่งเป็นสัน และริมฝีปากหยักอมชมพูจากฤทธิ์เหล้า ที่เผยอขึ้นนิดๆ อย่างน่ารัก จุ้บ! ร่างของคนที่พึ่งโดนริมฝีปากอวบสวย จุมพิตลงเบาๆ อย่างอ้อยอิ่ง นิ่งค้างเหมือนถูกแช่แข็ง นัยน์ตาคู่คมที่ปรือขึ้นเล็กน้อยเบิกกว้าง ก่อนจะมองใบหน้าของเพื่อนสนิทอย่างไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง แต่ความอุ่นวาบบนปากมันยังเด่นชัด จนไม่น่าเชื่อว่าจะฝันหรือคิดไปเองได้ "นี่มึง" กันต์ถึงกับพูดไม่ออก แต่ยังไม่ทันที่จะได้อ้าปากถามอะไรต่อ มือเล็กก็ดันไหล่ของเขาออก จนเอนตัวพิงกับโซฟา พริกไทยยืนอยู่ตรงหน้าเขา เสื้อยืดของเธอถูกถอดออกจนเต้าอวบใต้บราตัวสีดำ จนต้องกลืนน้ำลายลงคอ กางเกงยีนส์ของเธอถูกร่นลงช้าๆ จนมันกองลงกับพื้น แพนตี้ตัวเล็กปกปิดยอดสามเหลี่ยมเตะตาเอาไว้อย่างชวนให้ริมฝีปากของกันต์แห้งผาก "พริกไทย กู...อึก" เขาทำได้เพียงกลืนน้ำลายอึกใหญ่ เมื่อบางสิ่งใต้กางเกงตื่นตัวจนพร้อมออกศึก ปวดหนึบไปทั้งแกน จากการทำผิดศีลธรรมอย่างที่ดูเพื่อนแก้ผ้าต่อหน้า "ทำไม" คนตัวเล็กถามเสียงเรียบไม่สะทกสะท้าน แต่คนมองอย่างเขานี่สิ แม้รู้ว่าผิดแต่ก็หยุดมองภาพแสนเซ็กซี่เย้ายวนตรงหน้าไม่ได้เลย ไม่แน่ว่าอาจจะฝัน หรือไม่ก็คิดเพ้อเจ้อไปเองจากฤทธิ์เหล้า แต่เขามั่นใจว่าเขาสร่างระดับนึงแล้ว เพราะฉะนั้นนี่มัน....ไม่ใช่ฝัน "หรือกูสวยสู้เด็กมึงไม่ได้" "ไม่ใช่" กันต์รีบตอบทันที หัวใจเขาตอนนี้เต้นตึกตักแทบจะระเบิด "งั้นมึงรออะไร ถอดเสื้อผ้าแล้วก็ขึ้นเตียงสักที""เหี้ย! มึงเป็นไรวะพริกไทย!"กันต์มองคนตัวเล็ก ที่ยกมือขึ้นปาดน้ำตาบนใบหน้าสวย ที่ไหลรินเป็นทางอย่างน่าสงสาร"มึง อย่าร้อง"นัยน์ตาคู่คมสั่นไหว รีบประคองไหล่เล็กของคนข้างกายเอาไว้ด้วยความเป็นกังวล อย่างที่ไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงดี"ฮืออ ทำไมวะ"คนตัวเล็กสะอื้นตัวโยนทั้งน้ำตา กำปั้นเล็กทุบลงบนอกหนาของกันต์ไปสามสี่ทีอย่างไร้เรี่ยวแรง แต่สำหรับกันต์ มันกลับเจ็บไปยันก้นลึกของหัวใจ"ทำไมไอ้เหี้ยพี่เคนแม่ง เป็นคนเหี้ยแบบนี้วะะะ ฮึก!"