บทที่9 ระแวง

บทที่9

ระแวง

ห้องรับแขกกว้างขวางของเพ้นท์เฮ้าส์ราคาแพงเงียบสงัด จนได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาเดินเป็นจังหวะเนิบช้า มินตรายืนกอดอกอยู่หน้าเตาผิงจำลอง ดวงตากลมโตฉายแววลังเลและสั่นไหว ร่องรอยจางบนแก้มยังไม่ทันจางลงจากไอร้อนยามบ่าย แต่ภายในกลับเย็นเยียบยิ่งกว่าอากาศยามค่ำ

เธอกำลังรอและการรอคอยครั้งนี้ช่างยาวนานเกินกว่าจะนับเวลาได้เพียงชั่วโมงเดียว รถเบนท์ลีย์สีดำคันคุ้นตาแล่นจากรั้วไปตั้งแต่ก่อนพระอาทิตย์ลับฟ้า โดยมีเพียงคำสั้น ๆ ว่ามีประชุมด่วนทิ้งไว้

แสงไฟสีอบอุ่นจากหัวบันไดสะท้อนกับโซฟาหนังแท้สีอ่อน เธอลอบมองโทรศัพท์ที่สว่างขึ้นทุก ๆ สิบนาทีจากการแจ้งเตือนของเพื่อนร่วมรุ่น แต่กลับไม่มีแม้เพียงหนึ่งข้อความจากเขา คิรินทร์ วัชรเมธา ชายผู้ที่เธอกำลังฝากหัวใจไว้โดยไม่รู้ตัว

แฟ้มบางบนโต๊ะกลางยังอ้าปากเผยรูปถ่ายหญิงสาวปริศนา ผู้มีดวงตาคมลึกและรอยยิ้มบางเฉียบที่เปี่ยมไปด้วยชัยชนะ หน้ากระดาษแนบถ้อยคำทิ้งท้ายว่า ‘ถึงคนที่อยู่ข้างกายฉัน วันนี้ พรุ่งนี้ และอนาคต’ เหมือนจะส่งสารบางอย่างจากอดีตสู่ปัจจุบัน

หญิงสาวกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก เธอคือใครกันแน่ มินตราเริ่มตั้งคำถามว่า เธอมีสิทธิ์ในหัวใจเขาจริง หรือเพียงเป็นตัวแทนชั่วคราว

เสียงเครื่องยนต์หน้าบ้านดังขึ้น ปลุกทุกความคิดให้กลับสู่ปัจจุบัน มินตราสูดลมหายใจลึก ลูบผ้าชายกระโปรงเบา ๆ แล้วเดินไปหยุดกลางห้องในแสงไฟสลัว

ประตูบานใหญ่เปิดออก พร้อมร่างสูงสง่าของคิรินทร์ที่ก้าวเข้ามาในชุดสูทสีเทาเข้ม เขาถอดสูทวางไว้ตำแหน่งประจำ และปรายตามองหญิงสาวที่ยืนรออยู่กลางห้อง ราวกับรู้ว่าเธอมีเรื่องอยากพูดแต่ยังรั้งไว้

"ยังไม่นอนอีกหรอดึกป่านนี้แล้ว"

เสียงเขาทุ้มนุ่ม แต่เยือกเย็นพอจะสั่นหัวใจเธอได้

"รอคุณค่ะ"

เธอตอบกลับเบา ๆ แม้ไม่กล้าสบตา เขาถอนหายใจช้า ๆ ก่อนจะเดินไปหย่อนตัวลงนั่งที่โซฟา

“วันนี้ฉันเหนื่อย ขออาบน้ำก่อนจะได้ไหม-”

“ผู้หญิงคนนั้นคือใครคะ”

มินตราโพล่งคำถามใส่อีกฝ่ายทั้งที่ยังพูดไม่จบ แม้ไม่ใช่เสียงตวาดแต่ก็หนักแน่นพอจะหยุดทุกความเคลื่อนไหวของเขา นั่นจึงทำให้คิรินทร์ชะงักเล็กน้อย ดวงตาคมหันมาสบกับเธอเต็ม ๆ

“มินตรา”

“คนที่โทรหาคุณตอนเย็น และในจดหมายนี่”

เธอชูภาพถ่ายในมือที่สั่นไหวเขารับมันมาดูด้วยแววตาเฉยเมยก่อนวางไว้บนโต๊ะ

“ไปค้นโต๊ะฉันทำไม”

เสียงเขานิ่งและเยือกเย็นอย่างที่ไม่เคยเป็น

“เพราะฉันกลัว”

