روايات بقلم R-CHICHA

คล้อยหลังรถหรูออกไปแล้ว กรวิชยังงงกับเหตุการณ์อยู่ไม่น้อย กับความสงสัยไม่คลาย ว่าคนที่ตัวเองตามจีบมาเกือบปี ทำไมอยู่ ๆ วันนี้ถึงมีสามีโผล่มาได้ มือยกขึ้นเกาศีรษะหันไปหาลายเนยที่หยิบกระเป๋าเตรียมจะกลับเป็นเชิงถาม“เขาแต่งงานกันมา 6 ปีแล้ว” เสียงลายเนยเฉลยความสงสัยนั้น พร้อมกับเดินออกไปขึ้นรถของตัวเองที่จอดอยู่ข้างร้านภายในรถไม่มีการพูดคุยอะไร ใบหน้าเล็กมองออกไปที่หน้าต่าง พร้อมกับบรรยากาศรอบนอกที่เริ่มคุ้นเคย และภายในเวลาไม่นาน รถยนต์ก็เลื่อนเข้ามาสู่คฤหาสน์ พงษสวัสภักดีและทันทีที่ประตูรถเปิดออกหลังจากที่จอดสนิท หนูดีที่กำลังจะก้าวลงจากรถ แต่ข้อมือเล็กก็ถูกกุมไว้อีกครั้งจากนั้นก็ถูกบังคับผ่านทางสายตาให้เดินไปพร้อมกัน“อิศ หนูดี มาแล้วเหรอลูก” เสียงแห่งความตื่นเต้นดังขึ้น หนูดีละสายตาจากสามีที่ชอบบังคับ หันไปมองก็เห็น คุณหญิงประพันธ์วี พงษสวัสดี มารดาของอิศราที่เดินออกมาจากโซนห้องโถงใหญ่ เดินตรงเข้ามาหา“ครับ” หนูดีตอบรับ“หนูดีเป็นไงบ้างลูก ยุ่งไหมช่วงนี้ ไม่ค่อยกลับมาบ้านเลย”“คอลเลคชั่นใหม่พึ่งเปิดตัวไปครับคุณแม่ ช่วงนี้เลยยุ่ง ๆ ” ว่าแล้วก็สะบัดมือของตัวเองออกจากการกอบกุม และเดินเข

ร้านอาหารอิตาเลียนชื่อดังในย่านกลางกรุงเป็นสถานที่ที่ทั้งสามคนเลือกสำหรับการฝากท้องในช่วงเวลาเกือบๆ เย็นของวัน อาหารหลายชนิดถูกนิ้วเรียวสวยของหนูดีจิ้มลงเลือกแทบจะเต็มโต๊ะ เช่นนั้นก็เพราะว่าคนที่ไม่มีอะไรตกถึงท้องมาทั้งวัน เริ่มเกิดอาการที่เรียกกันว่า การสั่งแบบไม่คิดชีวิตมีชายหนุ่มที่นั่งตรงข้ามมองมาอย่างเอ็นดู พร้อมกับพยายามชวนอีกฝ่ายคุยอย่างไม่รู้เบื่อ เพราะวันนี้คนที่ตัวเองสนใจดูจะเปิดโอกาสให้มากกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา เสียงพูดคุยของทั้งสามดังเบาแผ่วๆ และสายตาหวานของกรวิชก็ส่งสื่อสารความหมายมาไม่หยุด‘ไอ้บ้านี่ จะมองตัวจนกินเสร็จเลยหรือไง’ ลายเนยบ่น มือเล็กก็พลางใช้ส้อมม้วนเส้นสปาเกตตีเข้าปาก‘ไม่รู้สิ’ คนถูกถามตอบไปอย่างอารมณ์ดี‘ไม่รู้อะไร อย่ามาไขสือ แล้ววันนี้นึกยังไงถึงยอมมากินข้าวด้วย ทุกครั้งเห็นปฏิเสธท่าเดียว’‘ก็- วันนี้แค่จะยั่วคนหน่ะ’‘ใคร’ชายตาชำเลืองลงไปที่โทรศัพท์เครื่องบางแบรนด์ดัง พร้อมกับหน้าจอการเรียกเข้าแบบสั่น ที่ขึ้นโชว์ว่า ‘พี่อิศ’‘ผัวโทรมา? ’‘เนย สามีพอไหม’‘ผัวเหอะ ความหมายเดียวกัน’ พลางขยับเข้าไปหาคนตัวเล็กผมบอนด์ยิ่งกว่าเดิม แล้วกระซิบถาม ‘ไม่รับเหรอ?’

