EP4 | คนแก้ขัด 1/2

"คุณภาคิณคะ ปรายเจ็บ" มือแกร่งจับข้อมือเล็กแล้วดึงเด็กสาวไปจนถึงห้องนอนที่คฤหาสน์หลังใหญ่เต็มแรง

"แค่นี้ทำเป็นบ่น ที่ฉันต้องมาคอยทำเรื่องไร้สาระแบบนี้เนี่ย เพราะใครที่เป็นต้นเหตุ ฉันเพิ่งกลับมาจากถ่ายละครเหนื่อย ๆ แทนที่จะได้พักแบบสบาย ๆ ยังต้องมาคอยระแวงปู่อีก ถ้ารู้แล้วก็หยุดบ่นว่าเจ็บแล้วรีบสำนึกตัวเองซะว่าเป็นต้นเหตุที่ทำให้ฉันเดือดร้อนน่ะ"

"ขอโทษนะคะ" ปรายฟ้าลูบข้อมือข้างที่เจ็บไว้ หลังจากที่ชายหนุ่มปล่อยข้อมือเธอให้เป็นอิสระแล้ว

"คืนนี้ก็นอนที่นี่ซะ เพราะฉันก็ไม่รู้ว่าปู่จะมาตอนไหน"

"เดี๋ยวปรายนอนข้างล่างเตียงก็ได้ค่ะ ปรายขอแค่ผ้าห่มกับหมอนก็พอ จะได้ไม่รบกวนการพักผ่อนของคุณภาคิณค่ะ"

เสียงโทรศัพท์มือถือของภาคิณดังขึ้น

"ครับปู่ ผมเพิ่งถึงบ้านน่ะครับ ครับ…ครับ" ภาคิณยื่นโทรศัพท์มือถือของเขาให้ปรายฟ้า เธอก็รับโทรศัพท์มือถือของภาคิณไปเพราะเธอพอจะเดาได้ว่าปลายสายคงเป็นปู่ของภาคิณแน่ ๆ

"สวัสดีค่ะ"

"ทำไมปู่โทรหาหนูตั้งหลายสายก็ไม่ติดเลยล่ะลูก ปู่ก็เป็นห่วงอยู่สองสามวันแล้ว พรุ่งนี้ว่าจะไปที่บ้านสักหน่อย จะไปคุยเรื่องเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยด้วย"

"ปรายขอโทษนะคะคุณปู่ มือถือปรายพังหลายวันแล้วน่ะค่ะ ถ้าคุณปู่มีธุระอะไรเร่งด่วนก็โทรมาที่บ้านนี้ได้เลยนะคะ"

"งั้นก็ให้เจ้าคิณหาเครื่องใหม่ให้สักเครื่องสิ จะได้ติดต่อหากันง่าย"

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณปู่ ปรายก็ไม่มีความจำเป็นต้องใช้อะไรมาก"

"ยังไงพรุ่งนี้ค่อยคุยกันนะลูก ปู่จะไปนอนละ ขอสายเจ้าคิณอีกทีนะลูก" ปรายฟ้ารีบยื่นโทรศัพท์ให้ชายหนุ่มทันที

"ครับปู่ ครับ…ครับ เจอกันพรุ่งนี้นะครับ"

หลังจากวางสายแล้ว ภาคิณก็เดินไปถอดเสื้อเชิ้ตที่หน้ากระจกเพื่ออาบน้ำ ปรายฟ้าจึงเดินไปที่ข้างเตียงอีกฝั่งเพื่อจะเอาผ้าห่มกับหมอนไปปูตรงพื้นข้าง ๆ เตียง

"ใครบอกว่าเธอจะได้นอนกันล่ะ หืม?" ร่างสูงที่เปลือยท่อนบนเดินไปประชิดร่างเล็กอย่างรวดเร็ว ใบหน้าหวานซีดเผือดทันที เมื่อเหตุการณ์ที่ผ่านมาสัปดาห์ที่แล้วก็หวนคืนมาอยู่ในหัวของเธออีกครั้ง

