บทที่10 อ่อนโยน

บทที่10

อ่อนโยน

แสงแดดยามสายส่องลอดผ้าม่านสีอ่อนเข้ามากระทบผิวแก้มของหญิงสาวที่ยังคงซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนของเขา กลิ่นกายอุ่นนุ่มและกลิ่นหอมอ่อนจางจากผ้าปูเตียงยังคงโอบล้อมมินตราไว้จนเธอไม่อยากลืมตา

จุ๊บ!

จุ๊บ

ริมฝีปากของคิรินทร์โน้มลงจูบเบา ๆ ที่ขมับเธอ เป็นมอร์นิงคิสที่อ่อนโยนและปลุกความรู้สึกอุ่นไหวในใจหญิงสาวให้ลุกโชนอย่างไม่รู้ตัว

เขากระชับอ้อมแขนแน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะกดจูบย้ำอีกครั้งที่แก้ม เธอหลับตาแน่นอย่างเขินอายแต่หัวใจกลับเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้

“อื้ออ”

แล้วทันใดนั้น เธอก็รู้สึกได้ถึงแรงบางอย่างที่ทาบแนบอยู่ตรงแผ่นหลัง ความแน่นแข็งที่แผ่ไอร้อนออกมาทำให้เธอหน้าแดงจัดขึ้นมาในพริบตา ก่อนจะหลุดหัวเราะเขินออกมาเบา ๆ

"คุณคิรินทร์ ตื่นตัวเช้าเชียวนะคะ"

เธอแซวเสียงพร่าโดยไม่หันไปมองชายหนุ่มหัวเราะนุ่ม ๆ ในลำคอ เขาไม่ปฏิเสธ เพียงกระซิบที่ข้างใบหูเธอเบา ๆ

"เป็นธรรมชาติน่ะ โดยเฉพาะตอนมีอะไรนุ่มนิ่มอยู่ในอ้อมกอด"

คำพูดนั้นยิ่งทำให้มินตราเขินจัด ซุกหน้าลงกับหมอนและพยายามดิ้นเบา ๆ อย่างเอียงอาย แต่ก็ถูกแขนแกร่งรัดไว้แน่นกว่าเดิม

คิรินทร์กดจูบซ้ำที่ต้นคอเธออีกครั้ง แล้วกระซิบเสียงต่ำแต่แฝงความเอ็นดูอย่างล้นเหลือ

"เธอน่ารักชะมัด ยิ่งเขินแบบนี้ ฉันยิ่งอยากแกล้ง"

แล้วเขาก็หัวเราะแผ่วเบาอย่างพอใจ ขณะที่มินตราต้องฝังหน้าแน่นอยู่กับหมอนเพื่อกลบยิ้มจนหูแดงที่ยังคงซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนของเขา

กลิ่นกายอุ่นนุ่มและกลิ่นหอมอ่อนจางจากผ้าปูเตียงยังคงโอบล้อมมินตราไว้จนเธอไม่อยากลืมตา ริมฝีปากของเธอยังจำสัมผัสร้อนรุ่มจากคืนก่อนหน้าได้อย่างชัดเจน ขณะที่วงแขนของคิรินทร์ก็ยังคงรัดแน่นประหนึ่งไม่อยากปล่อย

เขายังไม่ตื่น แต่ลมหายใจสม่ำเสมอและใบหน้าที่คลอเคลียอยู่บนศีรษะของเธอบอกชัดว่า เขายังไม่พร้อมปล่อยให้เธอออกจากอ้อมแขน

มินตราขยับกายเล็กน้อย พยายามค่อย ๆ ผละตัวจากอกเขาเบา ๆ ไม่ให้เขาตื่น แต่ก่อนที่เธอจะทันลุก เสียงทุ้มที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นใกล้ขมับ

"จะรีบไปไหนหืมม.. ยัยแมวน้อย"

เสียงนั้นทำเอาเธอชะงัก หัวใจเต้นแรงขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย เธอไม่กล้าหันไปสบตาเขา จึงเพียงพึมพำเบา ๆ

"อยากลุกไปล้างหน้าน่ะค่ะ"

คิรินทร์หัวเราะในลำคอ เขาใช้แขนอีกข้างดึงเธอกลับเข้าอก พร้อมกับโน้มใบหน้าลงมากระซิบที่ข้างห

"เมื่อคืนเธอครางชื่อฉันไม่ต่ำกว่าสิบครั้ง พอเช้านี้กลับทำหน้าเขินแบบนี้เหรอครับ หืม"

