คนขี้โมโห

บรรยากาศในรถกลับมาเงียบ แต่ในความเงียบระหว่างเดินทางไปยังแหล่งศูนย์การค้าใหญ่ในตัวเมือง เมษากลับขยับยั่วยวนเขาด้วยท่าทีเหมือนไม่ได้คิดอะไร เธอทำเสียงให้ใกล้เคียงยามค่ำคืนเวลายกน้ำดื่ม หรืออ้าปากงับขนมปังมายองเนสทรงฮอตดอกแล้วจ้องหน้าเขา จงใจให้เนื้อครีมสีขุ่นหยดแหมะลงบนเนินอกแล้วปาดขึ้นดูดดังจ๊วบ หูได้ยินชัดเจนกับเสียงถอนหายใจอย่างเอือมระอาของคนตัวโต แต่เขาจะว่าอะไรได้ล่ะ ในเมื่อเธอเงียบปากสงบคำตามที่เขาสั่งเป็นอย่างดี

เธอไม่ได้ขัดคำสั่งเขาเสียหน่อย

ทิวาเหลือบมองคนทำสีหน้ากวนอารมณ์ สองมือกำพวงมาลัยแน่นจนกล้ามเนื้อปูดหักเลี้ยวไปยังทางเข้าศูนย์การค้า ในใจเอาแต่สบถว่าเขาคงคิดผิดที่ดันเอาเมษาติดรถมา แล้วก็เกลียดด้วยที่ว่าร่างกายตัวเองดันคล้อยตามเธอได้ง่ายๆ ทั้งที่รู้แก่ใจว่าอีกฝ่ายจงใจปั่นสติกัน

ถ้าไม่ติดว่ามีนัดการพูดคุยสำคัญที่นั่น เขาคงไม่ลังเลที่จะตอกเธอให้หายร่านจนต้องเดินถ่างขาตอนช็อปปิ้งเลยล่ะ

คนทั้งคู่เดินเข้าสู่พื้นที่กว้างขวางไปพร้อมกัน เมษาพยักหน้ารับรู้เมื่อทิวาบอกว่าให้กลับมาเจอกันยังจุดนัดพบในร้านกาแฟดัง เพราะเขาต้องแยกไปตามนัดเจรจากับลูกค้าในร้านอาหารชั้นอื่น

หมับ!

“อ๊ะ ทำไมคะคุณทิ?”

เมษาจดจ้องอย่างไม่เข้าใจ เธอกำลังจะก้าวขาแยกออกไปอีกด้าน แต่ทิวากลับดึงเอากระเป๋าของเธอไปยังกับโจรวิ่งราว ชายหนุ่มก้มค้นๆ ก่อนหยิบกระเป๋าสตางค์ของเธอมาเปิดออก ทั้งบัตรเดบิตและบัตรเครดิตของเธอถูกดึงออกไปจนเกลี้ยง เขาคืนส่งมาให้ก่อนพูดสั้นๆ โดยไม่ได้เปลี่ยนสีหน้า

“ใช้บัตรที่เหลืออยู่ในกระเป๋านั่นซะ”

“บัตร? บัตรของคุณทิใบนี้น่ะเหรอคะ?”

คนออกคำสั่งไม่ตอบแต่เขากลับหันหลังไปพร้อมลูกน้องที่เพิ่งตามเข้ามา เมษาอดไม่ได้ที่จะยิ้มกว้างให้คนทำหน้าตายด้าน แต่ในใจกลับอยากจ่ายให้เธอจนต้องบังคับด้วยการยึดบัตร

“ขอบคุณนะคะ ไว้หนูจะจ่ายดอกเบี้ยคืนให้แบบทะลักทลายเลยค่ะ”

ทิวาหยุดขาที่กำลังจะก้าวเดิน กรามขบกันแน่นจนเสียงในหัวกู่ร้องออกมาอย่างบ้าคลั่ง ตั้งแต่เกิดมาจนอายุขนาดนี้ เขาเพิ่งเคยเจอผู้หญิงแบบเธอนี่แหละ ยัยปีศาจที่ทำให้อำนาจเงินมากมายในมือของเขา ดูไร้ค่ากว่าท่อนเนื้อใต้กางเกงของตัวเอง

