EP3 | หน้าที่ที่ต้องทำ 2/2

"คุณท่านเขาทานอาหารกันเสร็จละ ไปช่วยกันเก็บโต๊ะได้แล้ว" หัวหน้าแม่บ้านเดินเข้าไปบอกปรายฟ้าและแม่บ้านในครัวทันทีหลังจากเจ้าของบ้านรับประทานอาหารเสร็จ

ส่วนปรายฟ้าก็ไปช่วยแม่บ้านเก็บจานและทำความสะอาดในครัวโดยไม่อิดออด เพราะเธอมาอยู่ในฐานะผู้อาศัยก็ไม่อยากทำตัวให้เป็นภาระของใครด้วย

"เมื่อทำทุกอย่างเสร็จแล้วก็จะถึงเวลาทานอาหารของเรา แต่จะมัวแต่ทานโอ้เอ้ไม่ได้เพราะยังมีงานให้ทำอีกทั้งวันเข้าใจไหม" หัวหน้าแม่บ้านหันไปบอกปรายฟ้าที่กำลังยืนเช็ดจานอยู่

"เข้าใจค่ะ"

"ฉันได้รับคำสั่งมาจากคุณภาคิณ ว่าเธอเป็นแค่คู่สมรสกำมะลอเท่านั้น เพราะฉะนั้นเธอก็ไม่มีอภิสิทธิ์ที่จะทำอะไรเหมือนคุณ ๆ ในบ้านหลังนี้ได้ ถ้าเธอยังอยากอยู่ที่นี่อย่างสงบสุข ก็หัดเจียมเนื้อเจียมตัวและช่วยงานทุกอย่างในคฤหาสน์นี้ด้วยล่ะ สถานะเธอตอนนี้ก็ไม่ต่างจากคนรับใช้ในบ้านนี้หรอกนะ เข้าใจแล้วหรือยัง"

"เข้าใจค่ะ"

"เข้าใจก็ดีแล้ว ถึงจะได้รับคำสั่งให้เรียนต่อมหาวิทยาลัย แต่งานในคฤหาสน์นี้เธอก็ต้องทำอย่าให้ขาดตกบกพร่องล่ะ"

"เข้าใจแล้วค่ะ"

"ส่วนอาหาร ต้องทานแค่ในครัวนี้เท่านั้น แค่ต้องทานหลังจากที่พวกคุณในบ้านทานเสร็จแล้วนะ"

"ค่ะ แล้วจะให้ปรายทำอะไรต่อคะ"

"ฉันจะแจกแจงงานให้ก่อนนะ ตื่นเช้ามาก็ไปช่วยในครัว เรื่องทำความสะอาดเธอไม่ต้องทำ เธอแค่ดูแลในครัวกับดูแลพวกดอกไม้ต้นไม้ในสวนก็พอ ส่วนตอนค่ำก็ดูแลความสะอาดและล้างจานในครัวหลังคุณท่านทานอาหารมื้อค่ำเสร็จแค่นั้นแหละ"

"ได้ค่ะ"

หลังจากเธอช่วยเคลียร์ที่ครัวเสร็จ แม่บ้านและพ่อบ้านที่ทำงานอยู่ที่นี่ก็มารับประทานอาหารด้วยกันที่โต๊ะในครัวใหญ่

ปรายฟ้าก็ช่วยทำงานที่คฤหาสน์ทุกวันด้วยความเต็มใจ เพราะอีกตั้งหนึ่งเดือนกว่ามหาวิทยาลัยจะเปิด ในชีวิตประจำวันของเธอก็มีเพียงแค่ตื่นเช้ามาทำงานบ้าน กลางวันเธอก็อ่านหนังสือเพื่อศึกษาหาความรู้เพิ่มเติม ตกเย็นก็ทำงานบ้านอีกครั้งจนกลายเป็นกิจวัตรประจำวันไปแล้ว

ตั้งแต่ภาคิณบอกให้เธอเลิกเป็นแฟนคลับของเขาเพราะเขารู้สึกขยะแขยง เธอก็ไม่ดูละครหลังข่าวอีกเลย เธอก็ได้แต่คิดและแอบเสียใจอยู่ในใจเพราะถ้าตัดเรื่องที่เขาและเธอต้องแต่งงานกันหลอก ๆ แล้ว ชายหนุ่มถือเป็นนักแสดงคนแรกที่เธอชื่นชอบผลงานและติดตามงานละครมาโดยตลอด