แล้วก็เป็นอย่างที่กันต์คิดเอาไว้ เรื่องที่ทำให้คนในอ้อมแขนร้องไห้ เป็นเรื่องของแฟนเก่าเหี้ยๆ อย่างเคน"กูแม่ง รักแม่งไปหมดหัวจะ.."พรึ่บ!ยังไม่ทันที่คนเมาจะได้พูดจบประโยค วงแขนหนาก็คว้าร่างเล็กเข้าไปกอดเอาไว้แน่น ใบหน้าคมซุกลงกับไหล่ที่สั่นสะท้านของพริกไทยแน่น พร้อมกับอ้อมกอดที่แนบแน่นจนคนตัวเล็กผงะ"ไอ้กันต์ มึงจะฆ่ากูให้ตายใช่ไหมห้ะ!"เสียงยานครางถามทั้งน้ำตา ยกมือขึ้นทุบแผ่นหลังหนาระรัวด้วยแรงทั้งหมดที่มี แต่กันต์กลับไม่สะท้านสักนิด"ขืนมึงพูดอีกคำ มึงได้ตายคาเตียงจริงแน่"เสียงทุ้มต่ำปรามขึ้นข้างใบหู จนพริกไทยค่อยๆ สงบลง ไม่รู้ว่าเพราะฤทธิเหล้า หรือเพราะคนตั
ครืด...ครืด..."อือ...."มือเล็กควานหาโืรศัพท์ที่สั่นมาหลายวินาที ด้วยความงัวเงียและนัยน์ตาที่ปิดแน่นอย่างขัดใจ ก่อนจะปัดมั่วซั่วเพื่อรับสาย"ฮัลโหล"เสียงงัวเงียและติดแหบนิดๆ บอกปลายสายได้เป็นอย่างดี ว่ากำลังรบกวนเวลาพักผ่อนของเธอมากแค่ไหน'หิว กินข้าวกัน'น้ำเสียงคุ้นหูพาให้คิ้วเล็กขมวดเข้าหากันแน่น แทบอยากจะลืมตากดวางสายด้วยซ้ำไป"มึงก็ไปหาแดกดิวะไอ้กันต์ กูเอาตะกร้อครอบปากมึงไว้รึไงวะ แม่ง"พริกไทยสบถ มุดหน้าไปกับหมอน'เดี๋ยวกูให้คนยกไปกินนู่นนะ แค่นี้แหละ'ติ้ด!มือเล็กโยนโทรศัพท์ไปส่งๆ ก่อนจะนอนแผ่หลาต่อ ด้วยลมหายใจที่สม่ำเสมอ ราวกับว่าเมื่อกี้ไม่ได้มีใครโทรมาก๊อก!ๆ"อือ"เสียงหวานครางฮือเบาๆ เมื่อเสียงเคาะประตูรบกวนแว่วๆ เข้าโสตประสาทก๊อก!ๆๆๆ"โอ้ย! ไอ้คนเหี้ย!"ร่างเล็กหยัดตัวขึ้นนั่ง สบถด่าคนที่กล้ามากวนเธอนอนเสียงดังลั่นบ้าน มือเล็กคว้าเสื้อตัวโคร่งมาสวมลวกๆ ลุกเดินไปเปิดประตูทันควัน"แดกข้าว"นอกจากคนตัวสูงตรงหน้าจะไม่กลัวอะไรแล้ว ยังมีหน้ามาชวนเธอด้วยรอยยิ้มหน้าตายอีกต่างหาก"เดี๋ยวมึงจะได้แดกตีนกูแทน"พรึ่บ!ไม่ว่าเปล่า หมอนใบใหญ่ในมือฟาดเข้าเต็มๆ อกหนาของกันต์ จนต้องเล
