EP8 | ไม่เคยอ่อนโยน NC 1/2

"ยืนบื้ออยู่ทำไมล่ะ ถอดผ้าคลุมออกสิ"

"ค่ะ ค่ะ" ปรายฟ้ารีบถอดชุดคลุมมือไม้สั่น

"ไปปิดไฟแล้วรีบมาที่เตียงสิ"

"ค่ะ"

"ขึ้นมาคร่อมบนตัวฉันซะ"

"คะ?"

"ยืนเอ้อระเหยอยู่ทำไมล่ะ บอกให้ขึ้นมาบนตัวฉันเดี๋ยวนี้!"

"อ๋อ…ค่ะ ๆ" ปรายฟ้าเงอะงะเพราะนึกไม่ออกว่าจะให้เธอขึ้นไปคร่อมตัวเขาได้ยังไง เพราะเกรงว่าเขาจะหนัก

ปรายฟ้ารู้สึกอายเป็นอย่างมาก ขนาดปิดไฟแล้วแต่เธอยังทำสีหน้าไม่ถูก เดาอารมณ์คนที่นอนอยู่ด้านล่างไม่ได้เลย

"จับของฉันสิ แล้วทำให้ฉันมีอารมณ์ซะ"

ปรายฟ้ารีบทำตามที่เขาบอก มือเล็กจับแก่นกายที่ค่อย ๆ ขยายใหญ่ขึ้นจนมือสั่น

"ใช้ปากของเธอทำให้ฉันเปียกชุ่มซะ"

ปรายฟ้าอ้าปากแล้วค่อย ๆ รูดลงไปช้า ๆ เธอไม่รู้เลยว่าต้องทำยังไงเพื่อทำให้คนตรงหน้าพอใจ

"นี่เธอยังทำอะไรเก้ ๆ กัง ๆ อยู่อีก นี่ไม่ใช่ครั้งแรกซะหน่อย ช่วยทำให้มันดี ๆ หน่อยได้ไหม เห็นแล้วขัดหูขัดตาชะมัดเลย"

"ขอโทษนะคะ"

"บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าใช้ฟัน" เขารีบถอนแก่นกายออกแล้วดึงร่างเล็กเข้าหาตัวอย่างไม่ปรานี

"ปรายเจ็บค่ะ" เด็กสาวจับแขนข้างที่เจ็บแล้วลูบไปมา แต่ภาคิณก็ไม่ปล่อยให้เด็กสาวได้ทำตามใจ

"แค่นี้อย่าสำออย!" ภาคิณประกบริมฝีปากลงบนริมฝีนุ่มอย่างรุนแรง มือแกร่งอีกข้างก็เคล้นคลึงอกอวบอย่างไม่ปรานี ปรายฟ้าไม่สามารถต้านทานแรงที่มากกว่าได้เลย

มือแกร่งรั้งท้ายทอยไว้แน่นแล้วสอดลิ้นเข้าไปพัวพันกับลิ้นบาง จูบที่ร้อนแรงและดุดันจนเธอแทบขาดใจ มือเล็กรั้งไหล่แกร่งไว้เพื่อประคองตัวเองไม่ให้ทรุดลง

ชายหนุ่มถอนริมฝีปากออกแล้วกดร่างเปลือยลงกับเตียงนุ่ม แยกขาเรียวออกแล้วดันแก่นกายเข้าไปโดยไม่มีการเล้าโลมใด ๆ ทั้งสิ้น

"อ๊ะ...อื้อ… จะ…อึก!" ปรายฟ้ารีบกลืนคำว่า "เจ็บ" ออกไปแล้วเม้มปากทันที มือเล็กกำหมัดแน่นเพื่อสะกดความเจ็บเอาไว้

"อา...ถึงจะทำแบบส่ง ๆ ไปก็เถอะ แต่ของเธอนี่ก็ยังรัดแน่นดีเหลือเกินนะ แบบนี้ค่อยน่าสนุกหน่อย"

