Masukน้ำหอมลักซูรี่กลิ่นจัลมินถูกฉีดพ่นลงที่ลำคอขาวระหง เพื่อให้ความเย้ายวนนั้นส่งกลิ่นได้ตลอดทั้งวัน ร่างเล็กอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาว เข้าชุดกับกางเกงขายาวสีดำ มือบางหยิบสร้อยคลอล่าสีเงินประดับด้วยเพชรเม็ดเล็กสวยสวมรัดเข้าที่ลำคออย่างพอดี จากนั้นก็หยิบต่างหูเซตเดียวกันขึ้นมาใส่ ไม่นานร่างเล็กสวยหรูหราก็ปรากฏในกระจกบานใหญ่ภายใน Walk-in-Closet ขนาดใหญ่นี้
หนูดีมองลุกของตัวเองในวันนี้อย่างพอใจ แม้ว่าก่อนหน้านี้จะมัวเสียเวลากับการใช้รองพื้นปกปิดรอยต่างๆ ทั่วร่างกายของตัวเองก็ตาม
ตื่นขึ้นมาก็ไม่พบสามีอีกแล้ว หายไปไม่เห็นแม้เงา ไม่บอก หรือทิ้งข้อความอะไรไว้ให้เลย แต่ก็น่าจะชินได้แล้วนะ เพราะคืนวันแต่งงานเขาก็ทำแบบนี้เหมือนกัน
ใบหน้าสวยส่ายไปมาเบาๆ เพื่อไล่สิ่งฟุ้งซ่านในหัวทิ้งไป จากนั้นก็คว้าเอากระเป๋าคอร์ดบอดี้สีแดงใบสวย แล้วขับรถตรงไปที่ห้องเสื้อหรูของตัวเอง หลังจากที่ไม่ได้เข้าไปดูหลายวัน
ใช้เวลาเพียงไม่นานรถปอร์เช่สีแดงหรูก็นำพาร่างสวยของชายผู้เป็นเจ้าของมาถึงจุดหมาย ร่างระหงที่ก้าวลงจากรถด้วยท่วงท่ามั่นใจ ประกอบกับแว่นกันแดดสีดำที่จับเข้ามาแมทช์อย่างลงตัว ทุกการก้าวย่างจึงเรียกสายตาชวนมองจากผู้คนในบริเวณนั้นได้ไม่น้อย แต่ใบหน้าสวยเริศกลับไม่ได้สนใจ จนกระทั่งเดินเข้ามาภายในร้าน
“คุณหนูดี สวัสดีค่ะ” เสียงพนักงานต้อนรับเอ่ยทัก เมื่อเห็นผู้เป็นเจ้านายเข้ามาในร้าน
“สวัสดีครับ ร้านเรียบร้อยดีไหม พี่ตา” หนูดียิ้มทักอย่างเหมือนที่เคยทำ จากนั้นก็เปล่งริมฝีปากที่วันนี้แต่งแต้มด้วยสีชมพูของลิปกลอสเบาๆ ถามผู้จัดการร้านมากฝีมือที่ได้ตัวมาเพราะคำแนะนำของเพื่อนรัก
“ทุกอย่างเรียบร้อยดีค่ะ”
“ครับ แล้วคอลเลคชั่นใหม่ ถึงไหนแล้วครับ” หนูดีถามหลังจากเดินเข้ามาในห้องทำงานที่อยู่ชั้นสองของร้าน วิวชั้นลอยกระจกใสมองออกมาเห็นบรรยากาศภายในร้านได้อย่างชัดเจน ทั้งยังมีสิ่งอำนวยความสะดวกภายในห้อง ทั้งห้องนอน ห้องน้ำ ที่เชื่อมต่อกับห้องทำงานอย่างสะดวกสบาย
“หลังจากที่ทดลองวางตัวต้นแบบในร้านเมื่ออาทิตย์ก่อน ก็ได้รับผลตอบรับดีเกินคาดค่ะ จนตอนนี้ยอดสั่งจองแตะเกือบหนึ่งหมื่นชุดแล้วค่ะ” บัณฑิตารายงานผล พร้อมกับยื่นเอกสารข้อมูลให้เจ้านายคนสวยอ่าน
“จะหมื่นแล้วเหรอ งั้นหนูดีว่าเราปิดรับก่อนดีไหมครับ”
“เอ้า ทำไมละคะ ยอดกำลังดี คุณหนูดีจะรีบปิดทำไม”
“หนูดีไม่อยากให้คนใส่เสื้อผ้าแบรนด์หนูดีจนเกลื่อนตลาด แต่อยากให้มันมีคุณค่าในการครอบครองมากกว่าครับ”
“อ๋อ”
“ถ้าเราไหลตามอุปสงค์ของตลาดมากเกินไป สินค้าของเราก็จะไม่มีความโหยหาให้เขาอยากครอบครองเลยครับ เพราะเขาคิดว่า จะมาซื้อตอนไหนก็ได้ ไม่ต้องแย่งชิง” ร่างเล็กอธิบายอย่างชาญฉลาดให้กับลูกน้องคนสนิทได้ฟัง ซึ่งแม้แต่บัณฑิตาที่ทำงานด้านนี้มาเกือบจะ10ปี ในบางเรื่องยังต้องชื่นชมในความคิดผู้เป็นเจ้านาย อย่างครั้งนี้ก็ด้วยเช่นกัน
“อืม คุณหนูดีพูดแบบนี้ พี่ตาเห็นด้วยเลยค่ะ”
“ครับ งั้นเอาเป็นว่าปิดรับออร์เดอร์ก่อนนะครับ แล้วสินค้าจริงล็อตแรกได้มาหรือยัง”
“สัปดาห์หน้าค่ะ”
“ครับ งั้นถ้ามาถึงแล้วรบกวนแจ้งหนูดีอีกครั้งนะครับ”
“ค่ะ”
บัณฑิตารับคำสั่งเสร็จก็เดินออกจากห้องไป ส่วนหนูดีก็นั่งเคลียร์ในส่วนที่ตัวเองไม่ได้เข้ามาดูแลหลายวัน จนเวลาผ่านไปหลายชั่วโมงเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น ยังไม่ทันที่เสียงหวานจะเอ่ยอนุญาตลายเนยที่วันนี้อยู่ในชุดสูทเอวลอยสีน้ำเงิน ก็เดินเข้ามาก่อน
“ไงครับ คุณนักออกแบบ ไม่รับสายเลยนะ” ลายเนยเอ่ยแซวจากนั้นก็นั่งลงตรงข้ามกับเพื่อนรัก ที่พอเงยหน้ามองแล้วเห็นว่าเป็นใครก็ก้มลงดูเอกสารต่อ
“โทรมาตอนไหนอะเนย” ถามพลางตาสวยไล่อ่านเอกสารไปด้วย
“เมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้วไง สิบสายได้มั้ง ดูบ้างเถอะครับคุณหนูดี”
“เอ้าเหรอ สงสัยลืมเปิดเสียง” หนูดีบอก พร้อมด้วยเอกสารชุดสุดท้ายที่ถูกจัดการเสร็จเรียบร้อย
“งานเยอะเลยเหรอหนูดี”
“อืม บัญชีอะ เราไม่ได้เข้ามาหลายวัน เลยยุ่งนิดหน่อย”
“ก็มั่วยุ่งเรื่องไม่เป็นเรื่องน่ะสิ”
“บ้าน่า”
“แล้วนี่เสร็จยัง เค้าหิวข้าวแล้ว”
“เสร็จแล้ว ทำไมหิวข้าวล่ะ”
“หนูดี นี่มันบ่ายสามแล้วนะ”
“เอ้าเหรอ...จริงด้วย” ดวงตาเฉี่ยวสวยที่กรีดอายไลเนอร์เส้นคม ก้มดูที่นาฬิกาหนังสีดำที่ข้อมือ ก็เกิดเสียงร้องอย่างตกใจ และทันใดนั้นเสียงท้องร้องโครมครามก็ดังขึ้นเสริม
จ๊อก...
“เลยมื้อเที่ยงมานานแล้วจ้ะ” ตามด้วยเสียงประชดประชันของลายเนย
“นั่นสิ ไปกินข้าวกันเถอะ”
“อืม ว่าแต่..มีอะไรอัปเดตให้เค้าฟังไหม” ใบหน้าเพื่อนที่มองอย่างมีเลศนัยและยื่นเข้ามาใกล้ ทำให้หนูดีหลังจากที่ได้ยินแล้วหวนคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นมานั้นก็อดที่จะหน้าแดงไม่ได้
“ไม่มี” แต่ปากก็ยังปฏิเสธ แม้ว่ามันจะค้านกับปฏิกิริยาของร่างกายที่เผยพิรุธออกมาจนอีกคนยิ้มขำ
“ไม่เชื่อ” เสียงของลายเนยดังขึ้นทันควัน แล้วก็ยกมือขึ้นบีบเข้าแก้มแดงของเพื่อน “ดูสิแก้มแดงขนาดนี้ยังมาปากแข็งอีก” จากนั้นสายตาก็เลื่อนลงไปยังลำคอและไหปลาร้า
“โห หนูดี” เสียงตกใจตะโกนลั่นห้อง จนเจ้าของห้องเสื้อคิดว่า ถ้าห้องนี้ไม่ได้ออกแบบมาพิเศษให้เก็บเสียง เพื่อที่เจ้าตัวจะได้มีสมาธิในการทำงานละก็ ป่านนี้ทั้งลูกค้าและพนักงานร้านคงจะตกใจไม่น้อย
ลายเนยปล่อยมือจากแก้มใสของหนูดีในทันที จากนั้นก็ลุกเดินอ้อมมาหา มือเล็กยกขึ้นแหวกคอเสื้อเชิ้ตสีขาวออกกว้าง แล้วก็พบร่องรอยมากมายที่อยู่บนเนื้อตัว จนแทบไม่มีที่ว่าง
คล้อยหลังรถหรูออกไปแล้ว กรวิชยังงงกับเหตุการณ์อยู่ไม่น้อย กับความสงสัยไม่คลาย ว่าคนที่ตัวเองตามจีบมาเกือบปี ทำไมอยู่ ๆ วันนี้ถึงมีสามีโผล่มาได้ มือยกขึ้นเกาศีรษะหันไปหาลายเนยที่หยิบกระเป๋าเตรียมจะกลับเป็นเชิงถาม“เขาแต่งงานกันมา 6 ปีแล้ว” เสียงลายเนยเฉลยความสงสัยนั้น พร้อมกับเดินออกไปขึ้นรถของตัวเองที่จอดอยู่ข้างร้านภายในรถไม่มีการพูดคุยอะไร ใบหน้าเล็กมองออกไปที่หน้าต่าง พร้อมกับบรรยากาศรอบนอกที่เริ่มคุ้นเคย และภายในเวลาไม่นาน รถยนต์ก็เลื่อนเข้ามาสู่คฤหาสน์ พงษสวัสภักดีและทันทีที่ประตูรถเปิดออกหลังจากที่จอดสนิท หนูดีที่กำลังจะก้าวลงจากรถ แต่ข้อมือเล็กก็ถูกกุมไว้อีกครั้งจากนั้นก็ถูกบังคับผ่านทางสายตาให้เดินไปพร้อมกัน“อิศ หนูดี มาแล้วเหรอลูก” เสียงแห่งความตื่นเต้นดังขึ้น หนูดีละสายตาจากสามีที่ชอบบังคับ หันไปมองก็เห็น คุณหญิงประพันธ์วี พงษสวัสดี มารดาของอิศราที่เดินออกมาจากโซนห้องโถงใหญ่ เดินตรงเข้ามาหา“ครับ” หนูดีตอบรับ“หนูดีเป็นไงบ้างลูก ยุ่งไหมช่วงนี้ ไม่ค่อยกลับมาบ้านเลย”“คอลเลคชั่นใหม่พึ่งเปิดตัวไปครับคุณแม่ ช่วงนี้เลยยุ่ง ๆ ” ว่าแล้วก็สะบัดมือของตัวเองออกจากการกอบกุม และเดินเข
ร้านอาหารอิตาเลียนชื่อดังในย่านกลางกรุงเป็นสถานที่ที่ทั้งสามคนเลือกสำหรับการฝากท้องในช่วงเวลาเกือบๆ เย็นของวัน อาหารหลายชนิดถูกนิ้วเรียวสวยของหนูดีจิ้มลงเลือกแทบจะเต็มโต๊ะ เช่นนั้นก็เพราะว่าคนที่ไม่มีอะไรตกถึงท้องมาทั้งวัน เริ่มเกิดอาการที่เรียกกันว่า การสั่งแบบไม่คิดชีวิตมีชายหนุ่มที่นั่งตรงข้ามมองมาอย่างเอ็นดู พร้อมกับพยายามชวนอีกฝ่ายคุยอย่างไม่รู้เบื่อ เพราะวันนี้คนที่ตัวเองสนใจดูจะเปิดโอกาสให้มากกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา เสียงพูดคุยของทั้งสามดังเบาแผ่วๆ และสายตาหวานของกรวิชก็ส่งสื่อสารความหมายมาไม่หยุด‘ไอ้บ้านี่ จะมองตัวจนกินเสร็จเลยหรือไง’ ลายเนยบ่น มือเล็กก็พลางใช้ส้อมม้วนเส้นสปาเกตตีเข้าปาก‘ไม่รู้สิ’ คนถูกถามตอบไปอย่างอารมณ์ดี‘ไม่รู้อะไร อย่ามาไขสือ แล้ววันนี้นึกยังไงถึงยอมมากินข้าวด้วย ทุกครั้งเห็นปฏิเสธท่าเดียว’‘ก็- วันนี้แค่จะยั่วคนหน่ะ’‘ใคร’ชายตาชำเลืองลงไปที่โทรศัพท์เครื่องบางแบรนด์ดัง พร้อมกับหน้าจอการเรียกเข้าแบบสั่น ที่ขึ้นโชว์ว่า ‘พี่อิศ’‘ผัวโทรมา? ’‘เนย สามีพอไหม’‘ผัวเหอะ ความหมายเดียวกัน’ พลางขยับเข้าไปหาคนตัวเล็กผมบอนด์ยิ่งกว่าเดิม แล้วกระซิบถาม ‘ไม่รับเหรอ?’
“เนย..” หนูดีพยายามที่จะแกะมือเพื่อนออกแต่ก็ไม่ได้ผล อุตส่าห์เอาทั้งรองพื้น ทั้งคอนซีลเลอร์กลบเป็นชั่วโมง ยังไม่สามารถรอดพ้นสายตาของเพื่อนรักอย่างลายเนยได้เลย เพราะเจ้าตัวเลือกปิดแค่ส่วนที่พ้นเสื้อผ้าออกมาเท่านั้น“ตัว..หนูดี ทำไมรอยเต็มตัวขนาดนี้” ถามพลางสำรวจใบหน้าสวยหวาน ที่แม้จะถูกกลบด้วยเครื่องสำอางราคาแพง แต่ก็ยังพบความอ่อนล้าบ้าง“เนยปล่อยเราก่อน” หนูดีร้องบอก จากนั้นก็ลุกยืนขึ้น เพื่อจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่เช่นเดิม“เล่ามาเลย ยังไง”“ก็..พี่อิศกลับมาแล้ว”“เรื่องนั้นเค้ารู้แล้วไหม”“...” ลายเนยมือยกขึ้นกอดอก พักพิงร่างลงที่โต๊ะทำงานตัวใหญ่ สายตาจ้องมองตรงไปที่ร่างของเพื่อนอย่างคาดคั้นเอาคำตอบ เมื่อเห็นว่าหนูดียังเงียบอยู่“ไง เมื่อคืนยังไง”“ก็...แค่...ทั้งคืน”“ทั้งคืน??”“จนถึงเช้า” มือเล็กกำชายมุมเสื้ออย่างเขินอาย และก้มใบหน้าลง“...”“เราเป็นภรรยาที่สมบูรณ์ของพี่อิศแล้วอะ”“กรี๊ด!!!” ลายเนยกรี๊ดลั่น พร้อมกับเข้าไปสวมกอดและเขย่าแรงอย่างดีใจแต่นั่นก็ทำให้ร่างกายที่ยังบอบช้ำของหนูดีได้รับผลกระทบไม่น้อย“โอ๊ย!!”“เป็นอะไร”“ยังเจ็บอยู่ อย่าเขย่าแรงสิ”“กรี๊ด” ได้ยินอย่างนั้นลายเ
น้ำหอมลักซูรี่กลิ่นจัลมินถูกฉีดพ่นลงที่ลำคอขาวระหง เพื่อให้ความเย้ายวนนั้นส่งกลิ่นได้ตลอดทั้งวัน ร่างเล็กอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาว เข้าชุดกับกางเกงขายาวสีดำ มือบางหยิบสร้อยคลอล่าสีเงินประดับด้วยเพชรเม็ดเล็กสวยสวมรัดเข้าที่ลำคออย่างพอดี จากนั้นก็หยิบต่างหูเซตเดียวกันขึ้นมาใส่ ไม่นานร่างเล็กสวยหรูหราก็ปรากฏในกระจกบานใหญ่ภายใน Walk-in-Closet ขนาดใหญ่นี้หนูดีมองลุกของตัวเองในวันนี้อย่างพอใจ แม้ว่าก่อนหน้านี้จะมัวเสียเวลากับการใช้รองพื้นปกปิดรอยต่างๆ ทั่วร่างกายของตัวเองก็ตามตื่นขึ้นมาก็ไม่พบสามีอีกแล้ว หายไปไม่เห็นแม้เงา ไม่บอก หรือทิ้งข้อความอะไรไว้ให้เลย แต่ก็น่าจะชินได้แล้วนะ เพราะคืนวันแต่งงานเขาก็ทำแบบนี้เหมือนกันใบหน้าสวยส่ายไปมาเบาๆ เพื่อไล่สิ่งฟุ้งซ่านในหัวทิ้งไป จากนั้นก็คว้าเอากระเป๋าคอร์ดบอดี้สีแดงใบสวย แล้วขับรถตรงไปที่ห้องเสื้อหรูของตัวเอง หลังจากที่ไม่ได้เข้าไปดูหลายวันใช้เวลาเพียงไม่นานรถปอร์เช่สีแดงหรูก็นำพาร่างสวยของชายผู้เป็นเจ้าของมาถึงจุดหมาย ร่างระหงที่ก้าวลงจากรถด้วยท่วงท่ามั่นใจ ประกอบกับแว่นกันแดดสีดำที่จับเข้ามาแมทช์อย่างลงตัว ทุกการก้าวย่างจึงเรียกสายตาช
“ปล่อยหนูดีนะ”“พี่บอกแล้วไงว่าไม่ ดิ้นแรงขนาดนี้ไม่เจ็บหรือไง หึ”“ปล่อยนะ ไม่ต้องมายุ่ง”“ทำไมพี่จะยุ่งกับเมียตัวเองไม่ได้”“พี่อิศ หนูดีจะขึ้นแล้ว ปล่อย”“ทำไมรีบขึ้น ปกตินอนแช่เป็นชั่วโมงไม่ใช่หรือไง” รู้ดี รู้ใจไปหมด“หนูดีเหนื่อย เพลีย”“งั้นก็ต้องแช่นานๆ สิ พี่อุตส่าห์เตรียมไว้รอ” อ้อมกอดแกร่งรัดแน่นกว่าเดิม จนหนูดีรู้ว่าตัวเองหมดทางหนีแล้วจึงหยุด แต่ใบหน้าก็ยังหันหนีจากการถูกจมูกโด่งรุกล้ำอย่างดื้อดึงจนอิศราเปลี่ยนเป้าหมายกดลงที่ไหล่บางและกัดลงเบาๆ“โอ๊ย พี่จะกัดอะไรหนักหนา จะกัดทั้งตัวเลยหรือไง”“ใช่ พี่จะกัดให้หมด เอาให้หนูดีไม่กล้าออกจากบ้านสักเดือนเป็นไง” มือใหญ่ข้างหนึ่งเลื่อนลงไปที่รูจีบบวมภายใต้น้ำอุ่น ส่วนริมฝีปากก็ยังดูดเม้มที่ไหล่เล็กต่อ“หึ เป็นเดือน แล้วจะให้หนูดีอยู่กับใคร”“อยู่กับพี่ไง”“ไม่เชื่อ เดี๋ยวพี่อิศก็ทิ้งหนูดีไปอีก คราวนี้จะเท่าไหร่ละ 10 ปีเลยไหม ถ้าจะนานขนาดนั้นเซ็นใบหย่ามาเถอะ หนูดีไม่ได้ว่างจะมารอสามีที่ 6 ปี 10 ปีเจอหน้ากันครั้งนะ” หนูดีพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นๆ ที่เจ้าตัวพยายามที่จะกดเอาไว้แล้ว แต่มันก็ยังไม่เป็นผล เมื่อเพียงแค่คิดว่าตัวเองจะโดนท
เปลือกตาเปิดออกจากการหลับใหลในช่วงบ่ายแก่ ๆ ของวัน หนูดีเกิดความรู้สึกปวดและร้าวไปทั้งตัวเมื่อพยายามที่จะขยับร่างของตัวเอง ตอนนี้จึงทำได้เพียงนอนนิ่ง จากนั้นก็หันหน้าไปมองคนข้างๆ ก็พบความว่างเปล่า มือเล็กยกขึ้นกวาดลูบบริเวณนั้น ความเย็นที่สัมผัสได้ทำให้เดาได้ไม่อยากว่าอิศราน่าจะลุกไปนานแล้วแบบนี้อีกแล้ว พี่อิศทำแบบนี้อีกแล้วเหมือนในคืนวันแต่งงานไม่มีผิดที่พอตื่นเช้ามา ก็ไม่เจอเขานอนอยู่ข้างกายแล้ว หายไปเฉยๆ ไม่มีคำบอกกล่าวใบหน้าสวยหันกลับมาเพื่อกักเก็บน้ำตาที่กำลังจะไหลออกไว้ จากนั้นก็ค่อยพยุงร่างที่บอบช้ำของตัวเองให้ลุกขึ้นทุกการย่างก้าวเดินนำความเจ็บมาให้จนน้ำตาแทบเล็ดโดยเฉพาะรูเล็กด้านหลังที่ยังแสบอยู่ไม่น้อย ไม่นานหนูดีก็พาร่างของตัวเองเข้ามาในห้องน้ำหรูกว้างได้สำเร็จ ความแปลกใจปรากฏขึ้นมาทันทีเมื่อพบว่าที่หน้าเคาน์เตอร์มีแปรงสีฟันของตัวเองถูกจัดเตรียมรอไว้ ใบหน้าหวานเงยหน้าขึ้นสำรวจตัวเองที่หน้ากระจกบานใหญ่ก็พบว่า เนื้อตัวทุกส่วนแดงและมีรอยจ้ำๆ เต็มไปหมด คงจะต้องใช้เวลานานหลายวันกว่าที่รอยพวกนี้จะหายไปสักพักหลังจากแปรงฟันเรียบร้อยแล้ว ก็หันไปมองอ่างจากุซซี่ขนาดใหญ่ถูกเตรียมน
เพลิงพิศวาสยังโหมลุกกระหน่ำต่อเนื่องและไม่มีทีท่าว่าจะสงบลงในเวลาอันใกล้นี้ ร่างของนกน้อยที่เปล่งแดงซ่านของหนูดีโดนลำกายยาวใหญ่ขยับเข้าออกในรูจีบสีหวานจากทางด้านหลังไม่หยุด จนเสียงร้องหวานที่ดังต่อเนื่องมานานเริ่มแหบและสั่นเครือ“อ่า พี่อิศ”“อ่าส์ อืม..”ทางด้านอิศรายังคงส่งพละกำลังที่ตัวเองมีทั้งห
“วันนี้หนูดีต้องเป็นเมียของพี่อย่างสมบูรณ์แบบสักที”“ค- คือ”“พี่รอมานานเกินไปแล้ว”“ฮือ...”แล้วปากบางก็ถูกปิดด้วยปากร้อนของสามีหล่ออีกครั้ง ลิ้นเข้าชอนไช้อย่างกระหายในรสสัมผัสหวาน หนูดีตกใจในคราแรกแต่ไม่นานก็เกี่ยวลิ้นกลับอย่างเต็มใจ เปลือกตาบางหลับพริ้มจนแพขนตางอนยาวเด่นชัดอิศราลูบมือต่ำลงไปเรื
ใจดวงน้อยของเต้นแรงอย่างห้ามเอาไว้ไม่อยู่ เมื่อเจ้าตัวถูกวางลงที่นอนนุ่มขนาดคิงไซซ์ชั้นสองของเพนท์เฮ้าส์ ร่างเล็กที่ปกติผิวขาวเนียน เมื่อตอนนี้โดนอิศราคร่อมกักไว้ก็เริ่มแดงระเรื่อไปทั้งตัวดวงตาคมจ้องเข้าไปในนัยน์ตาหวานสีน้ำตาลอย่างหลงใหล ยกมือข้างหนึ่งขึ้นรูปที่โครงหน้าโค้งรูปไข่ ปลายจมูกถูกกดลงที
อิศรา พงษสวัสดิ์ภักดี แม้ว่าจะก้าวเดินเข้ามาในห้องแล้ว แต่ดวงตานิลก็ไม่ละออกจากใบหน้านวลหวาน ของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายแม้แค่เสี้ยววินาทีเดียวใบหน้าสวยยืนขับด้วยแสงนวล กำลังมองเขากลับด้วยสายตาหวานปนดื้อร้นด้วยเช่นกัน เหมือนว่าอีกคนก็ไม่ได้แปลกใจถึงการปรากฏกาย และการเปิดประตูเข้







