EP 7 | สิ่งที่ต้องพบเจอทุกครั้ง 2/2

"เดี๋ยวมลจะลองโทรตามดูนะคะ" วิมลเดินออกไปพร้อมกดโทรศัพท์โทรหาลูกชายทันที

"ครับคุณแม่"

"นี่ลูกอยู่ไหน อย่าบอกนะว่าจะนอนที่คอนโดอีก กลับมาที่บ้านตอนนี้เลย"

"ก็ผมนอนที่คอนโดจะกลับได้ยังไงครับ ตอนนี้ผมกำลังจะจอดรถแล้ว" เสียงหวานโผล่เข้ามาในสายขณะที่กำลังคุยกันอยู่

"นี่ลูกพาผู้หญิงที่ไหนไปนอนด้วยอีกละ ไหนบอกว่าจะเลิกยุ่งกับคนอื่นแล้วคุยกับหนูน้ำหวานคนเดียวไม่ใช่หรือไง"

"ก็น้ำหวานอยู่กับผมนี่ไงครับ"

"งั้นก็ให้เธอนอนที่นั่นคนเดียวไปก่อน ยังไงลูกก็ต้องกลับมาค้างที่นี่เพราะวันนี้ปู่แกจะมาค้างที่บ้านนะ พรุ่งนี้มหาวิทยาลัยจะให้เริ่มรายงานตัวนักศึกษาใหม่กันแล้ว ลูกรีบกลับมาเลย ถ้าปู่รู้ว่าลูกไม่มานอนที่บ้าน เรื่องจะเป็นยังไง"

"ครับ ๆ เดี๋ยวอีกสักครึ่งชั่วโมงคงไปถึง ไม่ต้องบอกปู่รอหรอกนะครับ"

"ไม่ได้หรอก ปู่จะคุยกับลูกด้วย ยังไงก็รีบกลับมาแล้วกัน"

ภาคิณถอนหายใจแต่ก็เลี้ยวรถออกจากคอนโดหรูเพื่อไปส่งหญิงสาวที่บ้าน

"ทำไมละคะพี่คิณ วันนี้ไหนว่าเราจะค้างที่คอนโดด้วยกันอีกไงคะ"

"พี่มีธุระด่วนต้องไปที่บ้านน่ะ คืนนี้คงไม่ได้ค้างที่นี่ ถ้าพี่ให้หนูอยู่คนเดียวก็คงเหงาล่ะสิ พี่ก็เลยจะไปส่งหนูที่บ้าน"

"อุตส่าห์ได้อยู่ด้วยกันทั้งที เสียดายจังค่ะ"

"เดี๋ยวเราก็ได้เจอกันนะ อย่างอนไปเลย"

"ก็ได้ค่ะ" น้ำหวานเกี่ยวแขนแกร่งของแฟนหนุ่มแล้วซบที่ไหล่แกร่งของเขา ถึงจะเสียดายที่ไม่ได้อยู่ด้วยกันทั้งคืน แต่ไว้ทีหลังก็คงไม่เป็นไรเพราะยังไงก็ได้เจอกันบ่อยอยู่แล้ว

"สวัสดีครับคุณปู่"

"พรุ่งนี้แกว่างไหมล่ะ" ภาคิณเดินไปนั่งตรงโซฟาหรูอีกฝั่งตรงข้ามกัน

"ทำไมหรือครับ ผมก็มีเข้ากองถ่ายแทบทุกวันเพราะช่วงนี้มีผมมีถ่ายละครสองเรื่องติด แต่มีถ่ายช่วงบ่ายถึงเย็นน่ะครับ ถ้าว่างก็ช่วงเช้า ๆ"

"ดีเลย งั้นพรุ่งนี้ก็พาหนูปรายไปที่มหาวิทยาลัยหน่อยก็แล้วกัน เพราะต้องไปดูเครื่องแบบใหม่ด้วย"

"แล้วทำไมต้องเป็นผมล่ะ ถ้ามีคนเห็นผมเดินกับเธอแล้วเกิดเป็นข่าวขึ้นมาจะทำยังไง"

"ฉันแค่ให้แกไปส่งน้อง ไม่ได้ให้แกไปตามเฝ้าสักหน่อย ก็หนูปรายยังไม่เคยไปนี่"

"แล้วทำไมไม่ให้ไปพร้อมเธอล่ะยัยพิม เธอก็เรียนที่เดียวกันไม่ใช่หรือไง"

"เหอะ! ฝันไปเถอะ จะให้หนูไปกับยัยนี่เนี่ยนะ หนูนัดเพื่อนไว้แล้ว แค่ไปซื้อเครื่องแบบเอง ทำไมต้องยุ่งยากพาคนไม่รู้จักไปด้วยล่ะ หนูอายคนนะพี่"

"เอาเป็นว่าพรุ่งนี้แกก็ไปส่งหนูปรายด้วยล่ะ" ผู้สูงวัยยื่นบัตรเครดิตให้เด็กสาว

"อะไรหรือคะคุณปู่"

"พรุ่งนี้ไปซื้อเครื่องแบบไง เอาบัตรนี้ไปนะ ใช้บัตรนี้รูดจ่ายของใช้ที่ต้องการได้เลย"

"จะดีหรือคะ แต่ปรายก็ยังพอมีเงินเก็บอยู่บ้าง ไม่อยากรบกวนคุณปู่น่ะค่ะ"