เธอกลืนก้อนสะอึกลงคออย่างยากลำบาก

“กลัวว่าทุกอย่างที่ฉันรู้จัก อาจไม่ใช่ความจริง”

เขาก้าวเข้ามาใกล้ ระยะห่างระหว่างกันลดเหลือเพียงลมหายใจ

“เธออยากได้คำตอบแบบไหนล่ะ ตอบแบบอ้อมค้อม รักษาน้ำใจ หรืออยากฟังเสียงในใจฉัน”

“แค่ความจริงค่ะ”

เธอกระซิบทั้งน้ำตาคลอเบ้า ทว่า กลั้นไว้ไม่ยอมปล่อยให้ไหลออกมา เขาหลุบตาลงถอนหายใจเหนื่อยอ่อนก่อนจะตอบ

“เธอคืออดีตคู่หมั้น ฉันเคยอยากมีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ แต่แล้วเธอก็เลือกเดินออกจากฉันไป เธอทิ้งทุกอย่างไว้เพียงเพราะเธอรับไม่ได้กับการสูญเสีย”

“...”

“เราเสียลูกลูกคนหนึ่งไปก่อนลืมตาดูโลก”

มินตราเงียบ หัวใจของเธอไม่ได้เจ็บเพราะหึงหวง แต่เจ็บเพราะความสูญเสียในถ้อยคำเขาที่เปล่งออกมา

“แล้วเธอจะโทรมาทำไมอีก”

เสียงเธอสั่นพร่าราวกลับจะกลั้นน้ำตาที่เก็บกักไว้ไม่ไหวแล้ว

“หึ..เธอก็แค่ต้องการเตือนฉันว่าอย่าทำผิดซ้ำ อย่าไปเปิดใจให้ใครอีก เพราะกลัวจะเกิดการสูญเสียแบบเธอ”

“...”

“บ้าจริง..เธอลืมคิดไปหรือเปล่าว่าคนที่ปล่อยมือคือตัวเธอเอง”

“ฮึกก”

หมับ!

คิรินทร์เอื้อมมือไปจับมือเธอเบา ๆ แล้วดึงเข้ามาแนบอก

“ฉันไม่สนว่าใครจะพูดอะไร ฉันสนว่าเธออยู่ตรงนี้กับฉันมินตรา”

มินตราน้ำตาไหลลงมาเงียบ ๆ เธอไม่ได้พูดอะไร นอกจากยกมือแตะอกเขาเบา ๆ

“ฉันกลัวว่าถ้าฉันรักคุณมากเกินไป ฉันจะพังเหมือนเธอคนนั้น”

“ฉันพังไปแล้วครั้งหนึ่ง ไม่อยากพังอีกกับเธอ”

อ้อมแขนของเขากระชับแน่นขึ้นโอบไหล่เล็กของเธอ น้ำเสียงของเขาเมื่อเอ่ยประโยคสุดท้ายคือคำสัญญาอันอบอุ่น

“คืนนี้ฉันขอกอดเธอไว้ได้มั้ยแล้วพรุ่งนี้จะเล่าทุกอย่างให้ฟัง”

มินตราไม่ได้ตอบ เธอเพียงซบหน้าไว้กับอกของเขา ฟังเสียงหัวใจที่เต้นอยู่ข้างใน และปล่อยให้ตัวเองได้เชื่อใจอีกครั้ง แม้เพียงชั่วค่ำคืน

เวลาล่วงเข้าสู่เกือบตีหนึ่ง แต่ไฟในห้องนอนใหญ่ยังคงส่องสว่างอ่อนโยน ผ้าม่านโปร่งบางปลิวเบาเมื่อสายลมยามดึกลอดเข้าทางหน้าต่าง ท่ามกลางความเงียบมีเพียงเสียงลมหายใจของสองคนที่ไม่ได้นอนหลับอย่างสงบ

มินตรานั่งพิงหัวเตียง สวมเสื้อคลุมผ้าซาตินสีครีมที่เขาเพิ่งหยิบมาคลุมให้เมื่อครู่ ข้างกายคือคิรินทร์ร่างสูงนั่งข้าง ๆ โดยมีแฟ้มเอกสารบางวางอยู่บนตัก ความอึดอัดคล้ายหมอกหนาทึบลอยอบอวลอยู่ในห้อง แม้จะไม่มีคำถามใดเอ่ยออกมาในทันที แต่ความเงียบกลับเป็นแรงผลักให้เขารู้ว่าถึงเวลาแล้ว

