บทที่ 6

“วิน มิวยอมแล้ว ไม่เห็นต้องทำรุนแรงกับมิวแบบนี้เลย คุยกันดีๆ ก็ได้นะ”

“เคยคุยกันดีๆ ด้วยเหรอวะ เจอหน้ากันทีไรก็หนีเข้าห้องทุกที”

“ที่มิวทำไปก็แค่อยากเรียกร้องความสนใจจากวินก็เท่านั้นเอง ที่จริง..มิวก็รู้สึกดีๆ กับวินนะ” เธอทำใจกล้าขยับตัวลุกขึ้นนั่งคร่อมบนตักก่อนโน้มตัวเข้าไปหา  มือก็ลูบไล้ไปบนตัวลำตัวของอีกฝ่าย

“ กูไม่เชื่อ  มึงอย่ามาตอแหลเลยมิว ”

“ ทำยังไงวินถึงจะเชื่อล่ะ ”

“ ให้กูเอามึงไงมิว ”

“ อือ ได้สิ  ที่จริง..มิวก็ชอบวินนะ ” มนินพัทธ์ฝืนยิ้มส่งให้  มือเล็กลูบไล้บนหน้าอกที่ชื้นเหงื่อของอีกฝ่าย  ในใจรู้สึกขยะแขยงแต่ก็อดทนไว้

“ จริงเหรอ? กูหลงคิดมาตลอดว่ามึงเกลียดกูซะอีกมิว” ชวินทร์ยิ้มกริ่มก้มใบหน้าลงไปซุกไซ้ทรวงอกอวบอิ่มของอีกฝ่าย ครู่เดียวก็ถูกมือบางผลักใบหน้าของเขาให้ออกห่าง

“มิวไม่ได้เกลียดวินเลยนะ อย่าใจร้อนสิ มิวทำงานมาทั้งวัน  เหงื่อออกเต็มตัวไปหมดเหม็นจะแย่ ขออาบน้ำให้ตัวหอมๆ ก่อนได้ไหมอะ” ปากพูดออกไปแบบนั้นแต่ในใจ  เห็นสายตาของมันที่มองมาก็ยิ่งรู้สึกขยะแขยงจนแทบทนไม่ไหว  

“เหม็นอะไร หอมจะตาย  กูชอบแบบนี้..มันเร้าอารมณ์ดี ไม่ต้องอาบหรอกเสียเวลา” พูดจบก็หอมหน้าอกของเธอไปฟอดใหญ่ พอจะสอดฝ่ามือเข้าไปใต้กระโปรงหญิงสาวบนตักก็ขยับตัวลุกออกไปเสียก่อน

“แป๊บเดียวเอง ไม่นานหรอก ..นะวิน…มิวอยากอาบน้ำก่อน” เธอพยายามทำน้ำเสียงออดอ้อนสุดชีวิต จริตมารยาหญิงทำให้ชวินทร์ดูจะใจอ่อนลงแต่ก็ยังระแวงอีกฝ่ายอยู่ไม่น้อย

“มึงคงไม่เล่นตุกติกนะ ไม่งั้นมึงเจ็บตัวแน่มิว” ชวินทร์จ้องอีกฝ่ายเขม็ง  ออกแรงบีบข้อมือเล็กแรงขึ้นกว่าเดิม

“ไม่หรอกน่า ใครจะไปกล้าทำอย่างนั้นกับวินกัน”