"โอ๊ย...อยากได้ก็บอกไปตรง ๆ เถอะ ไม่ต้องมาทำเป็นไม่อยากได้หรอก ความจริงแล้วเธออยากได้จนตัวสั่นล่ะสิท่า เธอรู้ไหมว่าชุดนักศึกษามันราคาเท่าไหร่ เงินเก็บเท่ามดแบบเธอจะพอซื้อหรือไง" พะพิมพูดดักด้วยความหมั่นไส้

"หนูพิมหยุดพูดแบบนั้นได้แล้วลูก เอาบัตรนี้ไปไว้ใช้จ่ายนะ ถ้าขาดเหลืออะไรก็บอกปู่ได้เลย"

"ขอบคุณมากนะคะ" ปรายฟ้ายกมือไหว้แล้วรับบัตรเครดิตไปด้วยความซาบซึ้งใจ

"งั้นก็พากันแยกย้ายได้ละ ปู่อยากพักผ่อนแล้วล่ะ"

พอผู้สูงวัยเดินขึ้นไปที่ชั้นบนแล้ว ปรายฟ้าก็เดินออกไปที่ประตูหลัง เพื่อจะไปที่บ้านพักคนใช้เหมือนทุกครั้ง

"นี่เธอจะไปไหนล่ะ" มือแกร่งรั้งข้อศอกเล็กอย่างแรงจนเธอนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ

"เออ...ปรายจะไปนอนน่ะค่ะ คุณภาคิณมีอะไรให้ปรายทำหรือคะ"

"ยัยโง่! วันนี้ปู่ฉันมานะ จะไปนอนที่นั่นได้ยังไง บอกกี่ครั้งกี่หนแล้วว่าอย่าให้ปู่ฉันสงสัย หัดจำใส่สมองไว้ซะบ้าง" เขาไม่จำเป็นต้องพูดดีหรือถนอมน้ำใจกับเธอเพราะเธอไม่ใช่คนที่เขาควรจะแคร์หรือใส่ใจอยู่แล้ว

"ปรายขอโทษจริง ๆ ค่ะ เดี๋ยวปรายไปเอาเสื้อผ้ามาก่อนนะคะ ปรายยังไม่ได้อาบน้ำเลยค่ะ"

"ฉันบอกแล้วไงว่าไปไม่ได้ ทำไมพูดยากจังวะ" ร่างสูงกระชากแขนบางอย่างแรง เธอจึงได้แต่เดินตามร่างสูงไปพลางข่มความปวดร้าวที่แขนเอาไว้ เด็กสาวเม้มปากกลั้นเสียงสะอื้น เพราะเธอจะทำตัวอ่อนแอไม่ได้เด็ดขาด

เสียงปิดประตูห้องนอนพร้อมกับเสียงล็อกกุญแจ ร่างบางยืนตัวสั่นอยู่ตรงประตู ไม่รู้ว่าคืนนี้เธอจะต้องเจออะไรอีกบ้าง

"ยืนบื้ออยู่ทำไมล่ะ! ยังไม่ได้อาบน้ำไม่ใช่หรือไง ไปอาบน้ำมาซะสิ" ภาคิณโยนเสื้อคลุมอาบน้ำสีขาวใส่หน้าเด็กสาว แล้วถอดชุดของตัวเองออกเหมือนกัน

"รีบไปอาบเร็วเข้าสิ หรือจะไปอาบพร้อมกัน"

"จะไปเดี๋ยวนี้แหละค่ะ" ปรายฟ้ารีบเดินตรงไปที่ห้องน้ำอย่างรวดเร็ว แต่ก็ได้ยินเสียงทุ้มพูดตามหลัง

"ไม่ต้องคิดจะหาชุดอะไรมาใส่หรอกนะ เพราะว่ายังไงคืนนี้เธอก็ต้องถอดหมดอยู่แล้ว ได้เวลามาทำหน้าที่นางบำเรอแล้วไง"

ปรายฟ้าน้ำตาคลอ ทุกคำพูดของเขามันช่างเสียดแทงหัวใจเธอเหลือเกิน คืนนี้เธอจะต้องเจอกับอะไรอีกบ้างแทบไม่อยากจะคิดเลย

หลังจากอาบน้ำเสร็จ ปรายฟ้าก็เดินออกมาด้วยเสื้อคลุมอาบน้ำสีขาว ในมือเล็กถือชุดที่เธอสวมก่อนหน้านี้แล้วเอาไปวางไว้ในตะกร้า

ร่างสูงใส่เพียงผ้าขนหนูพันรอบเอวสอบ ก็เดินสวนทางเธอเข้าไปในห้องน้ำเพื่อชำระร่างกายเหมือนกัน

เสียงน้ำจากฝักบัวดังกระทบพื้นในห้องน้ำ ปรายฟ้ากระชับชุดคลุมแล้วห่อไหล่ น้ำตาไหลออกมาด้วยความกลัวจับใจ เพราะชายหนุ่มไม่เคยอ่อนโยนกับเธอเลยสักครั้ง ทุกสัมผัสที่หยาบกระด้างเวลาที่แตะเนื้อตัวเธอ ทุกสัมผัสของเขามีแต่ความรุนแรงจนเธอปวดร้าวไปทั้งกาย

เธอรีบปาดน้ำตาทันทีเพราะกลัวว่าชายหนุ่มจะมาเห็น เธอจะต้องอดทนให้ผ่านคืนนี้ไปให้ได้ อีกไม่กี่นาทีข้างหน้านี้ เธอจะต้องเจอกับอะไรอีกบ้าง แค่คิดก็หนาววาบไปทั้งตัว