EP 10 | เป็นผู้ชายที่แปลกจริง ๆ 1/2

"พี่คิณคะ ทำไมถึงมีผู้หญิงนั่งรถมากับพี่ล่ะคะ"

น้ำหวานไปเปิดประตูฝั่งคนขับทันที แล้วทำสีหน้าไม่พอใจอย่างชัดเจน

"ทำไมหนูถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ"

"ก็น้ำหวานเห็นรถพี่คิณขับเข้ามาในมหาวิทยาลัยก็เลยขับตามมานี่ไงคะ"

"เอาเป็นว่าพี่จะอธิบายให้น้ำหวานฟังทีหลังนะ ตอนนี้พี่รีบเพราะมีเดินแบบการกุศลต่อ น้ำหวานห้ามเข้าใจผิดแล้วรีบกลับไปที่คณะก่อนนะ แล้วนี่เธอจะมัวนั่งแช่อยู่ในรถทำไมอีกล่ะ รีบออกไปสิ" ภาคิณพูดกับน้ำหวานแล้วก็ไล่ปรายฟ้าลงจากรถ

ปรายฟ้ารู้จักผู้หญิงคนนั้น เธอที่เคยเป็นข่าวซุบซิบว่ามีความสัมพันธ์ลับ ๆ กับภาคิณ แต่ทุกคนก็เข้าใจว่าข่าวนี้เป็นข่าวปลอมมาโดยตลอด ซึ่งเธอก็เข้าใจได้ในทันทีว่าที่ทั้งสองคนคบกันอยู่เป็นเรื่องจริง

"นี่เธอเป็นใคร แล้วเป็นอะไรกับพี่คิณ ทำไมพี่คิณถึงต้องมาส่งเธอด้วยล่ะ"

"อย่าเข้าใจผิดนะคะ มันไม่ได้เป็นแบบที่คุณคิดแน่นอนค่ะ คือว่าฉันก็อธิบายไม่ถูก คุณลองถามคุณภาคิณเองดีกว่านะคะ"

เธอเกรงว่าถ้าแก้ตัวอะไรไปแล้วไม่ตรงกับที่ชายหนุ่มพูด เธอกลัวว่าแฟนสาวอาจจะยิ่งเข้าใจผิดไปกันใหญ่

ปรายฟ้ารีบวิ่งไปที่ตึกทันทีเพราะไม่อยากตอบคำถามของดาราสาวที่มองเธอเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ ส่วนน้ำหวานก็ได้แอบถ่ายรูปของเธอไว้อย่างรวดเร็วเพราะอยากรู้ว่าเธอคนนั้นเป็นใคร

ปรายฟ้ารีบวิ่งอ้อมไปขึ้นตึกเรียนอีกฝั่งที่ไม่ค่อยมีคนเดินเพราะทางนี้ค่อนข้างไกลและทางเดินก็มืดพอสมควร ในใจก็ได้แต่กังวล เธอกลัวเหลือเกินว่าแฟนของภาคิณจะเข้าใจผิด ถ้าเป็นแบบนั้นแล้วเธอจะทำยังไงต่อไป

"โอ๊ย…"

เธอเดินชนกับร่างสูงที่เดินสวนมาอย่างจัง จนเธอล้มไปกองกับพื้น เพราะทางเดินค่อนข้างแคบ แรงกระแทกจากคนตัวใหญ่จึงทำให้เธอถึงกับทรงตัวไม่อยู่

"ขอโทษจริง ๆ นะคะ คุณเป็นอะไรไหมคะ"

"ครับ พี่ไม่ได้เป็นอะไร แล้วน้องเป็นอะไรไหม" ร่างสูงย่อตัวลงเพื่อจะพยุงเด็กสาวรุ่นน้องขึ้น

"ไม่เป็นไรเลยค่ะ ฉันลุกไหว ขอโทษอีกครั้งนะคะที่ไม่ได้มอง ขอโทษจริง ๆ ค่ะ" ปรายฟ้ารีบลุกขึ้นแต่ก็ต้องล้มลงไปอีกครั้ง

"โอ๊ย…" ข้อเท้าซ้ายของปรายฟ้าพลิก เธอพยายามใช้ขาขวาดันตัวเองขึ้น ชายหนุ่มแปลกหน้าจึงรีบไปช่วยพยุงเธอไว้

"ขอบคุณมากเลยนะคะ ไปชนคุณแล้วยังต้องให้ช่วยอีก"

"แล้วน้องเดินไหวหรือเปล่า"

"ไหวค่ะ ขอบคุณมากนะคะ คุณ...เอ่อ..."

