อยากกิน...

“ไปตั้งนานได้มาแค่นี้เหรอ?”

“แค่นี้แต่ก็หลายบาทอยู่นะคะ แล้วก็อันนี้เมย์ซื้อมาให้คุณทิค่ะ”

ทิวาหรี่ตามมองคนยื่นไอศกรีมให้ตัวเอง แม้จะไม่ได้นึกชอบสักเท่าไหร่แต่เขาก็ไม่ได้คิดปฏิเสธ หัวนึกไปถึงยอดการใช้จ่ายที่เด้งแจ้งรายงานเมื่อครู่ มันไม่ได้เยอะอะไรมากมายเท่าที่เธอบอก แต่เขาจำได้ว่าไอ้ค่าของหวานที่คนตรงน่าตวัดลิ้นเลียยั่วกันอยู่เนี่ย มันไม่ได้มียอดแจ้งเข้ามาด้วย

“ไม่ได้จ่ายไอติมด้วยบัตรหรือไง?”

“คุณทิ มันก็แค่ไม่กี่บาทเอง หนูต้องถึงกับใช้บัตรรูดเลยหรือไงคะ?”

เมษาพูดอย่างไม่ใส่ใจยามจดจ้องเขา ทิวาดูไม่ได้ชอบใจกับคำแดกดันของเธอเท่าไหร่นัก พลันสมองที่หมกมุ่นของเธอดันคิดอะไรขึ้นมาได้ จึงรีบเอ่ยออกไป เพราะเราต้องใช้ทุกนาทีให้มีค่า

“อีกอย่างนะคะ...”

เมษาเอนกายเข้าใกล้คนตรงข้าม ทำท่าเหมือนกำลังจะพูดข้อราชการลับเสียเต็มประดาจนเขาเริ่มสงสัย

“...เมย์อยากรูดดุ้นของคุณทิ มากกว่าบัตรของคุณทิอีกค่ะ”

สิ้นเสียงนั้นเมษาก็แลบลิ้นเลียคราบขาวที่ติดมุมปาก ชีพจรคนมองเต้นตุบจนอยากจะกระชากคนลามกไม่เลือกเวลาและสถานที่มาฟาดก้นสักที ข้อหาหื่นเกินมนุษย์ปกติยังไม่พอ ยังจะมาล่อลวงให้คนอื่นเป็นไปกับตัวเองด้วย

คงไม่ต้องไปไหว้พระกันแล้วมั้ง ไหว้ไปวิญญาณซาตานก็คงไม่ออกหรอก

ดวงตาคมจดจ้องคนทำหน้าสบายอารมณ์อย่างคาดโทษ ทันใดนั้นหางตากลับจับความผิดปกติบางอย่างได้ ทิวาหันขวับไปมองคนที่นั่งเยื้องออกไปไม่ไกล ผู้หญิงคนนั้นรีบคว้าหนังสือขึ้นมาบังหน้าราวกับตั้งใจอ่านนักหนา มันไม่มีอะไรให้น่าสนใจหรอก หากว่าท่าทางคุ้นเคยนั้นมันไม่ได้สะกิดใจจนหางตากระตุก

ทิวาสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนเลือกจดจ้องอยู่แบบเดิม เรียกสายตาของเมษาให้หันไปมองตาม เธอจึงเห็นว่าคนที่เขาจดจ้องอยู่คือคนเดียวกับที่เดินชนตัวเองในร้านหนังสือเมื่อครู่

ใบหน้าสวยหันกลับมาจดจ้องหน้าของทิวา เห็นได้ชัดว่าแววตาหงุดหงิดเมื่อครู่ของเขาค่อยๆ เปลี่ยนไปเยือกเย็นราวกับจะปลิดชีวิตใครสักคน เมษาหันกลับไปมองผู้หญิงคนนั้นอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยบอกทิวาเบาๆ เป็นการเรียกสติของเขาคืนกลับ

“ไอติมละลายแล้วค่ะคุณทิ”

เสียงของเมษาดึงอารมณ์ของเขากลับมา ตอนนี้ทิวาค่อนข้างมั่นใจแล้วว่าใช่คนที่ตัวเองคิดไว้แน่นอน ความสะอิดสะเอียดอัดแน่นจนขยายคับอกแทบระเบิด เมื่อสัมผัสได้ว่าความสงบของชีวิต กำลังจะถูกบุคคลที่เขาเกลียดยันกระดูกดำมาทำให้มันเสียบรรยากาศ

“เปื้อนปากแล้วค่ะคุณทิ”

เมษายกทิชชู่ซับให้พลางยกยิ้ม ใจคาดเดาว่าหญิงสาวคนนั้นคงเป็นคนรักของเขาในอดีต สายตาแข็งกร้าวที่ราวกับจะลุกไปขยี้ให้คนๆ นั้นกลายเป็นผุยผง ใครจะมาทำกับคนที่เพิ่งเคยเห็นหน้ากันล่ะ

ทิวามองคนบรรจงเช็ดคราบออกให้แผ่วเบา เมษาหันไปมองเป้าสายตาเมื่อครู่ของเขาเพียงนิดก่อนหันกลับมายิ้มหวาน ฝ่ามือร้อนคว้าหมับที่ข้อมือเล็กของคนหวังดี แรงกดบีบพาเอาเมษาต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ ภาพนั้นจึงช่วยดึงเอาสติของเขากลับคืนมา ความโมโหจนจะลุกเอาปืนไปบดหัวคนกล้าแส่มาให้เห็นหน้าจึงเบาบางลง

แววตาดำมืดล็อกเป้าที่ใบหน้าคนเอาความฉอเลาะเข้าสู้ ทิวาจึงย้ายมือเมื่อครู่ยกขึ้นลูบเบาๆ บนแก้มนุ่มของคนทำหน้าอ้อนกันจนอยากจับกด

ช่างมันก่อนเถอะ เขาไม่อยากให้ค่ากับคนที่ไร้ค่าในความรู้สึกของตัวเอง

“ขอบใจ”

“ค่ะ”

เมษาพยักหน้ารับอย่างสดใส แต่ปลายเท้ากลับสอดเข้าไปยังใต้ขากางเกงสแล็คของทิวา คนกำลังตักไอศกรีมเข้าปากชะงักไปนิด ดวงตาคมหรี่ลงมองยัยตัวแสบผู้เริ่มแสดงท่าทีปั่นประสาทกันอีกครั้ง เขาเห็นเธอเหลือบมองผู้หญิงอีกโต๊ะ ก่อนยัดโคนไอติมที่เหลือเท่าคืบใส่ในปากทั้งอันจนครีมหยดย้อย สัมผัสพลิ้วดั่งขนนกบนผิวช่วงขาของตนวูบวนไปมา มันลามขึ้นไปเรื่อยๆ ท่ามกลางการจดจ้องของบุคคลที่สาม ผู้กำลังกำหนังสือแน่นจนเหงื่อซึมไปทั่วฝ่ามือ

เมษาปาดเนื้อครีมเข้าดูดดังจ๊วบพลางจดจ้องคนตามติดชีวิตตัวเอง เธอเห็นมือของอีกฝ่ายสั่นน้อยๆ ยามพลิกหน้ากระดาษ มั่นใจเต็มร้อยว่ายังไงเธอคนนั้นก็ต้องเห็นกิริยาเกินพอดีเมื่อครู่แน่นอน

ดูซะให้พอเลยค่ะคุณผู้หญิง