EP3 | หน้าที่ที่ต้องทำ 1/2

"นี่เธอจะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหนกัน" หัวหน้าแม่บ้านเข้าไปดึงผ้าห่มออกจากตัวปรายฟ้าทันที

"ขอโทษนะคะ จะลุกเดี๋ยวนี่เลยค่ะ" เธอพยายามดันตัวเองให้ลงจากเตียงได้สำเร็จ ร่างกายอ่อนล้าและปวดไปทั่วร่าง เธอพยายามเดินให้มั่นคงที่สุดแล้วถือผ้าขนหนูเข้าไปในห้องน้ำ

"พออาบน้ำเสร็จแล้วก็เอากระเป๋าลงไปด้วยล่ะ เดี๋ยวจะพาไปเรือนของแม่บ้าน"

"ได้ค่ะ ขอเวลาสักครู่นะคะ"

สิบห้านาทีต่อมา หลังจากที่เธออาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ปรายฟ้าก็ลากกระเป๋าลงไปที่ห้องโถงใหญ่ชั้นล่าง

"ตามฉันมา" หัวหน้าแม่บ้านเดินนำทางเธอไปที่เรือนแม่บ้านอีกหลังที่อยู่ห่างจากคฤหาสน์ไปเล็กน้อย

"ที่นี่จะเป็นบ้านของแม่บ้านผู้หญิง แต่จำนวนคนมีพอดีกับห้อง ดังนั้น ตอนนี้ไม่มีห้องว่างที่จะให้เธออยู่ได้หรอกนะ ก็มีแต่ห้องเปล่าที่เอาไว้เก็บของ แต่ฉันให้คนขนออกไปหมดละ แต่ไม่มีเตียงและเฟอร์นิเจอร์นะ ส่วนหมอนกับผ้าห่มจะให้คนเอาไปไว้ที่ห้องให้ทีหลัง ยังไงก็อยู่ไม่นานนี่ ทน ๆ อยู่ไปก็แล้วกัน"

"ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะ" ปรายฟ้าไหว้แม่บ้านที่สูงวัยกว่าแล้วลากกระเป๋าไปที่ห้อง

"พอเตรียมของเสร็จก็ไปช่วยในครัวด้วยล่ะ เพราะเจ็ดโมงเช้าจะต้องเตรียมกับข้าวบนโต๊ะอาหารให้คุณท่านทั้งหลายทานกัน"

"ได้ค่ะ"

เมื่อถึงเวลาตั้งโต๊ะอาหารตอนเวลาเจ็ดนาฬิกาทุกเช้า ก็จะมีแม่บ้านมาตั้งโต๊ะและจัดเตรียมอาหารเช้าไว้ให้เจ้านายในบ้านทุกวัน

"คุณแม่คะ วันนี้พี่คิณไม่ได้มาทานข้าวด้วยนะคะ เห็นว่าพี่เขาออกไปนอนที่คอนโดตั้งแต่เมื่อคืนแล้วค่ะ มีถ่ายละครที่ต่างจังหวัดทั้งสัปดาห์เลย"

"ตาคิณบอกแม่แล้วล่ะลูก คุณคะ…อันนี้ก็อร่อยนะคะ ทานให้อิ่มก่อนไปทำงานนะ แล้วมื้อค่ำอยากทานอะไรไหม เดี๋ยวฉันจะได้ให้แม่บ้านเตรียมไว้รอ"

ผู้หญิงที่เป็นภรรยาของเจ้าของบ้านก็ตักอาหารจานโปรดของสามีไปใส่ในจานให้

"อะไรก็ได้คุณ ไม่ต้องยุ่งยากหรอกผมทานได้ทั้งนั้น ว่าแต่เจ้าสาวที่คุณพ่อผมให้เจ้าคิณแต่งงานด้วยเป็นใครกันล่ะ ผมยังไม่เห็นหน้าเธอเลย"