"เสร็จสักที"พริกไทยปัดมือตัวเองเปาะแปะ มองข้าวของที่จัดเรียงไว้ในบ้านอย่างเข้าที่เข้าทาง โดยมีกันต์ที่ช่วยทุกขั้นตอน มิหนำซ้ำเหมือนจะมากกว่าเจ้าของข้าวของอย่่างเธอซะอีก"กินน้ำไหม เดี๋ยวกูไปหยิบให้"กันต์เช็ดเหงื่อตัวเองเล็กน้อย พลันหันไปถามคนตัวเล็ก"นี่บ้านกู"พริกไทยย้ำชัด เดินไปหยิบน้ำเย็นๆ มาให้กับเพื่อนสนิทแทน"หายเหนื่อยละตามเข้ามาในครัวนะ เดี๋ยวกูเข้าไปเตรียมของรอ"มือเล็กหยิบของหลายอน่างออกมาจากตู้เย็น ก่อนจะเริ่มจัดการล้างผักและเนื้อสัตว์ให้สะอาด หั่นเป็นชิ้นพอดีคำ"มาละ มีไรให้ทำบ้าง"กันต์ที่พึ่งเดินเข้ามาถามด้วยความสนใจ พยายามกวาดสายตามองส่วนประกอบ ที่ไม่ว่าจะเดายังไงก็เดาไม่ออก ว่าคนตัวเล็กต้องการจะทำเมนูอะไรกันแน่"กูเตรียมของให้ มึงทำ"พริกไทยจัดแจง ผายมือให้คนตัวโตเข้าครัวไปจัดการทุกอย่างด้วยตัวเอง เพราะเธอทำอาหารแล้วไม่ค่อยเวิร์คเท่าไหร่"รับทราบครับเมียยย"กันต์ตอบเสียงยานคาง ก่อนจะประจำที่ แม้ที่บ้านจะมีคนคอยประคบประหงม แต่เวลาอยู่หอเขาชอบทำอาหารมาก และชอบทำให้คนตัวเล็กข้างๆ กินเป็นที่สุด"ไอ้กันต์ หยุดเรียกกูด้วยสรรพนามนั้นสักทีจะได้ไหม ถ้ามีใครได้ยินเข้าจะทำยังไ
- 23.00 น"ไอ้เคน ไหงหน้าดูซังกะตายงั้นวะ"เพื่อนในวงเหล้าหันมามองคนที่กระดกเหล้าเข้าคอรางกับน้ำเปล่า อย่างสนใจ"นั่นดิ หรือยังคิดถึงเรื่องเด็กที่มึงเสียพนันอยู่วะ ชื่ออะไรนะ""พริกไทย คณะบัญชีป้ะ"มือหนาชะงักลงเล็กน้อย ก่อนจะกระเหฃ้าลงคอไปอีกอึก ไม่ได้ตอบคำถามของเหล่าเพื่อนแม่แต่คำเดียว"ไอ้เหี้ย ใครจะรู้วะว่าติ๋มๆ งั้นจะไปรอดไอ้เคนไปได้""กูว่าแม่งน่าจะเอาเรื่องนะ กับแฟนแบบไอ้เคนยังไม่ให้ เสือกไปอ้าขาให้คนอื่นเอา"เสียงหัวเราะฮาครืน และอ้างอิงถึงเด็กสาวแสนเชยเฉิ่มอย่างพริกไทย ที่เป็นเรื่องส่วนตัว กลับกลายเป็นเรื่องส่วนรวมที่ทำเอาคนในกลุ่มหัวเราะครืนอย่างสนุกสนานเงินที่พนันกันไว้ ก็เป็นเคนที่เป็นฝ่ายเสียอีกต่างหาก"ไอ้เคน ว่างๆ มึงก็พามาให้พวกกูเล่นบ้างสิวะ ยังไงยัยเด็กนั่นก็ดูง่ายดีอยู่แล้ว"เพล้ง!พลันเสียงหัวเราะภายในโต๊ะก็เงียบลงสงัด เมื่อขวดเหล้าถูกฟาดลงบนหัวของเพื่อนคนหนึ่ง ที่พึ่งพูดประโยคที่แสนดูถูกดูแคลนคนคัวเล็กออกมา"หุบปากพล่อยๆ ของพวกมึง ก่อนที่กูจะเอาตีนปิดมันแทน"เคนที่เป็นคนฟาดขวดปรามเสียงต่ำ มือหนากำเข้าหากันแน่นด้วยใบหน้าที่เกรี้ยวกราด สายตาคู่คมฉายแววแข็งกร้าวอย่า