มินตราตีอกเขาเบา ๆ พลางซุกหน้าลงกับอกกว้าง เสียงหัวเราะของเขาอ่อนโยนแต่แฝงไว้ด้วยความพึงพอใจอย่างเต็มเปี่ยม

หลังจากหยอกล้อกันพอให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ มินตราจึงลุกออกจากเตียง เดินไปหยุดหน้ากระจกบานใหญ่ พลางจ้องมองเงาสะท้อนของตนเองในสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิงและรอยแดงที่ต้นคอซึ่งหลงเหลือจากค่ำคืนเร่าร้อน

"ดูเหมือนฉันจะติดตราครอบครองของเธอไว้ชัดเลยนะ"

เสียงของคิรินทร์ที่ดังจากปลายเตียงทำให้เธอหน้าแดงจัด เธอก้มหน้าลงพลางเอามือแตะรอยแดงนั้นเบา ๆ

"คุณมันคนเจ้าเล่ห์"

"ถ้าฉันเจ้าเล่ห์ เธอก็เป็นแมวขี้อ้อนที่ยอมเดินเข้ามาในกรงของฉันเอง ไม่ใช่เหรอ"

มินตราหันกลับมาทำท่าจะเถียง แต่สายตาของเขาที่ทอดมามีแววบางอย่างที่ทำให้เธอพูดไม่ออก แววตาที่เหมือนจะบอกว่า เขาจริงจังมากกว่าที่เคย

บรรยากาศในห้องแปรเปลี่ยนอีกครั้ง จากหยอกล้อกลายเป็นนิ่งงันที่อบอวลด้วยความรู้สึกบางอย่าง มินตรายืนนิ่งอยู่นาน ก่อนจะเป็นฝ่ายพูดออกมาก่อน

"หนูกลัวว่าถ้าวันหนึ่งคุณเบื่อ หนูจะไม่มีค่าอะไรเลย"

คำพูดนั้นไม่ได้ดังนัก แต่แรงพอจะทำให้คิรินทร์ลุกจากเตียงแล้วเดินตรงมาหาเธอ เขายกมือทั้งสองประคองใบหน้าเธอไว้แนบแน่น แล้วจ้องมองเธออย่างลึกซึ้ง

"อย่ากลัวสิ่งที่ยังไม่เกิดขึ้น มินตรา ฉันไม่เคยพาใครเข้ามาในโลกส่วนตัวของฉันแบบนี้มาก่อน ไม่เคยยอมให้อะไรสั่นคลอนจิตใจได้ขนาดนี้"

ดวงตาเธอสั่นไหวเมื่อได้ยินคำสารภาพนั้น เขาก้มลงประทับจูบที่หน้าผากเธอแผ่วเบา

"เพราะเธอคือของฉัน และฉันจะไม่ปล่อยให้เธอโดดเดี่ยวแม้แต่วินาทีเดียว"

และในกระจกบานใหญ่ เธอเห็นภาพเขาโอบเธอไว้แนบอก เห็นแววตาคนทั้งคู่ที่สะท้อนความรู้สึกตรงกันแม้ไม่ได้พูดออกมา

ไม่มีคำสัญญาใดถูกเปล่งออกมาอีก แต่รอยยิ้มเล็ก ๆ และการกอดแน่นของเช้านั้นเพียงพอให้เธอเริ่มเชื่อ ว่าบางทีความรักก็ไม่ต้องพูดให้มากคำ

หลังจากมื้อเช้าซึ่งคิรินทร์ลงมือจัดเองอย่างเรียบง่ายแต่เปี่ยมด้วยความใส่ใจ ขนมปังปิ้งกรอบ กาแฟหอมกรุ่น และผลไม้สดเรียงในจานอย่างเป็นระเบียบ ทั้งสองก็ออกมานั่งที่ระเบียงด้านหลังของบ้านพักตากอากาศหลังใหญ่

สายลมยามเช้าพัดผ่านเบา ๆ กลิ่นหอมอ่อนของอากาศยามเช้าที่สูงเหนือเมือง ปะปนกับกลิ่นกาแฟในมือของมินตรา เธอกอดแก้วมัคแน่นแนบอก ดวงตาเหม่อมองไปยังขอบฟ้า แต่ความคิดกลับวกวนอยู่กับความสัมพันธ์ที่ยังไร้คำจำกัดความระหว่างเธอกับเขา