เธอแสร้งยิ้มหวานส่งให้ พอได้จังหวะตอนอีกฝ่ายเผลอก็รีบคว้าโคมไฟลูกแก้วคริสตัสตรงหัวเตียง  จับมันฟาดไปบนศีรษะของชวินทร์สุดแรง  มนินพัทธ์สัมผัสได้ถึงของเหลวเปียกชุ่มบนฝ่ามือตัวเอง  เสียงร้องโอดโอยของชวินทร์ดังขึ้นด้วยความเจ็บปวด เธอไม่สนใจอะไรอีกแล้วรีบคว้ากระเป๋าสะพายที่ตกตรงประตูขึ้นมากอดไว้แน่น  วิ่งออกมาจากห้องนอนตรงไปที่ประตูบ้านทันที  ตลอดทางที่วิ่งออกมาหูก็ได้เสียงก่นด่าเต็มไปด้วยความโกรธแค้นของชวินทร์ไล่ตามหลัง เขาวิ่งตามเธอออกมาก่อนจะล้มลงตรงหน้าประตูบ้าน หญิงสาวไม่เสียเวลาหันหลังกลับไปมอง  ตั้งหน้าตั้งตาวิ่งตรงไปที่ถนนใหญ่ หัวใจดวงน้อยเต้นแรงอย่างบ้า

คลั่ง รู้สึกกลัวขึ้นมาจับใจ…กลัวจะหนีจากชวินทร์ไม่พ้น

เอี๊ยดดดด..

เสียงรถที่เบรกกะทันหันทำให้หญิงสาวที่วิ่งทะเล่อทะล่าออกมาหวีดร้องออกมาด้วยความตกใจ  ก่อนเป็นลมหมดสติล้มลงไปบนพื้นถนน  ใครจะคิดว่าขับรถบนถนนอยู่ดีๆ ก็เกือบจะดวงซวยชนคนตาย ริมฝีปากหนาสบถออกมาเสียงดังลั่นขณะเปิดประตูรถออกไปดูคนที่วิ่งมาตัดหน้ารถเขา

จินตภัทรมั่นใจมากว่าเหยียบเบรกทันและไม่ได้ชนเธอเข้าแน่นอน  ดวงตาคมเข้มมองสำรวจคนหมดสติอย่างใช้ความคิด มองดูเลือดบนฝ่ามือเธอทั้งสองข้าง เสื้อเชิ้ตสีครีมเปื้อนเลือดและขาดเป็นทางยาว เธอไม่ได้สวมรองเท้า จากสภาพภายนอกที่เห็นทำให้เขาคิดไปในทางดีไม่ได้เลย คิ้วเรียวขมวดมุ่นเข้าหากันด้วยความสงสัยหนัก  มองดูใบหน้าขาวซีดไร้สีเลือดของอีกฝ่ายก่อนจะเอื้อมมือออกไปเขย่าตัวหญิงสาวตรงหน้าเพื่อเรียกสติ

“ เชี้ยเอ๊ย! ไปโดนอะไรมาวะ ”

“ เธอ! เธอตื่นสิ! เจ็บตรงไหนหรือเปล่า  ได้ยินที่พูดไหม!”

เรียกเท่าไหร่หญิงสาวตรงหน้าก็ไม่รู้สึกตัว  ชายหนุ่มหันซ้ายหันขวาก็เห็นแต่รถที่วิ่งสวนผ่านไปมาก่อนหันกลับมามองคนที่นอนหมดสติอยู่  ริมฝีปากหนาพ่นลมหายใจออกมาอย่างหงุดหงิด  ตัดสินใจอุ้มหญิงสาวขึ้นมาแล้วเดินกลับไปยังรถของตัวเอง

โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง

จินตภัทรมองหญิงสาวใบหน้าซีดเซียวที่นอน สงบนิ่งบนเตียงในห้องฉุกเฉินอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเดินออกไปโทรศัพท์ด้านนอก  กำลังหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบพยาบาลสาวก็เดินออกมาบอกว่าผู้หญิงคนนั้นฟื้นแล้ว  เธอไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรร้ายแรงเพียงแค่มีแผลฟกช้ำตามตัวเท่านั้น  ส่วนรอยเลือดบนฝ่ามือและคราบเลือดที่ติดบนเสื้อผ้าของเธอก็เป็นเลือดของคนอื่น  พอถามพยาบาลสาวถึงสาเหตุผู้หญิงคนนั้นก็ไม่ได้บอกอะไร  หลังจากคุยกับชายหนุ่มเสร็จ  หล่อนก็ขอตัวเข้าไปดูคนเจ็บรายอื่นในห้องฉุกเฉินต่อ