บทที่ 5

“ อยากได้ห้องเช่าราคาประมาณเท่าไหร่ล่ะ คอนโดใกล้ๆที่ทำงานก็คงเดือนละหมื่น  ถ้าไกลหน่อยก็ราวๆ ห้าหกพัน  อาจจะแพงหน่อยแต่มันปลอดภัย  ยิ่งมิวเป็นผู้หญิงอยู่คนเดียวก็ต้องหาที่ที่มันปลอดภัยเซฟตัวเรามากที่สุด ”

“เอาที่ราคาไม่เกินห้าพันค่ะพี่ออม  ถ้ามากกว่านี้มิวก็คงไม่ไหวเหมือนกัน ”

“ โอเค  ถ้าได้แล้วพี่จะรีบบอกนะ ”

“ ขอบคุณพี่ออมมากๆ นะคะ” มนินพัทธ์ยิ้มกว้างออกมาด้วยความดีใจจนตาเป็นรูปสระอิ

“อืม ไม่เป็นไรหรอก ช่วยๆ กัน พี่กลับก่อนนะ” นิษฐาพยักหน้ารับก่อนเดินจากไป  ทิ้งให้สองสาวพูดคุยกันไปตามลำพัง

ชัญญ่ากลับไปนานแล้วเหลือแค่มนินพัทธ์ที่ยังนั่งหาข้อมูลอยู่แบบนั้น  มือคอยจดรายละเอียดห้องพักแต่ละแห่งลงบนกระดาษ  ทั้งเหนื่อยล้าทั้งปวดตามากขึ้นเลยหยุดพักไว้แค่นั้น  เก็บของใช้ส่วนตัวลงกระเป๋าสะพายเสร็จก็เตรียมตัวออกจากบริษัทไปหาอะไรทานตามปกติก่อนจะกลับบ้าน  พอมนินพัทธ์กลับไปถึงบ้านทุกคนก็เข้านอนกันหมดแล้ว มีแค่หลอดไฟดวงเล็กตรงหน้าบ้านที่เปิดสว่างอยู่แต่ในบ้านนั้นมืดสนิท ที่เธอเลือกกลับบ้านในเวลานี้ก็เพราะไม่อยากเจอใครนั่นเอง

พอเปิดประตูเข้ามาในห้องนอนคนที่ยืนรออย่างใจเย็นตรงหลังบานประตูก็ขยับเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว ในห้องมืดสนิทจนมนิทพันธ์ไม่รู้ว่าใครกำลังกอดเธอจากด้านหลัง  โจร? มนินพัทธ์เบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด  กลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนกึกที่โชยเข้าจมูกยิ่งทำให้หญิงสาวหวาดกลัวยิ่งกว่าเดิม กำลังจะอ้าปากร้องตะโกนให้คนช่วยก็ถูกฝ่ามือหยาบกร้านปิดริมฝีปากไว้แน่น

“ชู่วว อย่าร้อง…วินเอง กลับดึกอย่างนี้ทุกวันเลยเหรอมิว” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยข้างกกหูเล็ก มือที่ว่างกอดรัดหญิงสาวไว้แน่น  ลมหายใจที่มีกลิ่นแอลกอฮอล์เป่ารดตรงต้นคอทำให้มนินพัทธ์ยิ่งรู้สึกรังเกียจและขยะแขยงจนแทบทนไม่ไหว

“อื้ออ!!” พอรู้ว่าเป็นชวินทร์  เธอยิ่งดิ้นร้นให้ตัวเองหลุดพ้นจากเงื้อมมือของอีกฝ่าย  เขาเป็นตัวอันตรายที่ไม่ควรอยู่ใกล้และน่ากลัวยิ่งกว่าผีกว่าโจรเสียอีก 

“ปล่อย!!”

เธอสะบัดตัวออกจากชวินทร์ได้สำเร็จ แต่ยังไม่ทันจะก้าวไปถึงประตูมันก็ตามมาดึงตัวเธอเอาไว้ก่อนจะจับเหวี่ยงลงบนเตียงนอน  ชวินทร์ก้าวตามขึ้นนั่งคร่อมทับกลางลำตัวมนินพัทธ์ไว้  ตอนนี้แว่นตากรอบใสกระเด็นตกหายไปไหนไม่รู้ คนสายตาสั้นร้อยห้าสิบอย่างเธอยิ่งมองเห็นภาพข้างหน้าเบลอหนักกว่าเดิม 

“อย่าดิ้นดิวะ แม่ง..กูไม่อยากทำรุนแรงกับมึงเลยนะมิว ยอมกูง่ายๆ เถอะจะได้ไม่เจ็บตัว”

“แม่!! ลุงนพ!! ใครก็ได้ช่วยมิวด้วย! นนท์!! ช่วย.. โอ๊ย!” เธอตะโกนสุดเสียงพยายามรวบรวมแรงทั้งหมดที่มีทั้งผลักทั้งดันชวินทร์ให้ออกห่าง กำปั้นหนักกระแทกเข้าที่ช่วงท้องของเธอทันที มันเจ็บจุกจนแทบน้ำตาไหล