คิรินทร์นั่งเงียบอยู่ข้าง ๆ ขาข้างหนึ่งไขว่ห้างอย่างเป็นธรรมชาติ มือข้างที่ว่างถือหนังสือพิมพ์แต่สายตาไม่ได้อ่านจริงจังนัก เขารู้ดีว่าเด็กสาวข้างตัวกำลังคิดอะไรบางอย่างเงียบเกินไป นิ่งเกินไปสำหรับมินตราที่ปกติมักจะพูดพร่ำไม่หยุดเมื่ออยู่กับเขา

"คิดอะไรอยู่"

เสียงทุ้มของเขาเอ่ยขึ้นเบา ๆ พลางหันมามองหญิงสาว มินตราสะดุ้งเล็กน้อยก่อนฝืนยิ้มบาง ๆ พลางส่ายหน้า

"เปล่าค่ะ แค่คิดอะไรเพลิน ๆ"

เขาวางหนังสือพิมพ์ลงบนโต๊ะ หันเก้าอี้ตัวเองมาเผชิญหน้ากับเธอโดยตรง แล้วโน้มตัวเล็กน้อยใช้สองมือประคองมือเธอที่ถือแก้วกาแฟไว้แน่น

"อย่าหลบตาฉันสิ"

เสียงของเขาอ่อนโยนแต่แน่วแน่ มินตราเงยหน้าขึ้นอย่างเชื่องช้า สายตาของเธอปะทะเข้ากับดวงตาคู่นั้นที่แฝงความห่วงใย ลึกซึ้ง และไม่อาจอ่านได้ทั้งหมด

"คุณคิรินทร์คะ หนูยังไม่รู้เลยว่าตัวเองเป็นอะไรสำหรับคุณจริง ๆ"

คำพูดนั้นเปล่งออกมาเบากว่าเสียงลม แต่กลับดังก้องในหัวของทั้งสองคน เขามองเธออย่างนิ่งงันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจแผ่วเบา

"มินตรา ฉันไม่ใช่ผู้ชายที่เก่งเรื่องพูดคำหวาน ฉันไม่เก่งเรื่องแสดงออก แต่เธอคือคนแรกที่ทำให้ฉันอยากอธิบายอะไรบางอย่าง แม้ฉันยังไม่แน่ใจว่ามันเรียกว่ารักหรือเปล่า แต่ฉันรู้ว่าถ้าไม่มีเธออยู่ข้าง ๆ วันหนึ่ง ฉันคงรู้สึกว่างเปล่ามาก"

เธอฟังเขาเงียบ ๆ ดวงตาสั่นไหว น้ำตาเอ่อคลอโดยไม่รู้ตัว

"เพราะงั้นอย่าเพิ่งหาคำนิยามให้เราเลยนะ ขอแค่เธอยังอยู่ตรงนี้ แค่นั้นก็พอ"

จุ๊บ

“...”

เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้ก่อนกดจูบเบา ๆ ที่หน้าผากของเธอ ริมฝีปากแนบแน่นอยู่นานราวกับต้องการประทับรอยความรู้สึกลงบนผิวเนียน

มือใหญ่ละจากการกุมมือนุ่ม เปลี่ยนมาประคองกรอบหน้าเธอเบา ๆ แล้วโน้มลงจูบอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่หน้าผาก แต่เป็นริมฝีปากที่สั่นไหวเล็กน้อยจากความรู้สึกซับซ้อนในใจ

จูบแรกอ่อนโยน เหมือนจะปลอบโยน แต่เมื่อเธอไม่ผละหนี ความอ่อนโยนก็แปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งที่หนักแน่นมากขึ้น

เสียงจังหวะลมหายใจเริ่มชิดใกล้ เสียงกระเบื้องระเบียงยามเธอขยับกายคล้ายจะขัดเขินไม่ทันตั้งตัวถูกกลบด้วยเสียงจูบที่หนักแน่นขึ้นเรื่อย ๆ

เขาเอื้อมมืออีกข้างประคองแผ่นหลังเธอ ก่อนจะพาเธอลุกขึ้นจากเก้าอี้ แล้วดันกายเธอเบา ๆ พิงแนบกับผนังกระจกใสของตัวอาคารที่มีแสงแดดยามสายส่องกระทบครึ่งหน้า

คิรินทร์จูบซับที่คาง ไล้ปลายลิ้นตามแนวกรามนวล ก่อนจะเลื่อนลงมาครอบครองยอดอกนิ่มที่ยังคงซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อบางเบา

“อ๊ะ!! อ๊าาส์”

มินตราสะดุ้งเฮือกเมื่อเขาใช้ปลายลิ้นแตะต้องผิวเนื้อนุ่มและดูดเบา ๆ ผ่านเนื้อผ้า เสียงครางพร่าเล็ดลอดจากริมฝีปากเธอโดยไม่ทันยั้งใจ มือข้างหนึ่งยกขึ้นสอดเข้าในเส้นผมของเขา ขณะที่อีกข้างจับขอบผนังแน่นเพื่อทรงตัว