ร่างเปลือยเปล่าสองร่างแนบชิดกัน มือเล็กดันไหล่แกร่งไว้แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่สามารถขัดขืนอะไรได้ ปรายฟ้าน้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว เพราะร่างกายเธอปวดร้าวระบมไปหมด ทุกการสัมผัสของชายหนุ่มนั้นไม่ปรานีเธอเลยแม้แต่นิดเดียว ทั้งรุนแรง หยาบกระด้าง ไม่ว่าจะจับส่วนไหนของร่างกายก็สะดุ้งตามทุกครั้ง

ถึงร่างกายจะทนแรงปรารถนาแทบไม่ไหว แต่ถึงจะข้อร้องอ้อนวอนยังไง เขาก็ไม่ฟังเธอเลยสักครั้ง แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังขอร้อง เผื่อว่าหัวใจที่เย็นยะเยือกของเขาจะอ่อนโยนบ้างสักนิดก็ยังดี

"ปรายไม่ไหวแล้วค่ะ พอแค่นี้ก่อนได้ไหมคะ" เธอพูดเสียงหอบ ขณะที่ร่างสูงยังขยับกระแทกเข้าออกในตัวเธอไม่หยุด

"คิดว่าเธอออกคำสั่งกับใครกัน หือ? เป็นแค่นางบำเรอมีสิทธิ์ขอร้องอะไรได้ด้วยหรือไง นอนนิ่ง ๆ แล้วให้ฉันจัดการไปสิ หรืออยากจะเป็นคนคุมบังเหียนเอง ก็ดีนี่…งั้นก็เปลี่ยนมาทำเองหน่อยเป็นไร ฉันก็ชักจะเหนื่อยแล้วเหมือนกัน"

ภาคิณเอนตัวลงนอนแล้วจับคนตัวเล็กให้ขึ้นไปนั่งบนตัวเขา

"เอ้า! ขยับเข้าสิ" ภาคิณตบสะโพกงอนให้เร่งจังหวะ ปรายฟ้าจึงขยับด้วยท่าทีเงอะงะ เพราะเธอก็ไม่เคยทำอะไรแบบนี้มาก่อน

"ห่วยชะมัดเลย ไม่ได้เรื่อง ขยับอะไรของเธอน่ะ แบบนี้ฉันก็หมดอารมณ์พอดีน่ะสิ"

"ขอโทษค่ะ"

"เอ้า! กระแทกเร็วเข้าสิ"

ภาคิณดันสะโพกแกร่งสวนขึ้นจนเด็กสาวสะดุ้ง

"อ๊ะ! เดี๋ยวค่ะ" ปรายฟ้าเอามือทาบไปที่หน้าท้องตึงแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อที่สวยงามเพื่อพยุงตัวเองไว้ แต่ในตัวของเธอก็เกร็งจนรัดแน่นรอบแก่นกายของเขา จนเป็นฝ่ายเขาเองที่ทนไม่ไหว ภาคิณจึงกดร่างบางนอนลงเตียงอีกครั้งแล้วแยกขาเรียวออกกว้างยิ่งกว่าเดิม แล้วกดแก่นกายเข้าไปอย่างแรงจนสุด

ปรายฟ้าเกร็งกระตุกทันทีเมื่อโดนจู่โจมกะทันหันโดยไม่ทันตั้งตัวจนถึงจุดสุดยอด

"นี่เธอเสร็จแล้วทั้ง ๆ ที่ฉันเพิ่งใส่เข้าไปเนี่ยนะ แสดงว่าเธอก็อ่อนไหวไม่เบาเลยนี่ แต่ก็นะ ฉันยังไม่เสร็จเลย ก็อดทนไปอีกหน่อยก็แล้วกัน อย่าเพิ่งสลบไปก่อนล่ะ"

"อ๊ะ! อื้อ อา…อึก" ปรายฟ้าเอามือปิดปากตัวเองไว้เมื่อมีเสียงครางออกมาตอนที่เขากำลังกระแทก

"ครางเสียงดังจังนะ" ภาคิณจ้องมองไปที่ใบหน้าใสที่กำลังพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ ไม่รู้ทำไมเวลามองใบหน้าที่กำลังทรมานของเด็กสาว ก็ทำให้เขาอยากจะโน้มตัวลงไปจูบเกือบทุกครั้ง