เมษากลั้นขำจนไหล่สั่นเมื่อเห็นแผ่นหลังกว้างเกร็งแข็งก่อนเดินจากไป ใบหน้าสวยหันกลับมายังลิสต์ของที่ต้องซื้อในมือของตัวเอง เธอเข้าร้านนั้นออกร้านนี้ ก่อนไปยืนปักหลักอยู่ในร้านหนังสืออยู่พักใหญ่ โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่ามีสายตาของใครบางคนตามติดมองมาตั้งแต่แยกกับทิวาเมื่อราว 2 ชั่วโมงก่อน

ปั้ก!

“อ๊ะ ขอโทษค่ะ”

“อ่า ไม่เป็นไรค่ะ”

เมษาตอบกลับหญิงสาวผู้เดินมาชนพลางยกยิ้ม ใบหน้าสดใสหันมาสนใจชั้นหนังสือต่ออย่างตั้งใจ หัวนึกไปถึงเล่มที่คิดไว้อย่างหมายมั่นว่าจะมาซื้อ แต่ตรงหน้าดันเป็นหนังสืออีกเล่มของผู้เขียนเดียวกัน มือกำลังจะเอื้อมหยิบมันขึ้นพิจารณาเพราะมันดูเข้าท่าดี แต่หางตากลับเหลือบเห็นว่าใครบางคนจดจ้องตัวเองอยู่ไม่ไกล

เมษาเงยหน้าหันไปมองบุคคลที่ยืนเยื้องด้านข้าง หญิงสาวคนที่ชนเข้ากับเธอเมื่อครู่มองกันด้วยสายตาแปลกๆ ก่อนรีบหันกลับไปยังหนังสือตรงหน้าตัวเอง คิ้วเรียวขมวดมุ่นพลางคาดเดาไปถึงว่าตนรู้จักผู้หญิงคนนั้นหรือเปล่า เพราะสายตาของอีกฝ่ายดูมีแววเหยียดบางเบา ทั้งที่มั่นใจว่าคงไม่เคยไปทำอะไรให้ใครเกลียดขี้หน้า

แต่สุดท้ายเมษาก็เลือกไม่ใส่ใจเรื่องไร้สาระ ใครจะไม่ชอบเธอมันก็คือธุระของเขาไม่ใช่หรือไง เพราะงั้นถ้าไม่ชอบก็จงอกแตกตายไปซะ ทำไมเธอจะต้องมาเจียดพื้นที่สมองคิดหาเหตุผลให้เสียเวลาเปล่าๆ ด้วยล่ะ

เอาเวลาไปคิดเรื่องจะปั่นอารมณ์คนขี้โมโหยังไงยังจะดีซะกว่า

ดวงตาสวยเหลือบมองเวลา ใกล้ถึงนัดหมายที่จะต้องไปเจอกับทิวาแล้วจึงต้องเร่งฝีเท้า ขณะก้าวเดินสายตากลับเหลือบไปเห็นไอศรีมโคนเจ้าประจำที่ตัวเองชอบนักหนา ใจนึกไปถึงอีกคนพลางคิดว่าเขาจะชอบไหมนะ แต่สุดท้ายเธอก็สั่งไปเผื่อเขาอยู่ดี

เมษาเข้าไปนั่งหย่อนกายตรงมุมหนึ่งในร้านกาแฟ ยังไม่ทันไรทิวาก็โผล่เข้ามาพอดี ปลายลิ้นเล็กตวัดรอบเนื้อไอศรีมสีขาวต่อหน้าต่อตาคนมอง ริมฝีปากยกยิ้มหวานส่งให้ เมื่อเห็นว่าเขายังคงตรึงสีหน้าเรียบสนิทไว้ได้เป็นอย่างดี

แกล้งเขาอีกสักหน่อยน่าจะดีแหะ