ชายหนุ่มไล้ปลายนิ้วเข้าใต้ชายเสื้อ สัมผัสความเนียนละเอียดของผิวเอว สะโพก แล้วเลื่อนขึ้นช้า ๆ อย่างมั่นคง

ปลายนิ้วของเขาลูบผ่านผิวเนื้อนุ่มก่อนจะเปลี่ยนเป็นฝ่ามือที่วางทาบลงบนทรวงอกกลมกลึงผ่านเนื้อผ้าบางเบา แล้วค่อย ๆ ขยำเบา ๆ อย่างเชื่องช้าแต่แน่นหนัก ราวกับต้องการจารึกสัมผัสของเธอไว้ในความจำทุกอณู

ความอ่อนนุ่มในอุ้งมือเขาทำให้คิรินทร์อดก้มหน้าลงจูบลำคอขาวเนียนไม่ได้ พร้อมทั้งบดเบียดฝ่ามือบีบคลึงจังหวะหนักเบาสลับกันจนหญิงสาวเอนแผ่นหลังพิงกระจกอย่างไร้เรี่ยวแรง

ริมฝีปากเธอเผยอขึ้นเล็กน้อยพร้อมเสียงหายใจที่สะดุด ดวงตาหวานปรือขึ้นสบกับสายตาเขาอย่างเว้าวอนแต่ขัดเขิน มินตราหลุบตาลงแล้วเอียงหน้าหนีเล็กน้อย ทว่าเนื้อตัวยังคงแนบชิดไม่ห่าง

มือเล็กที่ขยุ้มชายเสื้อเขาไว้แน่น กลับไม่มีท่าทีต่อต้าน ตรงกันข้ามเมื่อเขาเลื่อนมืออีกข้างลูบไล้ไล่ต่ำลงไปตามแนวเอว เธอก็แอ่นกายเล็กน้อยราวกับตอบรับ

ริมฝีปากสั่นพร่าเอื้อนเอ่ยแผ่วเบา

"ยะ..อย่า หยุดเลยนะคะ"

คำพูดนั้น แม้เบาหวิวแต่กลับมีอานุภาพรุนแรงยิ่งกว่าการวิงวอนใด ๆคิรินทร์ยิ้มที่มุมปากอย่างพอใจ เอ่ยเสียงทุ้มต่ำ

"เธอไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตัวเองยั่วเก่งแค่ไหนมินตรา"

แล้วเขาก็ครอบครองเธออีกครั้ง ไม่ใช่แค่ด้วยกาย แต่ด้วยอำนาจของการเข้าใจทุกจริตหญิงสาวตรงหน้า ที่ทั้งอายแต่ก็โหยหา พร้อมทั้งบดเบียดฝ่ามือบีบคลึงจังหวะหนักเบาสลับกันจนหญิงสาวเอนแผ่นหลังพิงกระจกอย่างไร้เรี่ยวแรง สัมผัสความเนียนละเอียดของผิวเอว สะโพก แล้วเลื่อนขึ้นช้า ๆ อย่างมั่นคง

"คะ...คุณคิรินทร์...ตรงนี้มัน—"

เธอพยายามประท้วง แต่เสียงกระซิบของเขาตอบกลับมาพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

"ไม่มีใครอยู่ มินตรามีแค่เรา"

คำพูดนั้นทำให้เธอหลบตา หน้าแดงจัด แล้วในขณะเดียวกันก็รู้สึกถึงแรงปรารถนาในกายตนเองที่เพิ่มพูน เมื่อปลายนิ้วของเขาลูบผ่านแนวสะโพกและดึงชายผ้าลงอย่างช้า ๆ เธอก็ยินยอม โดยไร้คำพูดใด สัมผัสทั้งหมดกลายเป็นภาษาเดียวที่ใช้สื่อสารกัน

และในเช้าวันนั้น ที่ระเบียงเพนต์เฮาส์กลางมหานคร เสียงลมหายใจ รอยจูบและจังหวะการเคลื่อนไหวของร่างกาย มือที่ประคองแก้วกาแฟถูกเปลี่ยนเป็นกุมแน่นด้วยมือของเขา มินตรายิ้มทั้งน้ำตา พยักหน้าช้า ๆ ระหว่างคนสองคน บางทีความรู้สึกก็เสียงดังพอโดยไม่ต้องใช้ถ้อยคำเลยสักนิด