ตอนที่ 4 ระแวงสาวไทย

หนึ่งร้อยเหรียญต่อชั่วโมงงั้นเหรอ? ตัวเลขนี้ไม่ได้ทำให้มหาเศรษฐีอย่างเขารู้สึกระคายเคืองแม้แต่น้อย แต่ความอวดดีและดื้อรั้นของหญิงสาวตรงหน้าต่างหากที่ทำให้ความสนใจในตัวเธอพุ่งสูงขึ้น

อเดลไม่ได้เอ่ยคำปฏิเสธหรือยอมรับ เขากระตุกยิ้มมุมปากอย่างมีแผนการ นัยน์ตาสีฟ้าอมเทาพราวระยับขึ้นมาแวบหนึ่งอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในห้องนอนและปิดประตูใส่หน้าเธอทันที ทิ้งให้อิลลี่ยืนอยู่ตรงหน้าห้องด้วยความงุนงง.ตกลงเขาจะตกลงหรือเปล่า?

สิบนาทีต่อมา ประตูห้องนอนของอเดลเปิดออกอีกครั้ง ชายหนุ่มก้าวออกมาในชุดสูทสีเทาเข้มเนี๊ยบกริบที่สั่งตัดพิเศษ เชิ้ตสีขาวพอดีตัวและเนคไทลายทางสีเข้าชุดส่งเสริมให้เขาดูหล่อเหลา สง่างาม และทรงอำนาจราวจักรพรรดิในวงการไอที กลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำหอมแบรนด์ดังลอยอบอวลมาจากตัวเขา... มันเป็นภาพที่แตกต่างจากชายหนุ่มในผ้าเช็ดตัวเมื่อครู่ราวฟ้ากับดิน

อเดลเดินนำเธอไปยังห้องโถงกว้างขวาง ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาหนังราคาแพงระยับ สายตาคมกริบจ้องมองหญิงสาวที่ยืนทำหน้ามุ่ยอยู่ตรงหน้าอย่างพิจารณา

“นั่งลงสิอิลลี่” เสียงทุ้มต่ำของเขาออกคำสั่งอย่างราบเรียบแต่ทรงอำนาจ อิลลี่นั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้ามอย่างจำยอม พยายามทำตัวให้ดูผ่อนคลายแต่หัวใจยังคงเต้นแรงด้วยความรู้สึกหวั่นไหวเมื่ออยู่ใกล้ชายหนุ่มที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายอันตรายแบบนี้

“ผมต้องการข้อมูลของคุณอย่างละเอียด” อเดลเอ่ยเสียงเรียบ

“คุณชื่อจริงอะไร อายุเท่าไหร่ และมาจากที่ไหน?”

“ฉันชื่ออิลลี่ค่ะ... อายุยี่สิบสองปี เพิ่งเรียนจบมาจากกรุงเทพฯ”  หญิงสาวตอบเสียงสั่นเล็กน้อย

“ยี่สิบสอง? เพิ่งเรียนจบ? บินข้ามน้ำข้ามทะเลมาฉลองปริญญาแต่ดันซุ่มซ่ามโดนล้วงกระเป๋าแถมยังทำกาแฟหกใส่สูทราคาแพงของผม... ชีวิตวัยรุ่นของคุณนี่น่าตื่นเต้นดีนะ” อเดลพึมพำพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ยมุมปาก

คำพูดของเขาทำให้ความโกรธของอิลลี่พุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้ง หญิงสาวจ้องมองเขาด้วยสายตาไม่พอใจ “ฉันขอโทษจริงๆ ค่ะเรื่องกาแฟ แต่เรื่องโดนล้วงกระเป๋ามันไม่ใช่ความผิดของฉันนะ ใครจะไปรู้ว่าจะมีขโมยอยู่ในคาเฟ่หรูๆ แบบนั้น” อเดลหัวเราะในลำคอ

“คาเฟ่หรูๆ งั้นเหรอ? ในนิวยอร์ก ขโมยมันมีอยู่ทุกที่แหละคุณอิลลี่ มันขึ้นอยู่กับว่าคุณจะโง่จนทำให้พวกมันมองเห็นคุณเป็นเหยื่อหรือเปล่า”

“นี่คุณ! จะดูถูกฉันมากเกินไปแล้วนะ!” อิลลี่หน้าแดงแป๊ดด้วยความโกรธ หญิงสาวผุดลุกขึ้นยืนทำท่าจะเดินหนี

“นั่งลง!” อเดลกดเสียงต่ำจนทำให้ขาของอิลลี่ต้องทรุดลงนั่งบนโซฟาอีกครั้งด้วยความหวาดกลัว อเดลจ้องมองเธอด้วยสายตาเย็นชาและแฝงความระแวงขึ้นมาอย่างชัดเจนเมื่อรู้ว่าเธอเป็นหญิงไทย ภาพลักษณ์ของสาวไทยในสายตาของเพลย์บอยระดับโลกอย่างเขามักจะถูกเชื่อมโยงกับเรื่องราวในทางลบ... เรื่องของความจน ความง่าย และการพยายามตะเกียกตะกายหาผู้ชายรวยๆ เพื่อยกระดับชีวิต