"พอพูดแล้วอารมณ์เสียค่ะคุณ ทำไมพ่อคุณถึงได้จัดการอะไรตามใจชอบแบบนี้ล่ะคะ ถึงจะแต่งงานปลอม ๆ ก็เถอะ แต่เอาคนที่ไม่รู้จักหัวนอนปลายเท้าเข้ามาอยู่ในบ้านเราแบบนี้ ถ้าเกิดมันเป็นขโมยขึ้นมาจะทำยังไง"

"คุณแม่คะ พิมก็ยังไม่เห็นหน้าเลยค่ะ เห็นว่ามาตั้งแต่เมื่อคืน แล้วนางอยู่ที่ไหนล่ะคะ ไม่เห็นโผล่หน้ามาเลย"

"คุณหนูพิมคะ ตอนนี้เด็กคนนั้นอยู่ในครัวค่ะ แขกำลังให้ทำความสะอาดครัวอยู่ แขได้รับคำสั่งจากคุณภาคิณให้เด็กคนนั้นไปนอนที่เรือนะแม่บ้านน่ะค่ะ ดูเหมือนว่าคุณภาคิณจะเกลียดเธอมากเลยนะคะ"

"บอกยัยนั่นมานี่หน่อยสิป้า" พะพิม น้องสาวคนเดียวของภาคิณ วางช้อนอาหารไว้แล้วนั่งกอดอกรอดูว่าคนที่ปู่ของเธอบอกว่าดีนักดีหนา หน้าตาจะเป็นยังไง

"สวัสดีค่ะ ดิฉันชื่อปรายฟ้าค่ะ" ปรายฟ้าไหว้ผู้ที่สูงวัยกว่าทั้งสองคนและทักทายพะพิมด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม

"นี่เธออย่าเข้ามาใกล้ฉันสิ แล้วแต่งตัวอะไรเนี่ย ทำไมใส่เสื้อผ้าไร้รสนิยมขนาดนั้น เนี่ยนะหรือจะมาเป็นภรรยาของพี่ชายฉัน หัวเด็ดตีนขาดยังไงก็ไม่ยอมให้เป็นแบบนั้นหรอก"

พะพิมมองร่างบางตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาดูแคลน

"อย่าได้แม้แต่จะคิดมานั่งร่วมโต๊ะอาหารนะ ถึงจะเป็นว่าที่ภรรยาจอมปลอมของพี่ แต่ก็อย่าได้แม้แต่จะคิดเอาตัวมาเสมอฉัน ออกไปจากตรงนี้ได้แล้ว อย่ามาเสนอหน้าตรงอีก เห็นแล้วหมดอารมณ์ทานข้าวเลย"

ปรายฟ้ายกมือไหว้คนบนโต๊ะอาหารอีกครั้งแล้วเดินออกไปที่ครัวเหมือนเดิม เพราะยังทำงานในครัวค้างไว้อยู่

"นี่คุณคะ พ่อคุณไปเอาเด็กมาจากไหน จะให้เด็กนั่นแต่งงานกับลูกของเราจริงหรือคะ ดูชุดที่ใส่ก่อนสิ มันงานเกรดต่ำมากไม่ใช่หรือไงคะคุณ นี่พ่อของคุณคิดอะไรอยู่กันแน่เนี่ย"

"เอาน่าคุณ เด็กคนนั้นก็ดูเรียบร้อยดีนะ ถ้าแต่งตัวให้ดีหน่อยก็อาจจะมีสง่าราศีขึ้นมาบ้างก็ได้"

"นี่คุณเห็นเด็กคนนั้นดีตรงไหนกันคะ ดูยังไงก็ไม่เหมาะกับตาคิณเลยสักนิด"

"เอาเถอะ อย่าหงุดหงิดบนโต๊ะอาหารเลยนะคุณ เดี๋ยวผมทานข้าวเสร็จจะออกไปเดินดูต้นไม้บริเวณบ้านหน่อยนะ"