ชายหนุ่มตรงหน้าแปลกใจมากที่เธอคนนี้ไม่รู้จักเขา

"พี่อยู่ปีสี่นะ ชื่อธาม ไม่ต้องเรียกคุณอย่างเป็นทางการขนาดนั้นหรอก เรียกพี่ก็พอ พี่เรียนเอกบริหารทั่วไป ส่วนน้องอยู่ปีหนึ่งสินะ"

"ใช่ค่ะ ฉันชื่อปรายฟ้าค่ะ เรียนอยู่เอกบัญชี ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ แล้วก็ขอบคุณอีกครั้งนะคะ งั้นปรายขอไปเข้าเรียนก่อนค่ะ"

ปรายฟ้ากำลังจะก้าวขาก็หยุดชะงัก แต่เธอก็ยังทำสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด รอให้เขาคนนั้นไปก่อนแล้วค่อยคิดหาทางอีกทีว่าจะทำยังไง

"อ้าวน้องปรายยังไม่ไปอีกหรือครับ"

"รุ่นพี่ไปก่อนเลยค่ะ เดี๋ยวปรายค่อยไปค่ะ"

"มีอะไรปิดบังหรือเปล่า หรือว่าเจ็บเท้าใช่ไหม"

"ไม่ใช่นะคะ ไม่มีอะไรจริง ๆ ค่ะ รุ่นพี่ไปก่อนได้เลยค่ะ"

"ไหนลองก้าวให้ดูก่อน ถ้าจะให้พี่ไป"

"เออ...ไม่มีอะไรจริง ๆ นะคะ ขอบคุณมากค่ะที่เป็นห่วง แต่ปรายไม่ได้เป็นอะไรจริง ๆ"

ธามไม่พูดอะไรแต่คุกเข่าลงตรงหน้าเด็กสาว แล้วจับที่ข้อเท้าข้างซ้ายที่สวมรองเท้าผ้าใบอยู่

"โอ๊ย…เจ็บค่ะ อุ๊บ..." ปรายฟ้ารีบปิดปากทันทีหลังจากที่เผลอพูดคำว่าเจ็บออกไป

"เห็นไหม มีอะไรทำไมไม่บอกกัน มันเป็นความผิดของพี่เอง งั้นเดี๋ยวพี่จะพาไปที่ห้องพยาบาลนะ"

"ปรายไม่อยากรบกวนน่ะค่ะ แค่นี้ก็ทำให้รุ่นพี่ลำบากมากพอแล้ว"

"นี่จะเกรงใจอะไรกันล่ะ เร็วเข้าสิ เดี๋ยวพี่พยุงไป ห้องพยาบาลต้องขึ้นไปชั้นสาม อดทนอีกนิดแล้วกัน"

"แต่ว่า..."

"ถ้ายังพูดปฏิเสธอีกที พี่จะอุ้มขึ้นไปแล้วนะ"

"งะ...งั้นก็ได้ค่ะ ปรายจะไปกับรุ่นพี่ก็ได้ ขอรบกวนด้วยนะคะ"

ร่างสูงย่อตัวลง แล้วให้ปรายฟ้าเอาแขนพาดไหล่แกร่งขอบเขา มืออีกข้างของธามก็รั้งเอวบางไว้ แล้วรับน้ำหนักตัวของเธอเพื่อจะได้ไม่ให้เท้าอีกข้างรับน้ำหนักมากเกินไป

ปรายฟ้าเกร็งตัวด้วยความเจ็บ ถึงจะมีคนช่วยพยุงร่างให้ แต่เท้าอีกข้างก็สัมผัสพื้นไม่ได้เลย พอสัมผัสพื้นทีไรเธอก็ปวดแปลบราวกับเหยียบเข็มนับพันเล่ม

"เดินไม่ไหวจริง ๆ สินะ"

"ปรายขอนั่งพักก่อนนะคะรุ่นพี่"

ธามไม่พูดอะไรแต่รวบร่างเล็กขึ้นอุ้มท่าเจ้าหญิงแล้วเดินขึ้นบันไดไปชั้นสามอย่างไม่แคร์สายตาใคร ท่ามกลางนักศึกษาชั้นปีอื่นที่กำลังเดินขึ้นตึกไปยังห้องเรียนที่กำลังมองมาทางคนทั้งสองเป็นตาเดียว