พอมาได้ยินจากปากของคนที่ตัวเองชื่นชอบ มาพูดใส่หน้าว่าน่าขยะแขยง ก็ทำให้เธอไม่กล้าที่จะดูผลงานเขาอีกเพราะกลัวว่าเขาจะเกลียดเธอไปมากกว่านี้ ทั้ง ๆ ที่เธอก็รู้เรื่องราวแทบทุกอย่างที่เกี่ยวกับเขา แต่ตอนนี้เธอก็ได้แต่คิดว่าจะทำยังไงเพื่อจะได้ลืมทุกอย่างที่เธอรู้เกี่ยวกับตัวเขาให้หมดสักที

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป ชีวิตในแต่ละวันของปรายฟ้าก็มีแค่ทำงานในครัว ดูแลสวนดอกไม้ ส่วนคนที่ทำงานในบ้านก็ไม่มีใครอยากคุยกับเธอสักคน เธอจึงต้องอยู่ท่ามกลางความโดดเดี่ยวในคฤหาสน์หลังนี้เพียงลำพัง

ปรายฟ้าปูผ้าห่มผืนใหญ่แล้วพับครึ่ง เพื่อให้หนาพอให้ตัวเองนอนได้แบบไม่ปวดหลัง เธอใช้ผ้าห่มปูตรงมุมหนึ่งของห้องแล้วเอาหมอนมาวางไว้ แล้วไหว้สวดมนต์ก่อนนอน เพราะเธอมานอนต่างที่เป็นครั้งแรก

หลังจากเวลายี่สิบนาฬิกาก็เป็นเวลาพักผ่อน ทุกคนที่ทำงานในคฤหาสน์หลังใหญ่ก็กำลังนั่งดูละครหลังข่าวกันอยู่ ส่วนปรายฟ้าก็ตั้งใจจะไม่ติดตามละครอะไรอีกแล้ว เพราะเธอกลัวว่าถ้าชายหนุ่มเห็นเธอยังดูละครที่เขาแสดงอยู่ เขาอาจจะแสดงความไม่พอใจใส่เธออีก

ภาคิณกลับจากถ่ายละครที่ต่างจังหวัดในช่วงค่ำ พอถึงห้องนอนก็โทรหาเบอร์ของปรายฟ้าที่เธอเคยเขียนไว้ให้ทันทีด้วยความร้อนใจ

"ทำไมถึงโทรไม่ติดเลยวะ จะปิดเครื่องทำไม" ชายหนุ่มสบถด้วยความหัวเสีย แล้วเดินไปที่เรือนของแม่บ้านทันทีด้วยความหงุดหงิดใจ

แม่บ้านหลายคนที่นั่งดูละครหลังข่าวกันอยู่ชั้นหนึ่งก็ตกใจและแปลกใจที่เจ้านายหนุ่มเดินเข้ามาที่บ้านหลังนี้ เพราะตอนเด็กเขามักจะชอบไปเล่นกับพ่อบ้านที่เรือนคนใช้ของผู้ชาย แต่ก็โดนมารดาห้ามไม่ให้ไปเหยียบย่างที่เรือนของคนใช้อีก

"ห้องยัยนั่นอยู่ชั้นไหน"

"ชั้นสองค่ะนายน้อย เดี๋ยวดิฉันพาขึ้นไปนะคะ"

"ไม่ต้อง! เดี๋ยวฉันขึ้นไปเอง หมายเลขห้องล่ะ"

"ห้องที่ติดไว้ว่าเป็นห้องเก็บอุปกรณ์ค่ะ"

"แค่นี้แหละ ไม่ต้องตามขึ้นมานะ"

ร่างสูงเดินขึ้นบันไดไปชั้นบนทันที พอเดินไปถึงชั้นสองก็เจอห้องที่ติดป้ายอยู่ แล้วก็รีบผลักประตูเข้าไปทันที

ชายหนุ่มเปิดไฟห้องจนสว่าง แล้วเดินตรงไปที่เด็กสาวที่นอนอยู่ที่มุมห้องเก็บของอย่างรวดเร็ว