"นี่เธอยังไม่เข้าใจสินะ งั้นฉันจะบอกให้เอาบุญ" ภาคิณกดไหล่เธอให้นั่งบนเตียงกว้าง แล้วยื่นใบหน้าคมหล่อเหลาเข้าไปใกล้ใบหน้าใสที่กำลังทำสีหน้าตื่นตระหนกอยู่

"อะไรหรือคะ" เธอถามเสียงสั่นพลางหลบสายตาที่จ้องมองเข้ามาใกล้ทันที

"ถ้าเธอมาที่ห้องนี้เมื่อไหร่ นั่นก็หมายความว่าเธอต้องมาปรนนิบัติดูแลฉันในเรื่องบนเตียงยังไงล่ะ เอาเถอะ…ถึงแม้ว่าครั้งนั้นมันจะเป็นครั้งแรกของเธอ แต่ครั้งนี้มันก็ไม่ใช่แล้วนี่ ถ้าเธอทำให้ฉันไม่พอใจในเรื่องบนเตียงล่ะก็ เธอก็ไม่สมควรจะมาอยู่ที่นี่กับฉันหรอกนะ"

"แล้วปรายต้องทำอะไรบ้างคะ"

"นี่เธอยังไม่เข้าใจอีกหรือไง อย่างเธอเนี่ยจะออกไปจากชีวิตฉันเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แต่ตราบใดที่เธอยังซุกหัวนอนอยู่ที่บ้านหลังนี้ นั่นก็หมายความว่าเธอต้องเป็นนางบำเรอให้ฉันเอาจนกว่าเธอจะไสหัวออกไปจากบ้านหลังนี้ยังไงล่ะ"

"นางบำเรอหรือคะ"

"แล้วจะให้เรียกอะไรล่ะ ภรรยาหรือ? อย่างเธอเนี่ยนะจะมาเป็นภรรยาฉัน อยากใฝ่สูงขนาดนั้นเลยหรือไง อย่างเธอถ้าจะมาเป็นคนบำเรอกามแก้ขัดไปก่อนฉันก็ไม่ขัดข้องหรอกนะ แต่อย่าเอาเรื่องนี้ไปฟ้องปู่ฉันแล้วกัน ถ้าไม่อยากเจอดี"

ภาคิณปล่อยมือจากไหล่บางแล้วเดินไปเข้าห้องน้ำ

ปรายฟ้านั่งตัวสั่นอยู่บนเตียง คืนนี้เธอก็คงไม่รอดเงื้อมมือของเขาเหมือนเดิม แต่เธอตัดสินใจแล้วก่อนที่จะเข้ามาที่บ้านหลังนี้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอก็ตาม เธอก็จะยอมรับชะตากรรมและก้มหน้าทำทุกอย่าง เพราะเธอจะไม่มีวันให้ทุกคนที่เธอรักที่อยู่ข้างหลังต้องลำบากอย่างแน่นอน

ชายหนุ่มเดินเช็ดผมที่เปียกชุ่มออกมาจากห้องน้ำ ทั้งตัวมีเพียงแค่ผ้าขนหนูสีขาวพันรอบเอวสอบแค่ผืนเดียว

ร่างแกร่งที่มีหยดน้ำเกาะอยู่บนตัวประปราย เด็กสาวได้แต่นั่งก้มหน้าอยู่ที่ขอบเตียง คืนที่แสนโหดร้ายได้วนเวียนเข้ามาในหัวไม่หยุดหย่อน ถึงเธอจะเตรียมใจมาแล้ว แต่พอถึงเวลาเข้าจริง ๆ ก็อดกลัวไม่ได้

ภาคิณปิดไฟในห้องนอน เขายังสวมผ้าขนหนูตัวเดิมอยู่ เธอได้กลิ่นหอมของครีมอาบน้ำโชยมาแตะจมูกก่อนที่จะโดนร่างสูงกดลงไปบนเตียงนุ่ม