“ในนั้นมีเรื่องของเธอทั้งหมด”

เขาพูดในที่สุด ดวงตาคมหลุบต่ำขณะดึงแฟ้มมาเปิดช้า ๆ มินตรามองอย่างเงียบงัน ขอบตายังคงแดงจาง ๆ จากเหตุการณ์ก่อนหน้า แต่แววตาเธอเปลี่ยนไปไม่ใช่เพียงความเสียใจ แต่คือการตั้งใจฟังและเผชิญหน้ากับความจริง

“ผู้หญิงในรูปชื่อ ลตินา ลูกสาวของนักการทูตอิตาลี เราเคยหมั้นกันเมื่อ10ปีก่อน”

เขาเว้นวรรคเล็กน้อย ขณะปลายนิ้วไล้ผ่านภาพถ่ายในแฟ้ม

“มันเกิดขึ้นเร็ว เหมือนถูกจัดวางให้ถูกต้องทุกอย่างยกเว้นความรู้สึก”

มินตรานิ่งไม่พูด แต่สายตาเธอทอดมองภาพนั้น มันชัดเจนว่าผู้หญิงคนนั้นสวย สง่างาม และดูเหมาะกับเขาทุกประการ

“ฉันรักเธอในแบบที่ผู้ชายวัยนั้นคิดว่าคือรัก”

เขาวางแฟ้มลง แล้วหันมาหาเธอเต็มตัว

“แต่สุดท้ายเราก็แตกหักเพราะเธอต้องการชีวิตที่มีสีและแสง ฉันเป็นคนที่เธอรักในความสงบก็จริงแต่เกลียดความเงียบ”

เธอเม้มริมฝีปากนิ่งความเจ็บปวดของเขาสะท้อนออกมาทางน้ำเสียง แม้จะพยายามควบคุมแล้วก็ตาม

“แล้วเรื่องลูกล่ะคะ”

เธอถามเบา ๆคิรินทร์นิ่งไปชั่วครู่ ก่อนเอ่ย

“ไม่ทันได้ลืมตาดูโลก เธอแท้งตอนทะเลาะกับฉันครั้งใหญ่ และวันนั้นก็เป็นวันที่เธอจากไป ไม่หันกลับมาอีกเลย”

มินตรารู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบช้า ๆ เธอเอื้อมมือไปจับมือนั้นที่วางนิ่งบนตัก แล้วบีบเบา ๆ

“ทำไมคุณถึงเพิ่งเล่าให้ฟังคะ”

เสียงเธอสั่น แม้พยายามควบคุม

“เพราะฉันไม่เคยอยากให้ใครต้องรับรู้ความผิดพลาดของฉัน โดยเฉพาะคนที่กำลังทำให้ฉันเริ่มมีความหวังอีกครั้ง”

เขากระซิบ ดวงตาคมสั่นไหวเพียงวินาทีเดียว ก่อนจะกลับมานิ่งสงบ

“ฉันคือฉันไม่ใช่เธอคนนั้นค่ะ”

มินตราพูดชัดเจนใบหน้าเธอจริงจังอย้่งที่ไม่เคยแสดงมาก่อน

“และไม่คิดจะเป็นใครแทนที่ใครด้วย”

“ฉันรู้”

เขาเผยรอยยิ้มบางเมื่อเห็นปฏิกิริยาแบบนั้น

“แต่เธอมีสิทธิ์รู้ทั้งหมด ถ้าจะอยู่ข้างฉันจริง ๆ”

หญิงสาวพยักหน้าช้า ๆ ความกลัวในใจเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความเข้าใจ และสิ่งหนึ่งที่แน่นิ่งที่สุดในคืนเงียบนี้คือการจับมือที่ไม่ปล่อย

แต่แล้วความใกล้ชิดก็เริ่มจุดไฟบางอย่างในดวงตาของหญิงสาว ดวงหน้าเธอแดงระเรื่อเมื่อสบสายตากับเขา

“คืนนี้ขอฉันอยู่ใกล้คุณ…แบบที่ไม่มีอดีต ไม่มีใคร มีแค่เราได้ไหมคะ”

เธอถามเบา ๆ เสียงพร่าแต่แน่วแน่คิรินทร์ไม่พูด เขาเพียงแตะปลายนิ้วใต้คางเธอแล้วประคองให้แหงนหน้า ดวงตาของเขาลึกและหนักแน่น

“ได้สิ...อีกอย่างฉันชอบให้เธอแทนตัวเองว่าหนูมากกว่า”

“...”

