บทที่ 2

ชายหนุ่มไม่ได้สนใจอะไรมาก  ถึงหน้าตาพอไปวัดไปวาได้แต่อีกฝ่ายก็ดูธรรมดามากเมื่อเทียบกับผู้หญิงสวยๆ ทุกคนที่เขาเคยเจอ  

“ อ๊ะ เอาคืนมานะ ”

เธอชักสีหน้าไม่พอใจใส่อีกฝ่าย  เขย่งเท้าขึ้นขณะเอื้อมมือออกไปยื้อแย่งแว่นตาออกจากมืออีกฝ่ายแต่ชายหนุ่มกลับไวกว่า  เขาชูมันสูงขึ้นกว่าเดิมจงใจแกล้งให้คนตัวเล็กกว่ากระโดดไขว้คว้ามัน  ร่างเล็กเบียดกายเข้ายื้อแย่งลืมความกลัวเมื่อครู่ไปชั่วขณะ  

ความสูงที่ห่างกันเกือบยี่สิบเซนทำให้ทรวงอกอวบอิ่มเบียดเสียดเข้ากับแผ่นอกกว้างของชายหนุ่มอย่างไม่ตั้งใจ  ใกล้ชิดจนได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จากตัวเธอ  มือเล็กปัดป่ายถูกลำตัวของชายหนุ่มหลายครั้งโดยไม่ได้ตั้งใจ  พอถูกเนื้อต้องตัวกันใกล้ชิดผู้ชายย่อมมีปฏิกิริยากับเรื่องพวกนี้ไวเป็นปกติอยู่แล้ว  

“ อ่อยเหรอป้า  เอานมมาถูอยู่ได้ ” ดวงตาคมกริบกวาดสายตามองหน้าอกของอีกฝ่ายแว็บนึง  ถึงมีเสื้อเชิ้ตปิดอยู่เขาก็รู้สึกว่ามันใหญ่ใช่เล่น  อาจจะคัพซีเลยด้วยซ้ำ

“ กรี๊ดดด.. ไอ้เด็กบ้า! ปากเสีย  เอาแว่นฉันคืนมานะ พูดไม่รู้เรื่องหรือไง  เอาคืนมา! ไม่งั้นนายเจอดีแน่ ” พอได้ยินคำพูดหยาบคายของอีกฝ่ายก็รีบขยับตัวออกห่างทันที

“ ฮ้า!  อยากเจอดีจัง ” ริมฝีปากหยักสวยเหยียดยิ้มหยัน  ดวงตาคมเข้มเป็นประกายขบขัน  

เสียงขู่ฟังยังไงก็เหมือนเสียงลูกแมวส่งเสียงแง้วๆมากกว่า  อย่างเธอจะไปทำอะไรเขาได้แค่จะเอาแว่นตาคืนยังไม่มีปัญญา  ยังไม่ทันที่ชายหนุ่มจะพูดตอบโต้อะไร เพื่อนในกลุ่มก็พูดขัดจังหวะออกมาเสียก่อน

“ จิน  มึงเลิกเล่นเหอะ พวกมันจะมากันแล้วว่ะ” หนุ่มหน้าตี๋มองไปยังคนทั้งคู่ที่กำลังยื้อแย่งของกันเหมือนเด็กเล็กๆ  

ชายหนุ่มอัดบุหรี่เข้าปอดฟอดใหญ่ก่อนทิ้งบุหรี่ที่เหลือค่อนมวนลงบนพื้น  ปลายเท้าบดขยี้มันกับพื้นถนน  เหลือบสายตามองเพื่อนแต่ละคนที่แยกย้ายกันขึ้นรถของใครของมัน  เสียงสตาร์ทรถดังกระหึ่มลานจอดรถกว้าง

เขาจัดการโยนแว่นตาคืนให้เธอก่อนเดินกลับไปยังรถสปอร์ตที่สตาร์ทเครื่องรออยู่ก่อนแล้ว  รถยนต์แต่ละคันเคลื่อนที่ออกจากลานจอดไปจนหมด  ทุกอย่างรอบตัวเงียบสงบและกลับเข้าสู่สภาวะปกติเหมือนก่อนหน้านี้ไม่มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้น  

ริมฝีปากเล็กพ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอกที่เหตุการณ์เมื่อครู่ผ่านไปด้วยดีโดยไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับเธอ

วันนี้.. เธอก็แค่โชคร้ายนิดหน่อยที่เจอเรื่องแย่ๆ เท่านั้นเอง  

หญิงสาวมองบ้านสองชั้นตรงหน้าด้วยความรู้สึกว่างเปล่า บ้านที่ไม่เหมือนไม่ใช่บ้าน…ถ้าจะเรียกให้ถูกจริงๆ ก็คือที่ซุกหัวนอนมากกว่า  แสงไฟในบ้านสว่างจ้า  เสียงหัวเราะพูดคุยกันดังออกจนถึงรั้วประตูบ้าน  ริมฝีปากบางพ่นลมหายใจด้วยความเบื่อหน่าย