ถึงแม้อเดลจะหลงเสน่ห์ความสวยหวานและกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ป่าที่โชยมาจากตัวเธอ ซึ่งมันหอมจนกลบกลิ่นกาแฟบนเสื้อเขาเสียสนิท แต่สัญชาตญาณความระแวงในตัวเขากลับทำงานอย่างหนัก เขาอดที่จะคิดไม่ได้ว่า ยัยเด็กหน้าหวานคนนี้อาจจะกำลังเล่นละครเพื่อเรียกร้องความสงสารและพยายามเข้าหาเขาด้วยความประสงค์ร้ายก็ได้ เพราะเรื่องราวระหว่างเธอกับเขาดูมันจะบังเอิญเกินไป

“สาวไทย... ผมเคยทานอาหารไทยนะ” อเดลเอ่ยเสียงเรียบโดยที่สายตายังคงจ้องมองเธอไม่วางตา “ต้มยำกุ้ง... ผัดไทย... มันมีรสชาติที่เผ็ดร้อนและยั่วยวนดีนะ... ยิ่งผัดกระเพาไก่ไข่ดาว มันเผ็ดร้อนแบบมรสไตล์ เหมือนกับคุณเลยหรือเปล่า?”

คำพูดของเขาทำให้ใจของอิลลี่หล่นวูบลงไปที่ตาตุ่ม ความร้อนผ่าวพุ่งพล่านขึ้นมาที่ใบหน้า... มันเป็นการเปรียบเทียบที่ยั่วยวนและทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกคุกคามทางเพศอย่างเห็นได้ชัด

“คุณ... คุณพูดเรื่องอะไรของคุณ อาหารกับคนจะมาเปรียบกันได้ยังไง ถึงฉันต้องมาเป็นเมดจำยอม แต่คุณควรจะให้เกียรติฉันในฐานะเพศแม่คุณ” อิลลี่ฟิวขาดด่าเขาไปอย่างไม่กลัวเกรง

“ผมแค่พูคถึงรสชาติอาหาร” อเดลตอบกลับพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

“ผมว่าคุณน่ะร้อนตัว..หรือไม่ในสมองคงมีแต่เรื่องอย่างว่า ถึงได้ตีความหมายไปในทางนั้นหมด”

คำพูดที่เฉือดเฉือนประชดประชันและปากร้ายและหยาบคาย ทำให้สมองของอิลลี่ช็อกไปชั่วขณะ เธอลุกขึ้นยืนด้วยความโกรธขั้นสุด หญิงสาวเดินประชิดตัวเขาและจ้องมองเข้าไปในดวงตาสีฟ้าอมเทาที่พราวระยับด้วยความเดือดดาน

“ฟังนะคุณอเดล! ฉันเป็นเมด... ไม่ใช่โสเภณี! และคุณ... ก็ไม่ใช่เจ้านายที่จะมาพูดจาดูถูกและแทะโลมฉัน แบบนั้นได้!” คำประกาศของอิลลี่ทำให้รอยยิ้มมุมปากของอเดลเลือนหายไปทันตา ใบหน้าหล่อเหลาเปลี่ยนเป็นเรียบเฉยและเย็นชา ความระแวงในตัวเขาพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นปฏิกิริยาของเธอ

นี่มันเหนือความคาดหมายของอเดล... ผู้หญิงทุกคนที่เขาเคยเจอมักจะตะเกียกตะกายเข้าหาเขาด้วยความเต็มใจ แต่ยัยเด็กไทยคนนี้กลับปฏิเสธเขาอย่างตรงไปตรงมา... มันทำให้ความสนใจในตัวเธอพุ่งสูงขึ้นราวกับภูเขาไฟที่กำลังจะระเบิดอเดลผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความสูงใหญ่ของเขากดทับจนเธอรู้สึกเหมือนออกซิเจนรอบตัวลดน้อยลง เขาโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน สัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนๆ ที่รดรินบนใบหน้าของกันและกัน

“เมดส่วนตัวของผม... หน้าที่ของคุณมันไม่ง่ายเหมือนเช็ดโต๊ะกวาดบ้านหรอกนะ

อิลลี่” เสียงทุ้มต่ำของเขากดต่ำจนแทบจะเป็นเสียงกระซิบ “เตรียมตัวเตรียมใจไว้ให้ดีเถอะ บทเรียนแรกของคุณ... มันจะเริ่มต้นขึ้นเดี๋ยวนี้”

รอยยิ้มร้ายกาจที่ผุดขึ้นบนมุมปากของบอสใหญ่ ทำให้อิลลี่รู้สึกเย็นวาบไปตามสันหลัง สัญชาตญาณบางอย่างร้องเตือนว่า การก้าวเท้าเข้าสู่เพ้นท์เฮ้าส์ของมหาเศรษฐีหนุ่มคนนี้... อาจจะเปลี่ยนชีวิตของบัณฑิตสาวป้ายแดงอย่างเธอไปตลอดกาล...อเดลดึงกระดาษแผ่นหนึ่งออกจากกระเป๋าเสื้อด้านใน ส่งให้เธอทันที

“นี่คือรายการงานที่คุณต้องทำในวันนี้และทุกวัน และถ้าคุณทำมันไม่ครบตามเวลาที่กำหนด... บทลงโทษของคุณมันจะร้ายแรงกว่าการนุ่งผ้าเช็ดตัวออกมาเจอคุณเมื่อครู่แน่ๆ”