"คุณนี่ชอบต้นไม้มากจริง ๆ นะคะ ก่อนออกไปทำงานต้องไปเดินดูต้นไม้ตลอดเลย ไม่เบื่อบ้างหรือไง"

"ก่อนออกไปทำงาน ผมอยากให้สมองปลอดโปร่งน่ะ แล้วอีกอย่างการสัมผัสกับธรรมชาติมันทำให้ผมสดชื่นนี่คุณ อ้อ…พะพิม ตกลงลูกตัดสินใจได้หรือยังว่าจะเลือกเรียนที่มหาวิทยาลัยไหน แต่พ่ออยากให้ลูกไปเรียนที่ต่างประเทศนะ คิดได้หรือยังล่ะ"

"พะพิมอยากเรียนที่เมืองไทยนี่แหละค่ะคุณพ่อ เพราะพะพิมไม่ค่อยแน่นเรื่องภาษามากเท่าไหร่นี่คะ คุณพ่อก็รู้"

"ก็หนูไม่ตั้งใจเรียนนี่ อุตส่าห์ให้เรียนโรงเรียนภาคอินเตอร์ตั้งแต่ประถม ก็แม่มัวแต่ตามใจจนเคยตัว แต่จบมัธยมปลายมาได้ก็ดีแล้วล่ะ แล้วคิดไว้หรือยังล่ะว่าจะเรียนที่ไหน พ่อจะได้ให้เลขาพ่อทำเรื่องเข้าเรียนให้เสร็จ เพราะนี่ก็ใกล้จะเปิดเรียนแล้วนี่"

"ค่ะคุณพ่อ หนูจะเรียนที่มหาวิทยาลัย XXX ค่ะ เพื่อนหนูไปเรียนที่นั่นกันเยอะ"

"เอกชนสินะ ยังไงก็เตรียมตัวไว้นะลูก ส่วนเรื่องเครื่องแบบเดี๋ยวก็เรียกคนให้มาวัดตัวตัดชุดที่บ้านก็แล้วกัน พ่อว่าจะให้แฟนของเจ้าคิณเรียนที่เดียวกับหนูด้วย เพราะเห็นปู่บอกให้หามหาวิทยาลัยให้เด็กคนนั้นเรียนด้วยน่ะ"

"อะไรกันคะคุณ นี่คุณจะให้เด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้าไปเรียนที่เดียวกับลูกเราได้ไงคะ มันคนละชั้นกันนะคะ"

"ก็พ่อผมบอกมาแบบนี้นี่คุณ ไม่งั้นคุณก็ไปคุยกับพ่อผมเองแล้วกัน"

"พอมาอยู่ก็ทำให้ปวดหัวจนได้ คุณพ่อคุณนี่ก็เหลือเกินจริง ๆ เลย"

"ผมอิ่มละ เดี๋ยวผมจะไปเดินดูต้นไม้หน่อย เดี๋ยวอีกยี่สิบนาทีเอารถมารอได้เลยนะ" ภวัฒน์เอาผ้าเช็ดปากหลังจากที่คุยกับภรรยาเสร็จแล้วก็หันไปบอกคนขับรถที่ยืนอยู่อีกมุมหนึ่งของห้องโถง

"นี่คุณอิ่มแล้วหรือคะ ยังทานไปแค่ไม่กี่คำเอง"

"ผมไม่ค่อยหิวน่ะคุณ" เขาขี้เกียจฟังเสียงบ่นของภรรยา จึงเดินออกจากโต๊ะอาหารแล้วตรงออกไปยังสวนอีกฝั่งของบ้าน ที่ประดับประดาไปด้วยต้นไม้ดอกไม้นานาชนิด มีน้ำตกที่ตกแต่งที่ตกแต่งเป็นน้ำตกที่เจ้าของบ้านออกแบบเอง ทำให้บริเวณนั้นดูร่มรื่นเป็นอย่างมาก