“มันดูน่ารัก”

จ้วบบ

ริมฝีปากที่แนบลงมาหาเธอทันที คิรินทร์เริ่มด้วยการกดจูบแผ่วเบาให้เธอได้ลิ้มรสหวานละมุน ก่อนจะค่อย ๆ ผ่อนจังหวะให้ลึกขึ้น ปลายลิ้นร้อนตวัดแตะริมฝีปากล่างของเธอราวกับเชื้อเชิญ

“อื้ออ”

มินตราหลับตาแน่นเมื่อลิ้นของเขาสอดเข้ามากวาดลิ้มชิมเพดานปากอ่อนนุ่ม วาดวนเป็นวงโค้งไล่ต้อนชิมน้ำหวานอย่างเพลิดเพลิน

ทุกครั้งที่เขาเม้มแล้วดูดเบา ๆ เสียงครางหวานก็หลุดลอดออกจากลำคอเธออย่างไม่รู้ตัว มวลท้องของเธอราวกับมีผีเสื้อนับร้อยบินวนว่อน ปีกบางกระพือไม่หยุด จนขาเรียวสั่นไร้เรี่ยวแรงแนบชิดต้นขาเขาโดยอัตโนมัติ

“อื้อ...หนูหะ..หายใจไม่ออกค่ะ”

เขายอมผละออกเพียงครู่ให้เธอสูดอากาศ แต่ยังไม่ปล่อยโอกาสให้ได้คิด ลิ้นร้อนจู่โจมกลับเข้ามาอีกครั้ง

จ้วบบ!

“อื้มม”

สอดรัดลิ้นเล็กของเธอกลืนชิมเสียงสะท้อนหวานภายในโพรงปาก มือใหญ่ยกขึ้นประคองท้ายทอยเธอ แนบชิดจนไม่เหลือช่องว่างให้อดีตใดแทรกตัวได้

เมื่อจูบดึงดูดผสานเป็นจังหวะเดียวกัน เขาผละริมฝีปากเพียงเสี้ยววินาทีเพื่อไล้ปลายจมูกลงมาตามรอยคาง ไปทักทายลาดไหล่ขาวนวลอย่างอ้อยอิ่ง สัมผัสลมหายใจร้อนทำให้เธอสั่นสะท้านก่อนเสียงครางจะเล็ดลอดออกมาแผ่ว ๆ

ริมฝีปากหนาเคลื่อนต่ำลงทีละน้อย ทิ้งรอยจูบนุ่มลึกไว้เป็นทางจนกระทั่งครอบครองยอดประทุมถันสีหวาน เขาดูดกลืนความอุ่นละมุนเบา ๆ ก่อนใช้ฟันขบปลายเนื้ออ่อนอย่างแผ่วที่สุดมากพอให้เธอสะดุ้ง เสียงหายใจขาดห้วงกะทันหันทำให้มือเรียวยกขึ้นขยุ้มเส้นผมชายหนุ่มแน่นโดยไม่รู้ตัว

คิรินทร์ยิ้มกับผิวกายใต้ริมฝีปาก พลางปลอบด้วยการวนปลายลิ้นช้าชิดแนวเนื้อนุ่ม สร้างจังหวะสั้นยาวสลับกัน จนลมหายใจของมินตรากลายเป็นเสียงครางหวานลึก เธอหลับตาซึมซับความวาบหวามที่ทะลักขึ้นทุกขณะ

นิ้วมือสอดกดศีรษะเขาไว้ไม่ยอมปล่อย ราวกับกลัวว่าความรู้สึกซ่านนี้จะพรากไปกับลมยามค่ำ ทุกขณะเพลิงปรารถนาโหมแรงขึ้น เขาสอดมือประคองแผ่นหลังเธอให้โค้งรับ ก่อนจูบซับยอดอกอีกข้างอย่างเท่าเทียม

ปลอบประโลมทุกอณูด้วยจังหวะดูดและขบกดเบา ๆ สอดประสานกับเสียงพร่าของเขาที่กระซิบบอกว่าเธองดงามเพียงใด

จากนั้นเขาค่อย ๆ โอบเธอไว้แนบอก แล้วประคองกายบางให้นอนทอดตัวบนผืนผ้าลินินอย่างนุ่มนวล หัวใจของเธอเต้นแรงประสานกับจังหวะหายใจลึกของเขานับเป็นสัมผัสที่ไม่เพียงปลุกปรารถนา แต่สลักคำว่าเราลงกลางคืนอันเปราะบางนี้อีกด้วย