บทที่ 3

“ถึงนพจะไม่ใช่พ่อแท้ๆ ของแก  แต่เขาก็ส่งเสียให้แกได้เรียนจนจบมหาลัยนะ  บ้านที่แกอยู่ทุกวันนี้ก็บ้านเขา  แกต้องรู้จักสำนึกบุญคุณของเขาไว้บ้างนะ”

เธอเม้มปากเข้ากันแน่นสนิทไม่ได้พูดตอบโต้อะไร หยิบเงินอีกสองพันยื่นส่งให้จบๆ ไป เสร็จแล้วก็เดินตรงไปยังห้องนอนของตัวเองทันที  เสียงแม่ที่บ่นตามหลังมาถึงทำเป็นไม่สนใจแต่หูก็ยังได้ยินทุกประโยคทุกถ้อยคำที่มีแต่ทิ่มแทงทำร้ายจิตใจกัน

พอเข้าห้องนอนของตัวเองได้ก็รีบล็อกประตูห้องทันที  ริมฝีปากบางพ่นลมหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย

ตอนที่พ่อเสียมนินพัทธ์เพิ่งจะเข้ามหาลัยปีหนึ่ง  เธอไม่มีทางเลือกอื่นจึงจำใจย้ายมาอยู่กับครอบครัวใหม่ของแม่  แม่ของเธอมีอาชีพรับจ้างทั่วไปส่วนสามีใหม่ของแม่เป็นพนักงานขับรถส่งของที่บริษัทเล็กๆ แห่งหนึ่ง  แล้วก็เพิ่งถูกไล่ออกจากงานเพราะมีปัญหากับหัวหน้างานที่ย้ายมาใหม่  

พอคนหาเงินลดลงไปอีกหนึ่ง  ภาระค่าใช้จ่ายส่วนใหญ่ในครอบครัวเลยมาตกอยู่ที่เธอคนเดียว  ทั้งที่ตั้งใจว่าจะเก็บเงินให้ได้จำนวนหนึ่งแล้วย้ายออกมาอยู่ข้างนอกคนเดียว  แต่ดูจากสถานการณ์ที่เป็นอยู่ก็คงเป็นไปได้ยากถ้าเธอต้องเอาเงินเก็บมาจุนเจือครอบครัวใหม่ของแม่ทุกเดือนแบบนี้

แม่กับพ่อแท้ๆ ของมนินพัทธ์หย่ากันตั้งแต่เธออายุยังไม่ถึงสิบขวบ ตั้งแต่จำความได้เธอก็อยู่กับพ่อมาตลอด ส่วนแม่แต่งงานใหม่และมีลูกชายกับสามีใหม่หนึ่งคน ส่วนพ่อเลี้ยงของเธอก็มีลูกติดจากภรรยาเก่าหนึ่งคนและอายุก็ไล่เลี่ยกับเธอ กับพ่อเลี้ยงไม่ค่อยมีปัญหาอะไรจะมีก็แต่กับลูกชายของพ่อเลี้ยงที่เธอไม่ถูกชะตาเท่าไหร่  พักหลังๆ สายตาที่มองมาก็ทำให้เธอรู้สึกแปลกๆ แต่ก็ทำเป็นไม่สนใจมาตลอด

ถ้าคืนนั้นพ่อของเธอไม่เสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ตอนนี้เธอคงไม่ต้องมาติดแหงกอยู่ที่นี่  มนินพัทธ์รู้สึกว่าตัวเองเป็นส่วนเกินของครอบครัวนี้มาตลอดและเธอก็อยากหนีไปให้พ้นๆ เสียที

“ถึงนพจะไม่ใช่พ่อแท้ๆ ของแก แต่เขาก็ส่งเสียให้แกได้เรียนจนจบมหาลัยนะมิว บ้านที่แกอยู่ทุกวันนี้ก็บ้านเขา หัดสำนึกบุญคุณของเขาไว้บ้างนะ”

สำนึกบุญคุณอะไรกัน..

ถึงเรื่องที่มารดาพูดมาจะเป็นเรื่องจริงแต่ก็ไม่ใช่เรื่องจริงทั้งหมด เงินส่วนหนึ่งที่เอามาจ่ายค่าเรียนค่ากินค่าอยู่ก็เป็นเงินประกันชีวิตของพ่อเธอทั้งนั้นและเงินก้อนนั้นก็หมดไปในเวลารวดเร็วเพราะแม่กับพ่อเลี้ยงช่วยกันผลาญจนเกลี้ยง  ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่เธอต้องทำงานและเรียนไปด้วย ดิ้นรนด้วยตัวเองมาตลอด  เหนื่อยหนักแค่ไหนก็สู้จนผ่านจุดนั้นมาได้กระทั่งเรียนจบมหาลัย  