มณีวรรณที่นั่งสูบบุหรี่ด้วยสีหน้าคร่ำเครียดแปรเปลี่ยนเป็นแย้มยิ้มออกมาอย่างดีใจทันทีที่เห็นลูกสาวเดินเข้ามาในบ้าน  บุหรี่ที่เหลือครึ่งมวนถูกขยี้ลงในที่เขี่ยบุหรี่ทันทีก่อนเข้าเดินไปหา

กลิ่นของมันตลบอบอวลไปทั่วห้องแคบๆ  มนินพัทธ์นิ่วหน้า  เท้าที่ก้าวเดินไปข้างหน้าหยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงทักของมารดาที่เดินตามหลังมาติดๆ

“กลับมาช้าจัง  กินข้าวมาหรือยัง” คำพูดที่ถามด้วยความเคยชินปากมากกว่าจะถามด้วยความรู้สึกห่วงใยอะไร

มนินพัทธ์เหลือบสายตามองนาฬิกาติดผนังบ้าน  มันเป็นเวลาห้าทุ่มแล้ว..  เธอรู้ดีว่าแม่มานั่งรอทำไมถ้าวันนี้ไม่ใช่วันที่เงินเดือนเธอออก

ยืนห่างกันเป็นเมตรแบบนี้ก็ยังได้กลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนกึกโชยมาแตะจมูก  เธอเหลือบสายตามองใบหน้าแดงก่ำของแม่ที่อยู่ในอาการมึนเมา  มองผ่านเลยไปยังกลุ่มผู้ชายที่นั่งดื่มเหล้าพูดคุยกันโหวกเหวกอยู่ตรงโต๊ะหน้าบ้าน  ภาพคุ้นชินสายตาที่เธอเห็นอยู่เป็นประจำตั้งแต่ย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่

“อืม แม่มีอะไรหรือเปล่า” รู้ทั้งรู้ว่าเรื่องอะไรแต่ก็อดถามออกไปไม่ได้  ยืนรอฟังคำพูดเดิมที่เหมือนอัดเทปไว้  คำพูดที่เธอฟังจนเบื่อ  ฟังจนจำขึ้นใจ

“เงินเดือนออกแล้วใช่ไหม”

หญิงสาวไม่ได้ตอบอะไรทำเพียงเปิดกระเป๋าสะพาย  เปิดกระเป๋าสตางค์ออกแล้วหยิบแบงค์สีเทาหกใบออกมายื่นส่งให้มารดาโดยไม่มองหน้า  รอจนเงินจำนวนนั้นถูกหยิบออกไปก็รีบเดินตรงไปยังห้องนอนของตัวเอง  วันนี้เธอทั้งอารมณ์ไม่ดีและเหนื่อยมากอยากอาบน้ำแล้วเข้านอนเลย

“เดือนนี้โรงเรียนเจ้านนท์เปิดเทอมแล้ว ค่าใช้จ่ายมันเยอะขึ้น เดือนนี้แม่ขอเพิ่มอีกหกพันได้ไหมมิว”

เธอรู้ดีว่าค่าใช้จ่ายเยอะๆของแม่มันมีอะไรบ้าง  ส่วนใหญ่ไปลงกับหวย  แชร์  และเรื่องไม่เป็นเรื่องเสียมากกว่า  หลายครั้งที่แม่ไปกู้เงินนอกระบบจนเป็นหนี้เป็นสิน  ซ้ำร้ายคนค้ำก็หนีทิ้งหนี้ไว้ให้แม่เธอจ่ายอีก  คนที่ต้องตามใช้หนี้ให้ก็เป็นเธอทั้งนั้น

“ ทำไมแม่ไม่ไปขอจากลุงนพบ้างล่ะ เขาเป็นพ่อไม่ใช่เหรอ หนูช่วยได้แค่นี้แหละ” กำลังจะเดินหนี มณีวรรณก็พูดตามหลังบุตรสาวด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ  

“ทำไมแกพูดแบบนี้ ก็รู้อยู่ว่าพ่อเขาตกงาน ช่วยกันแค่นี้ไม่ได้เหรอไง”

“เขาไม่ใช่พ่อหนูซะหน่อย  หนูให้แม่ได้อีกสี่พัน  จะเอาหรือไม่เอา” มือบางหยิบเงินออกมายื่นส่งให้ มองสีหน้าบูดบึ้งไม่พอใจของมารดาที่รีบดึงเงินจำนวนนั้นออกไปจากมืออย่างรวดเร็วเพราะกลัวลูกสาวจะเปลี่ยนใจขึ้นมา