"ปล่อยปรายลงเถอะค่ะรุ่นพี่ คนมองกันใหญ่เลย" ปรายฟ้าก้มหน้าซบไหล่แกร่งเพื่อปิดบังใบหน้าตัวเองไว้ เพราะเธอรู้สึกอายจนทำอะไรไม่ถูก

กลิ่นน้ำหอมแบรนด์เนมโชยมาแตะจมูกเธอ เธออยากจะอยู่ห่างจากเขาแต่เธอก็อายที่ต้องให้คนอื่นเห็นว่าเป็นเธอมากกว่า เพราะหลายคนก็คว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายรูปเป็นการใหญ่ ซึ่งเธอก็สงสัยเหมือนกันว่าทำไมคนถึงต้องตื่นเต้นกับการเห็นอุ้มคนเจ็บไปที่ห้องพยาบาลกันขนาดนี้

"อ้าว ไม่มีใครอยู่เลยนี่ แล้วจะทำยังไงล่ะทีนี้"

"รุ่นพี่คะ ปรายไม่เป็นไรมากหรอกค่ะ รุ่นพี่ไปเข้าเรียนเถอะนะคะ เดี๋ยวปรายจะนั่งรอจนกว่าอาจารย์ห้องพยาบาลจะมาก็ได้ค่ะ"

"เดี๋ยวพี่รอเป็นเพื่อนแล้วกัน"

"อย่าเลยค่ะ แค่นี่ปรายก็รู้สึกขอบคุณมากแล้วจริง ๆ นะคะ"

"งั้นพี่จะติดต่อน้องปรายได้ยังไงล่ะ"

"เดี๋ยวไม่กี่วันก็คงหายแล้วล่ะค่ะ ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ"

"งั้นเอาเบอร์มาแล้วกัน พี่จะได้รู้ว่าน้องปรายดีขึ้นแล้วจริง ๆ ไหม"

"แต่ปรายไม่มีมือถือหรอกค่ะ พอดีมันพังเลยยังไม่ได้ซื้อใหม่เลย"

"จะเป็นไปได้ไงที่ไม่มีมือถือ สมัยนี้แล้วจะไม่มีได้ยังไง น้องปรายไม่อยากให้เบอร์พี่ถึงขนาดต้องโกหกว่าไม่มีมือถือเลยหรือไง"

"ไม่ใช่นะคะ ปรายไม่มีมือถือจริง ๆ ค่ะ ปรายมือถือพังมาเกือบเดือนแล้วค่ะ แต่ปรายยังไม่ได้ซื้อ"

ธามจ้องดูที่ใบหน้าของคนตรงหน้า ดูท่าทางเรื่องนี้เธอคงจะไม่ได้โกหกจริง ๆ

เขาจึงคว้าโทรศัพท์ของตัวเองแล้วกดอะไรสักอย่าง

"งั้นเอานี่ไป" ธามยื่นโทรศัพท์มือถือของเขาให้

"คะ?"

"นี่เป็นโทรศัพท์สำรองของพี่ที่ใช้ในตอนทำงานน่ะ พี่ก็ไม่ได้ใช้อะไรมากหรอก น้องปรายเอาไปใช้ก่อนก็แล้วกัน"

"เออ...ปรายรับไว้ไม่ได้หรอกค่ะ ขอบคุณมากจริง ๆ นะคะ ของมีค่าแบบนั้นจะเอามาให้คนที่เพิ่งจะรู้จักกันได้ยังไง ปรายขอเบอร์รุ่นพี่ไว้ดีกว่าค่ะ ถ้าปรายถึงบ้านแล้วจะเอาโทรศัพท์บ้านโทรไปหาเองนะคะ"

"ถ้าน้องปรายไม่รับของจากพี่ พี่ก็จะอยู่เฝ้าตรงนี่แหละ"

"แต่ว่าปรายคงรับไว้ไม่ได้หรอกนะคะ ของมีค่าขนาดนั้น แล้วราคาคงจะแพงน่าดู"

"งั้นก็ถือว่าพี่ให้ยืมก่อน ค่อยคืนให้พี่จนกว่าข้อเท้าจะหายดี"

"เอ่อ…งั้นก็ได้ค่ะ ขอบคุณมาก ๆ เลยนะคะ" ปรายฟ้าจำใจรับโทรศัพท์มือถือไว้ เพราะไม่อย่างงั้นคนตรงหน้าคงไม่ยอมออกไปจากห้องนี้แน่ ๆ