แม้ในใจลึกๆจะโหยหาความรักความอบอุ่นจากแม่แท้ๆ  แต่เธอกลับไม่รู้สึกถึงความรักจากผู้เป็แม่เลยด้วยซ้ำ  

เสียงนาฬิกาปลุกที่ดังขึ้นในเวลาเดิมปลุกคนนอนหลับให้ลืมตาตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่  มือเล็กปิดเสียงนาฬิกาปลุกในมือถือเสร็จก็ขยับตัวลุกออกจากเตียงนอน  พลันสายตาก็สังเกตเห็นคราบขาวแห้งกรังติดที่เส้นผมและชุดนอนของตัวเองอยู่  ยกเสื้อขึ้นมาดมดูก็พบว่ากลิ่นมันแปลกๆ ซึ่งเธอก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร  มนินพัทธ์มองอย่างไม่ใส่ใจนักเพราะต้องรีบเข้าห้องน้ำไปจัดการอาบน้ำล้างหน้าแปรงฟันเพื่อเตรียมตัวไปทำงานเหมือนทุกๆ วัน

ทันทีที่หมุนลูกบิดประตูก็พบว่ามันไม่ได้ล็อกทั้งที่เธอมั่นใจว่าล็อกมันเรียบร้อยดีแล้ว  เพ่งมองตรงรูกุญแจลูกบิดก็เห็นเป็นรอยขูดขีด  ถ้าไม่สังเกตดีๆ ก็แทบมองไม่เห็นรอยเล็กๆนั่น  หญิงสาวชาวาบไปทั้งตัว  หัวใจเต้นแรงราวกับจะหลุดออกมาจากอกเมื่อมองออกไปนอกหน้าต่างบ้านแล้วเห็นรถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์จอดอยู่  สิ่งที่เคยหวาดกลัวมาตลอดกำลังกลับมาหลอกหลอนเธออีกครั้ง  

“ไง จะไปทำงานแล้วเหรอ” เสียงทุ้มต่ำทักขึ้นพร้อมกับร่างสูงที่ก้าวออกมายืนมองสำรวจหญิงสาวตั้งแต่หัวจรดเท้า

มนินพัทธ์รู้สึกเหมือนกับถูกสายฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ ร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะเมื่อเห็นหน้าของคนที่เธอไม่อยากเจอที่สุด ‘ชวินทร์’ ลูกชายของพ่อเลี้ยงเธอเอง

“…” เธอเกลียดสายตาหยาบโลนกักขฬะที่ผู้ชายคนนี้ใช้มอง เกลียดจนอยากควักนัยน์ตาคู่นั้นออกมา

“ดูเธอไม่อยากคุยกับฉันเลยนะ” ชวินทร์ยกยิ้มมุมปากเมื่อเห็นหญิงสาวยังคงนิ่งเงียบเหมือนเดิม  พอเห็นอีกฝ่ายเดินหนีก็ก้าวเดินตามหลังไปติดๆ

“มิว ฉันจะกลับมาอยู่บ้านแล้วนะ เราคงได้เจอหน้ากันทุกวัน อืม...จะได้สนิทสนมกันเหมือนเมื่อก่อนไง..”

‘ ใครไปสนิทกับนายตอนไหนไม่ทราบ ’  

มนินพัทธ์ตวัดสายคาขึ้นมองอีกฝ่ายด้วยความไม่พอใจ หญิงสาวไม่ตอบโต้อะไร ไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับอีกฝ่ายให้เสียเวลา รีบเดินจ้ำอ้าวออกประตูหน้าบ้านไปทันที  ชวินทร์หัวเราะออกมาเบาๆ มองตามหลังลูกสาวของแม่เลี้ยงไปจนสุดสายตา

“เกลียดกูมากใช่ไหมมิว หึ..คราวนี้มึงไม่รอดมือกูแน่ ”

KT Medical Corporation Public Co., Ltd.

“มิว เตรียมเอกสารผลิตภัณฑ์ใหม่ไว้ให้พี่ด้วยนะ ขอก่อนเข้าประชุมตอนบ่ายสองนะ” นิษฐามองสาวรุ่นน้องที่นั่งเงียบราวกับไม่ได้ยินสิ่งที่เธอบอก

“ มิว  ได้ยินที่พี่พูดไหม ”

“คะ เอ่อ..เมื่อกี้พี่ออมพูดอะไรนะคะ” คนใจลอยเงยหน้าขึ้นมองหัวหน้างานที่ยืนตรงหน้าโต๊ะทำงานของเธออยู่ มือเล็กขยับกรอบแว่นตาใสเล็กน้อย  

“ก็เอกสารรายละเอียดผลิตภัณฑ์ใหม่ที่บริษัทจะนำเข้ามาขายไงมิว” นิษฐาถอนหายใจออกมาเบาๆ มองอีกฝ่ายนิ่ง