"อา...ข้างในของเธอรู้สึกดีเกินไปแล้ว รู้สึกเหมือนจะเสร็จเลยล่ะ"

ภาคิณโน้มตัวลงแนบชิดร่างเปลือย แล้วรั้งท้ายทอยเด็กสาวไว้ จากนั้นประกบริมฝีปากแล้วสอดลิ้นเข้าไปรุกรานในปากนุ่มอย่างหนักหน่วง

สะโพกสอบกระแทกเข้าออกอย่างไม่ปรานี เสียงครวญครางของเด็กสาวก็ถูกกลืนหายไปด้วยริมฝีปากอันร้อนแรงของชายหนุ่ม เธอแทบถูกหลอมละลายไปด้วยจุมพิตที่แสนเร่าร้อน

ยิ่งเขาจูบเธอร้อนแรงขึ้นมากเท่าไหร่ ข้างในตัวของเด็กสาวก็ยิ่งตอดรัดแก่นกายเขามากขึ้นเท่านั้น เสียงคำรามแหบพร่าของชายหนุ่มดังลั่นด้วยความพอใจเมื่อเขาถึงจุดสุดยอด

สะโพกสอบก็ยังซอยถี่ไม่หยุด จากนั้นก็กดสะโพกแช่ค้างไว้ในกายเด็กสาว น้ำรักขาวข้นถูกปล่อยข้างในอย่างแรงจนเด็กสาวรู้สึกได้

เมื่อชายหนุ่มถอนริมฝีปากออก เด็กสาวก็หายใจหอบถี่อย่างแรง รีบสูดเอาออกซิเจนเข้าไปเต็มปอด จูบที่แสนเร่าร้อนได้พรากเอาลมหายใจเธอไปเกือบหมด เพราะเขาปิดปากจูบจนไม่เหลือช่องว่างให้อากาศผ่านเข้าไปได้เลย

ชายหนุ่มพลิกร่างกายตัวเองแล้วนอนหงายอยู่ข้าง ๆ สมรภูมิรักบนเตียงกว้างได้จบสิ้นลงแล้ว

"นอนบื้ออยู่ทำไม ไปกินยาคุมสิ เดี๋ยวท้องขึ้นมาจะทำยังไง บอกไว้ก่อนเลยนะ อย่าได้แม้แต่คิดจะปล่อยให้ตัวเองท้องเพื่อจะมาจับคนอย่างฉันหรอก คนอย่างเธอก็ควรดูสารรูปตัวเองด้วยนะว่ามีอะไรที่เหมาะสมกับฉันบ้าง คนอย่างเธอไม่คู่ควรที่จะมาเป็นแม่ของลูกฉันได้หรอก ถ้าคิดจะจับฉันด้วยวิธีนี้ละก็บอกเลยว่าเธอคิดผิด"

"เข้าใจแล้วค่ะ"

"เข้าใจแล้วจะนิ่งทำซากอะไรล่ะ ก็ไปกินยาสิ"

ปรายฟ้าค่อย ๆ พยุงร่างที่บอบช้ำไร้เรี่ยวแรงลุกขึ้นจากเตียงกว้าง แล้วเอื้อมมือไปเปิดลิ้นชักข้างเตียงเพื่อเอายาคุมฉุกเฉินมาทาน

พอทานยาเสร็จก็เอนตัวลงนอนบนเตียงจนชิดริมขอบเตียงอีกฝั่ง ร่างบางนอนคุดคู้อยู่ใต้ผ้าห่มแล้วแอบร้องไห้เงียบ ๆ อยู่คนเดียว ทุกครั้งที่มีอะไรกัน เธออยากจะบอกเหลือเกินว่าให้เขาสวมถุงยางป้องกันด้วย แต่เธอก็ไม่กล้าพอที่จะพูดออกไป เพราะรู้ตัวดีว่าอย่างเธอไม่มีสิทธิ์ที่จะออกคำสั่งอะไรกับเขาได้ทั้งนั้น

เด็กสาวนอนหลับใหลด้วยความเหนื่อยล้า ใบหน้าหวานยังเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา นี่เธอจะต้องนอนผวาแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหนกันนะ