ตอบแทน

หนึ่งชั่วโมงต่อมา...

"ขอบใจหนูมากเลยนะที่ช่วยฉันไว้ถ้าไม่ได้หนูฉันคงแย่" คุณยายขอบคุณฉันหลังจากที่ท่านฟื้นและคุณป้าเล่าให้ท่านฟังว่าฉันเป็นคนช่วยท่านเอาไว้ตอนที่ท่านเป็นลม

"ไม่เป็นไรค่ะคุณยาย หนูเต็มใจช่วยถึงต่อให้ไม่ใช่หนูถ้าเป็นคนอื่นมาเจอคุณยายเป็นลมเขาก็ต้องช่วยคุณยายเหมือนกันค่ะ"

"แต่ยังไงฉันก็ขอบใจหนูอยู่ดีนั่นแล่ะว่าแต่หนูชื่ออะไรจ๊ะ"

"หนูชื่อเมษาค่ะ"

"หนูเมษาจ๊ะฉันจะอยากตอบแทนหนูที่ช่วยชีวิตฉันเอาไว้ รำภาเธอหยิบกระเป๋าออกมาให้ฉันที"

"ได้ค่ะคุณท่าน" ฉันมองไปที่คุณป้าที่ชื่อรำภาท่านลุกไปหยิบกระเป๋าหนังสีน้ำตาลแล้วเดินมาที่เตียงคนไข้ จากนั้นคุณยายก็หยิบสมุดเล่มเล็กๆออกมาที่ฉันไม่รู้ว่ามันคือสมุดอะไรท่านเขียนบางอย่างลงไปก่อนจะฉีกมันออกมายื่นให้ฉัน

"อะไรเหรอคะ" ฉันถามโดยที่ยังไม่ได้ยื่นมือไปรับ

"เช็คเงินสดหนึ่งแสนบาทจ๊ะ ฉันให้เป็นรางวัลตอบแทนความดีของหนู"

"ไม่เป็นไรค่ะคุณยายหนูเต็มใจช่วยไม่ได้หวังสิ่งตอบแทน" ฉันรีบปฏิเสธทันทีถึงมันจะเป็นเงินจำนวนเยอะที่ชาตินี้ทั้งชาติฉันคงหาที่ไหนไม่ได้แต่ฉันไม่อยากได้เพราะฉันช่วยท่านไม่ได้หวังเงินทองของรางวัลอะไร

"คุณท่านให้ก็รับไว้เถอะ ถ้าไม่ได้หนูช่วยป่านนี้คุณท่านคงจะอาการแย่กว่านี้"

"ไม่เอาค่ะ หนูไม่รับจริงๆค่ะ" ฉันปฏิเสธแต่คุณป้าก็ไม่ยอมท่านเดินไปหยิบเช็คเงินสดในมือของคุณยายแล้วมาเอามาใส่มือฉัน

แอร๊ดดดดดดดดด

"คุณย่า!!!" ฉันหันไปตามเสียงพร้อมกับมองคนที่เข้ามาใหม่คุณป้ารำภาอาศัยจังหวะนี้เอาเช็คยัดใส่มือฉันทันทีทำให้ตอนนี้เช็คเงินสดจำนวนหนึ่งแสนบาทอยู่ในมือของฉันเรียบร้อยแล้ว

"คุณป้าคะคืออหนูไม่.." ฉันกำลังจะยื่นเช็คคืนแต่คุณป้ารำภาท่านไม่ยอมรับคืน

"คุณย่าเป็นยังไงบ้างครับ" ฉันมองตามผู้ชายแต่งตัวภูมิฐานที่เดินมายืนตรงข้ามคนละฝั่งกับฉัน

"ย่าไม่เป็นอะไรลูก" จากสรรพนามที่เรียกผู้ชายคนนี้น่าจะเป็นหลานชายของคุณยาย

"ผมตกใจแทบแย่จนต้องรีบออกมาจากห้องประชุมตอนที่รู้ว่าคุณย่าเป็นลมจนต้องเข้าโรงพยาบาล"

"ย่าไม่เป็นอะไรมากหรอกลูก ย่าแค่ไปวิ่งออกกำลังกายแล้วทีนี้แดดมันร้อนย่าก็เลยเป็นลม" ท่านพูดกับหลานของท่านด้วยน้ำเสียงอบอุ่น ทำให้ฉันคิดถึงยายของฉันท่านก็พูดกับฉันด้วยน้ำเสียงแบบนี้ แล้วจู่ๆ น้ำตาของฉันก็ไหลออกมาเพราะคิดถึงยาย ฉันรีบเช็ดน้ำตาของตัวเองทันทีเพราะตอนนี้ฉันอยู่ท่ามกลางคนที่ฉันไม่รู้จักเลยแม้แต่คนเดียว

"ต่อไปผมสั่งห้ามเลยนะครับห้ามคุณย่าไปออกกำลังกายข้างนอกอีกเด็ดขาด สนามหญ้าบ้านเราก็ออกจะกว้างคุณย่าไม่จำเป็นต้องไปวิ่งออกกำลังกายข้างนอกเลย ถ้าคราวนี้ไม่มีคนช่วยแล้วคุณย่าเป็นอะไรไปผมจะทำยังไงครับ"

"เป็นความผิดของป้าเองค่ะคุณไทด์ที่ไม่ดูแลคุณท่านอย่างใกล้ชิด" คุณป้ารำภาเอ่ยโทษตัวเอง

"ไม่ใช่ความผิดของเธอหรอกรำภา ฉันเป็นคนสั่งให้เธอนั่งรอไม่ต้องเดินตาม"

"แต่ถึงยังไงหน้าที่ดูแลคุณท่านก็เป็นหน้าที่ของรำภานี่คะ"

"เอาล่ะครับไม่ต้องโทษกันไปมาผิดกันทั้งคู่นั่นแล่ะทั้งคุณย่าทั้งป้ารำภา" ฉันลอบมองชายหนุ่มที่ดุคนสูงวัยทั้งสองคนด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

"แล้วนี่ไทด์มาคนเดียวเหรอลูก พีเจล่ะ"

"มันยังไม่เข้าบ้านเลยครับโทรไปก็ปิดเครื่องสงสัยนอนที่คอนโดยังไม่ตื่น"

"เห้อออ เมื่อไหร่พีเจจะโตเป็นผู้ใหญ่สักทีอายุก็ยี่สิบแล้ว" ฉันที่ยืนฟังเหมือนคนไร้มารยาทแต่ฉันไม่รู้จะหาจังหวะไหนลากลับเพราะตอนนี้ฉันเหมือนส่วนเกินของครอบครัวคุณยาย

"น้องมันเพิ่งเรียนจบกลับมาปล่อยให้มันเที่ยวเล่นให้เต็มที่ก่อนเถอะครับคุณย่าส่วนงานบริษัทผมดูแลแทนมันได้"

"เราก็ชอบตามใจน้องตลอด"

"ให้ทำไงได้ล่ะครับผมมีมันเป็นน้องชายเพียงคนเดียว"

"ถ้าพีเจรู้ว่าพี่ชายอย่างไทด์รักและเข้าใจเขาขนาดนี้เขาคงไม่เอาแต่ตั้งแง่รังเกียจ เห้ออออ ย่าไม่รู้จะพูดยังไงให้พีเจเข้าใจและยอมรับไทด์เป็นพี่ชาย" ฉันลอบมองหน้าคุณยายที่มีสีหน้าไม่สบายใจเมื่อพูดถึงบุคคลอีกหนึ่งคนที่ฉันเดาแล้วน่าจะเป็นหลานชายอีกคนนึงของท่าน

"ผมชินแล้วล่ะครับเพราะในสายตาของมันผมก็เป็นเพียงลูกเมียน้อยจึงไม่แปลกที่มันจะเกลียดผม"

"ไทด์อย่าพูดแบบนี้สิลูกถึงยังไงไทด์ก็เป็นหลานชายของย่านะลูก"

"ครับ...เอ่อ แล้วนี่ใครเหรอครับ" จู่ๆ ผู้ชายคนนั้นก็เงยหน้าขึ้นมาแล้วมองหน้าฉันด้วยใบหน้าสงสัย เขาคงจะเพิ่งรู้ว่ามีฉันอยู่ในห้องนี้พร้อมกับมองเช็คเงินสดในมือที่ฉันถือเอาไว้

"เธอชื่อหนูเมษาเป็นคนช่วยย่าเอาไว้ถ้าไม่ได้เธอย่าอาจจะแย่กว่านี้ก็ได้ลูก"

"อ่อ คุณย่าก็เลยตอบแทนเธอด้วยการให้เงินสินะครับ" คำพูดและน้ำเสียงของเขาฟังดูแปลกๆหรือเขาจะไม่พอใจคิดว่าฉันช่วยย่าของเขาเพราะหวังเงินเป็นรางวัลตอบแทน

"คือฉันไม่ได้ต้องการเงินนะคะฉันช่วยคุณยายด้วยความเต็มใจ นี่ค่ะฉันคืนให้คุณแทนก็ได้ค่ะ" ฉันยื่นเช็คคืนให้กับเขาแต่เขาแค่มองไม่ยอมยื่นมือออกมารับ

"คุณย่าฉันให้เธอไปแล้วฉันคงไม่รับคืน ยังไงก็ขอบใจที่ช่วยคุณย่าของฉัน"

"แต่ฉันช่วยไม่ได้หวังสิ่งตอบแทนจริงๆ นะคะ แล้วเงินจำนวนนี้ฉันคงรับไว้ไม่ได้จริงๆ ค่ะ" ฉันพูดพร้อมกับเดินเอาเช็คเงินสดไปวางไว้บนโต๊ะก่อนจะไหว้ลาทุกคน แม้จะดูเหมือนไร้มายาทแต่ฉันรับมันไม่ได้จริงๆ

"ตอนนี้คุณยายปลอดภัยดีแล้วหนูขอตัวกลับก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ" ฉันยกมือไห้วทุกคน

"เดี๋ยวสิหนูเมษาอย่าเพิ่งไป ยายขอเบอร์ติดต่อหนูได้ไหม"

"หนูไม่มีเบอร์หรอกค่ะ มือถือหนูไม่มี"

"ห๊ะ ว่าไงนะ นี่มันปี2025แล้วนะมีด้วยเหรอคนที่ไม่มีมือถือใช้น่ะ"