"ฉันโทรหาเธอก็ไม่ติด แล้วจะปิดเครื่องทำไม!" ภาคิณกระชากแขนเรียวให้ลุกขึ้น ปรายฟ้านิ่วหน้าด้วยความเจ็บ แต่ก็ลุกขึ้นตามแรงของชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว เพราะเธอเพิ่งจะล้มตัวลงนอนเท่านั้นแต่ยังไม่ได้หลับ

"คุณภาคิณคะ ปรายไม่มีมือถือหรอกค่ะ" เธอไม่กล้าพูดออกไป ว่าเขาเป็นคนทำลายโทรศัพท์มือถือของเธอตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน

"ไม่มีแล้วให้เบอร์ฉันมาทำไม จะเรียกหาก็ยุ่งยากจริง ๆ"

"เออ...ครั้งหน้าโทรเข้ามาที่เบอร์บ้านนี้เลยก็ได้นะคะ ถ้าจะให้ปรายทำอะไรก็โทรเรียกได้เลยค่ะ คุณภาคิณจะได้ไม่ต้องเสียเวลามาตามถึงที่นี่"

"ถ้ารู้ตัวว่าตัวเองเป็นภาระให้คนอื่นอยู่ก็ดี งั้นก็หัดทำตัวให้มีประโยชน์บ้าง!"

"แล้วคุณภาคิณมีอะไรจะให้ปรายทำหรือคะ"

"คืนนี้เธอต้องไปนอนที่ห้องฉันเพราะปู่ฉันจะมาที่นี่พรุ่งนี้เช้า"

"แต่ว่าปรายตื่นไวทุกวันอยู่แล้วนะคะ ไม่ต้องไปนอนก็ได้ค่ะ แล้วปรายจะรีบไปอยู่ที่เรือนใหญ่แต่เช้าแน่นอนค่ะ"

"ฉันบอกให้มาก็มาสิ มานี่" มือแกร่งดึงข้อมือเล็กออกจากห้องแล้วลงบันไดไป ปรายฟ้าจึงได้แต่เดินตามชายหนุ่มออกไปด้วยความมึนงง

ทั้งสองคนเดินลงบันไดจากชั้นสองลงมา แล้วเดินผ่านกลุ่มแม่บ้านผู้หญิงที่ยังนั่งดูละครหลังข่าวอยู่ ทุกสายตาก็พากันจับจ้องเจ้านายหนุ่มที่ดึงมือปรายฟ้าออกจากเรือนเล็กไป

"ถึงจะเป็นแค่งานแต่งจอมปลอมก็เถอะ แต่ก็อิจฉาชะมัดเลยที่ได้ใกล้ชิดกับคุณภาคิณขนาดนี้ ขนาดเราทำงานที่นี่มาตั้งนาน ยังไม่เคยมีโอกาสได้จับมือคุณภาคิณเลยสักครั้ง ตัวจริงก็เห็นอยู่ตรงนี้ แต่ก็ยังได้แค่มองเขาผ่านหน้าจอโทรทัศน์เลย"

"นั่นสิ คุณภาคิณเพิ่งจะกลับมาจากถ่ายละครที่ต่างจังหวัดแท้ ๆ พอมาถึงก็ตามหาปรายฟ้าเลย น่าอิจฉาจริง ๆ"

"อย่างเราคงไม่มีวาสนาหรอก ขนาดเรือนเล็กนี้ตั้งแต่ฉันทำงานที่นี่มาหลายปีก็ยังไม่เคยเห็นคุณภาคิณย่างกรายเข้ามาที่เรือนเล็กเลยด้วยซ้ำ"

"แต่ฉันว่าอาจจะไม่ได้สบายแบบที่เราคิดก็ได้ คุณภาคิณไม่มีทางหลงเด็กคนนั้นหรอกเพราะถ้าคุณภาคิณชอบปรายฟ้าจริง แล้วจะไล่ให้มันมานอนที่เรือนคนใช้ได้ไง ใช่ไหมล่ะ"

"ก็จริงนะ" ทุกคนจึงหันไปสนใจละครต่อ แล้วก็ไม่มีใครพูดถึงเรื่องเมื่อกี้อีกเลย