“กูบอกว่าอย่าร้องไง! ถึงมึงร้องไปก็ไม่มีใครช่วยมึงได้หรอกมิว”

“ขอร้องล่ะวินอย่าทำอะไรฉันเลยนะ”

“เมาเหล้าหลับเป็นตายแบบนั้นจะมาได้ยินอะไร อ้อ..แล้วไอ้นนท์ก็ไปนอนบ้านเพื่อนมัน ไม่มีใครมาขัดขวางความสุขของเราหรอก กูชอบมึงนะมิว อยากทำแบบนี้กับมึงมานานแล้วด้วย”

ดูเหมือนชวินทร์จะรู้ทันว่าความคิดอีกฝ่าย มนินพัทธ์รีบเบือนหน้าหนีเมื่อเขาโน้มใบหน้าลงมาหมายจะจูบเธอ พอไม่ได้ดังใจก็หันมาจัดการกับเสื้อผ้าบนร่างกายของหญิงสาวแทน มือทั้งสองปัดป้องทั้งจิกข่วนอีกฝ่ายอย่างแรงแต่ก็ดูจะไม่เป็นผล พอหลุดออกมาได้ก็พยายามคลานหนีแต่ก็ถูกกระชากดึงกลับมาที่เดิม แรงเธอสู้แรงผู้ชายตัวโตแบบชวินทร์ไม่ไหวจริงๆ

“ไอ้ชั่ว! ไอ้สารเลว! ฉันจะบอกแม่กับลุงนพว่าแกจะข่มขืนฉัน! แล้วจะไปแจ้งความให้ตำรวจจับแกเข้าคุกด้วย.. โอ๊ย!”

เพี๊ยะ!

ยังพูดไม่ทันจบประโยคฝ่ามือก็ตบลงบนแก้มซีกซ้ายของมนินพัทธ์อย่างแรง  เธอรู้สึกเจ็บแปล๊บไปทั้งใบหน้าแต่ความกลัวก็ยังมีมากกว่าความเจ็บ ขืนปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อเธอต้องแย่แน่ๆ  กวาดสายตาที่เริ่มคุ้นชินกับความมืดมองไปรอบๆ ห้อง พอเห็นของแสงวาววับของวัตถุบางอย่างที่ตั้งอยู่ตรงหัวเตียงก็พลันนึกอะไรขึ้นมาได้

“ขืนด่ากูอีกคำเดียว มึงได้เจ็บกว่านี้แน่มิว” ชวินทร์ขบฟันกรามแน่น โกรธที่ถูกด่าบวกกับโมโหที่ถูกหญิงสาวจิกข่วนท่อนแขนและต้นคอจนเลือดไหลซิบๆ

เธอไม่ได้พูดตอบโต้อะไรได้แต่นอนนิ่งเงียบอยู่แบบนั้น  สมองกำลังคิดหาหนทางให้ตัวเองรอดพ้นจากสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานตรงหน้า

ชวินทร์แสยะยิ้มหยันออกมาขณะกวาดสายตามองหญิงสาวตรงหน้า  มือทั้งสองข้างจัดการถอดเสื้อสูทตัวนอกของเธอโยนทิ้งไป  แววตากักขฬะหื่นกามมองทรวงอกใต้บราเซียร์ลูกไม้ที่โผล่พ้นออกมานอกเสื้อเชิ้ตที่ถูกฉีกขาดลงมาเป็นทางยาว

“ แม่ง  มึงนี่ซ่อนรูปชะมัด  นมใหญ่ใช่เล่น ”

“ไอ้ทุเรศ! เอามือสกปรกของแกออกไปนะ! ถ้าแม่กับลุงนพรู้เข้าแกตายแน่”

“ เหอะ! ด่าไปเถอะ เดี๋ยวกูก็เป็นผัวมึงแล้วมิว  พ่อกับอาน้ำคงไม่ว่าอะไรหรอกเพราะกูจะรับผิดชอบมึงเอง  ยอมกูดีๆเถอะ  กูไม่อยากทำรุนแรงกับมึงเลยว่ะมิว ” เห็นตัวเล็กบอบบางแบบนี้แต่หน้าอกใหญ่น่าดู มือหยาบกร้านบีบขยำมันผ่านบราเซียร์อย่างแรง  ยิ่งเห็นอีกฝ่ายขัดขืนก็ยิ่งทำให้ชวิทร์แรงกำหนัดมากขึ้นกว่าเดิม

ขืนปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปเธอต้องไม่รอดแน่ๆ  

“ วิน ”

มนินพัทธ์แสร้งยิ้มหวานส่งให้ชายหนุ่ม  ยกมือทั้งสองขึ้นโอบรอบต้นคอของอีกฝ่ายไว้  การกระทำที่เปลี่ยนไปกระทันหันทำให้ชวินทร์ชะงักไปเล็กน้อย  รู้สึกงุนงงไปท่าทีและน้ำเสียงหวานหูที่เรียกชื่อตนออกมา  พอถูกร่างนุ่มนิ่มโอบกอดบดเบียดหน้าอกอวบอิ่มเข้าหาสติก็แตกกระเจิดกระเจิง  สายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดระแวงก็แปรเปลี่ยนเป็นความหื่นกระหายแทน