เสียงผิวปากของคนที่พึ่งเดินลงมาจากชั้นสองของตัวบ้าน ในเวลาช่วงเย็น พาให้ทุกสายตาหันไปมองคนมาใหม่อย่างคุณชายเพียงคนเดียวของบ้าน"ไอ้กันต์ รีบมานั่ง เดี๋ยวป้าภิมกับพริกไทยก็มาแล้ว"รดาสั่งเสียงเย็น ก่อนลูกชายอย่างกันต์จะหย่อนตัวลงนั่งบนโต๊ะอย่างว่าง่าย"เรียนเป็นไงบ้าง"มิสเตอร์เชนหันไปถามลูกชายด้วยสำเนียงแปล่งๆ "ก็ดีครับแด๊ด คนฉลาด ทำอะไรก็ง่าย"กันต์ยักคิ้วหลิ่วตา จนผู้เป็นพ่อได้แต่ส่ายหัวยิ้มๆ ส่วนรดานั้นมีสีหน้าปลง เบื่อหน่่ยกับความมั่นหน้าของลูกชายเต็มทน"รดา"น้ำเสียงอ่อนโยนจากทางเข้าห้องอาหาร เรียกให้สายตาทุกคู่หันไปมองเป็นตาเดียว เป็นภิมกับพริกไทยที่เดินเข้ามาพร้อมกับตระกร้าในมือ"พี่ภิม หนูพริกไทย"รดาไม่รอช้า รีบเดินเข้าไปสวมกอดเด็กสาวที่ไม่ได้พบกันมาแรมเดือนอย่างคิดถึง"คุณน้าสบายดีนะคะ"มือเล็กยกขึ้นโอบกอดคนเป็นน้า ก่อนจะถามด้วยรอยยิ้ม"สบายดี คนสวยของน้าสบายดีนะลูก"ทั้งสองคนผละออกจากอ้อมกอดของกันและกัน คุณนายรดามองใบหน้าสวยจิ้มลิ้มของเด็กสาวตรงหน้าด้วยความเอ็นดู"สบายดีมากๆ ค่ะ คิดถึงคุณน้าสุดๆ สวัสดีค่ะคุณอา คิดถึงคุณอาด้วยนะคะ""คิดถึ๋งเมือนกาน หนู่พริกไทย"มิสเตอร์เชนส
"กูรอจังหวะซ้ำอยู่นะเมีย หึ""อึก"พริกแกงกัดปากตนเองแน่น มองสบสายตาคู่คมเจ้าเล่ห์ของกันต์คิ้วขมวดพรึ่บ!"โอ้ย....ซี้ด"คนตัวโตผละหนีเร็วรี่ เพราะครั้งนี้โดนเตะผ่าหมากเข้าเต็มๆ เป้า จนต้องนั่งงอตัว เบ้หน้าจนแดงก่ำไปทั้งตัว"ฮ่า!ๆๆๆ กูขำว่ะไอ้กันต์ อยู่ดีไม่ว่าดีชิบหาย"เบลล์ขำจนน้ำตาไหล ผิดกับคนเจ็บที่หันมาคาดโทษตาเขม็ง ฝั่งพริกไทยก็รีบหยัดตัวขึ้น จัดเสื้อผ้าตัวเองและปัดลางร้ายที่อาจะแฝงมากับกันต์ออกทั่วตัวด้วยสีหน้ารังเกียจอย่างเปิดเผย"ใช้งานไม่ได้ขึ้นมา อย่ามาร้องไห้ทีหลังนะมึง""กูดีใจซะอีก บรรดาเมียมึงจะได้ไม่วิ่งตามตูดมึงต้อยๆ"พริกไทยเบะปาก อยากจะเตะผ่าหมากให้ไอ้คนหลฃตัวเอง ได้สติขึ้นมาอีกสักที"มึงก็เมียกู แต่ไม่เห็นวิ่งตามตูดกูบ้าง"คนตัวโตบ่นอุบอิบ จนนัยน์ตาคู่สวยต้องตวัดไปมองเป็นเชิงเตือน เพราะขืนมีอะไรเล็ดลอดออกมาจากปากอีก มีหวังโดนประทุษร้ายอีกแน่ๆ"แล้วพวกมึงเอาไงต่อ เป็นเพื่อน คนคุย หรือแค่เอากัน"คำถามของเบลล์พาให้บรรยากาศเงียบลงถนัด กันต์เองก็หันมองพริกไทยด้วยหัวใจที่เต้นเร็วขึ้นเล็กน้อย"พลาดไปแล้ว ทำอะไรไม่ได้ แต่กูกับไอ้กันต์ก็ยังเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม"กันต์จิ๊
- เช้าวันจันทร์ร่างบางของพริกไทยหย่อนตัวลงนั่งโต๊ะหินอ่อนข้างตึก เหมือนทุกเช้าที่มาถึงมหาลัยหนังสือเรียนเล่มหนาถูกวางลง และเธอก็เปิดอ่านมันช้าๆ ไม่ได้สนใจคนที่หย่อนตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามสักนิด"ไม่คิดจะทักทายกูหน่อยจริงดิ"เบลล์ถามด้วยความผิดหวังนิดๆ ก่อนสายตาของพริกไทยจะเบนขึ้นมามองเธอนิ่ง"รู้รึย
"กูไปนะมึง มีนัดกับป๊าม๊าว่ะ"ลูกครึ่งไทยจีนอย่างเบลล์สะพายกระเป๋าหันมาลาเพื่อนสนิทในช่วงเช้าวันเสาร์ ที่ต้องกลับบ้านตามคำสั่งครอบครัวใหญ่"อืม เอาไว้เจอกันมึง"นัยน์ตาคู่สวยทอดมองแผ่นหลังเพื่อนสนิทที่เดินออกจากห้อง พร้อมกับประตูที่ปิดลงด้วยความเรียบนิ่งในขณะเดียวกัน คนที่เดินสาวเท้าออกมาจสกหอพักก
"พี่สาวคนสวย"ร่างอรชรในชุดเดรสสีดำตัวสั้น แนบไปกับเรือนร่างจนโชว์ส่วนเว้าส่วนโค้งเตะตาเลิกคิ้ว เบนสายมองสบกับสายตาคู่คมของหนุ่มหล่อ หน้าลูกครึ่งตรงหน้า"ว่าไง สุดหล่อ"สาวเจ้าว่าเสียงหวาน ย่างกรายเข้าไปใกล้ชิดกับกันต์ จนริมฝีปากหนายกยิ้ม"พอจะมีเวลาสักสิบนาทีไหม ผมอยากรู้จัก"เสียงมีเสน่ห์ผู้ชายติ
"เสร็จแล้วก็มาแดกข้าว"พริกไทยเบนสายตามองคนที่พึ่งเดินออกมาจากห้องน้ำ ด้วยชุดนักศึกษาถูกระเบียบในรอบเทอม เนื่ิงจากวันนี้เป็นวันสอบไฟนอลของนักศึกษาส่วนใหญ่"หอมว่ะ"กันต์หย่อนตัวลงนั่ง มองข้าวต้มหมูกลิ่นหอมตาวาว ไม่รอช้าตักเข้าปากไปคำโต"กินไปคุยไปนะ"ร่างเล็กหย่อนคัวลงรั่งด้วยสีหน้าจริงจัง จนเขาต้อ