“เนย..” หนูดีพยายามที่จะแกะมือเพื่อนออกแต่ก็ไม่ได้ผล อุตส่าห์เอาทั้งรองพื้น ทั้งคอนซีลเลอร์กลบเป็นชั่วโมง ยังไม่สามารถรอดพ้นสายตาของเพื่อนรักอย่างลายเนยได้เลย เพราะเจ้าตัวเลือกปิดแค่ส่วนที่พ้นเสื้อผ้าออกมาเท่านั้น“ตัว..หนูดี ทำไมรอยเต็มตัวขนาดนี้” ถามพลางสำรวจใบหน้าสวยหวาน ที่แม้จะถูกกลบด้วยเครื่องสำอางราคาแพง แต่ก็ยังพบความอ่อนล้าบ้าง“เนยปล่อยเราก่อน” หนูดีร้องบอก จากนั้นก็ลุกยืนขึ้น เพื่อจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่เช่นเดิม“เล่ามาเลย ยังไง”“ก็..พี่อิศกลับมาแล้ว”“เรื่องนั้นเค้ารู้แล้วไหม”“...” ลายเนยมือยกขึ้นกอดอก พักพิงร่างลงที่โต๊ะทำงานตัวใหญ่ สายตาจ้องมองตรงไปที่ร่างของเพื่อนอย่างคาดคั้นเอาคำตอบ เมื่อเห็นว่าหนูดียังเงียบอยู่“ไง เมื่อคืนยังไง”“ก็...แค่...ทั้งคืน”“ทั้งคืน??”“จนถึงเช้า” มือเล็กกำชายมุมเสื้ออย่างเขินอาย และก้มใบหน้าลง“...”“เราเป็นภรรยาที่สมบูรณ์ของพี่อิศแล้วอะ”“กรี๊ด!!!” ลายเนยกรี๊ดลั่น พร้อมกับเข้าไปสวมกอดและเขย่าแรงอย่างดีใจแต่นั่นก็ทำให้ร่างกายที่ยังบอบช้ำของหนูดีได้รับผลกระทบไม่น้อย“โอ๊ย!!”“เป็นอะไร”“ยังเจ็บอยู่ อย่าเขย่าแรงสิ”“กรี๊ด” ได้ยินอย่างนั้นลายเ

น้ำหอมลักซูรี่กลิ่นจัลมินถูกฉีดพ่นลงที่ลำคอขาวระหง เพื่อให้ความเย้ายวนนั้นส่งกลิ่นได้ตลอดทั้งวัน ร่างเล็กอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาว เข้าชุดกับกางเกงขายาวสีดำ มือบางหยิบสร้อยคลอล่าสีเงินประดับด้วยเพชรเม็ดเล็กสวยสวมรัดเข้าที่ลำคออย่างพอดี จากนั้นก็หยิบต่างหูเซตเดียวกันขึ้นมาใส่ ไม่นานร่างเล็กสวยหรูหราก็ปรากฏในกระจกบานใหญ่ภายใน Walk-in-Closet ขนาดใหญ่นี้หนูดีมองลุกของตัวเองในวันนี้อย่างพอใจ แม้ว่าก่อนหน้านี้จะมัวเสียเวลากับการใช้รองพื้นปกปิดรอยต่างๆ ทั่วร่างกายของตัวเองก็ตามตื่นขึ้นมาก็ไม่พบสามีอีกแล้ว หายไปไม่เห็นแม้เงา ไม่บอก หรือทิ้งข้อความอะไรไว้ให้เลย แต่ก็น่าจะชินได้แล้วนะ เพราะคืนวันแต่งงานเขาก็ทำแบบนี้เหมือนกันใบหน้าสวยส่ายไปมาเบาๆ เพื่อไล่สิ่งฟุ้งซ่านในหัวทิ้งไป จากนั้นก็คว้าเอากระเป๋าคอร์ดบอดี้สีแดงใบสวย แล้วขับรถตรงไปที่ห้องเสื้อหรูของตัวเอง หลังจากที่ไม่ได้เข้าไปดูหลายวันใช้เวลาเพียงไม่นานรถปอร์เช่สีแดงหรูก็นำพาร่างสวยของชายผู้เป็นเจ้าของมาถึงจุดหมาย ร่างระหงที่ก้าวลงจากรถด้วยท่วงท่ามั่นใจ ประกอบกับแว่นกันแดดสีดำที่จับเข้ามาแมทช์อย่างลงตัว ทุกการก้าวย่างจึงเรียกสายตาช

“ปล่อยหนูดีนะ”“พี่บอกแล้วไงว่าไม่ ดิ้นแรงขนาดนี้ไม่เจ็บหรือไง หึ”“ปล่อยนะ ไม่ต้องมายุ่ง”“ทำไมพี่จะยุ่งกับเมียตัวเองไม่ได้”“พี่อิศ หนูดีจะขึ้นแล้ว ปล่อย”“ทำไมรีบขึ้น ปกตินอนแช่เป็นชั่วโมงไม่ใช่หรือไง” รู้ดี รู้ใจไปหมด“หนูดีเหนื่อย เพลีย”“งั้นก็ต้องแช่นานๆ สิ พี่อุตส่าห์เตรียมไว้รอ” อ้อมกอดแกร่งรัดแน่นกว่าเดิม จนหนูดีรู้ว่าตัวเองหมดทางหนีแล้วจึงหยุด แต่ใบหน้าก็ยังหันหนีจากการถูกจมูกโด่งรุกล้ำอย่างดื้อดึงจนอิศราเปลี่ยนเป้าหมายกดลงที่ไหล่บางและกัดลงเบาๆ“โอ๊ย พี่จะกัดอะไรหนักหนา จะกัดทั้งตัวเลยหรือไง”“ใช่ พี่จะกัดให้หมด เอาให้หนูดีไม่กล้าออกจากบ้านสักเดือนเป็นไง” มือใหญ่ข้างหนึ่งเลื่อนลงไปที่รูจีบบวมภายใต้น้ำอุ่น ส่วนริมฝีปากก็ยังดูดเม้มที่ไหล่เล็กต่อ“หึ เป็นเดือน แล้วจะให้หนูดีอยู่กับใคร”“อยู่กับพี่ไง”“ไม่เชื่อ เดี๋ยวพี่อิศก็ทิ้งหนูดีไปอีก คราวนี้จะเท่าไหร่ละ 10 ปีเลยไหม ถ้าจะนานขนาดนั้นเซ็นใบหย่ามาเถอะ หนูดีไม่ได้ว่างจะมารอสามีที่ 6 ปี 10 ปีเจอหน้ากันครั้งนะ” หนูดีพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นๆ ที่เจ้าตัวพยายามที่จะกดเอาไว้แล้ว แต่มันก็ยังไม่เป็นผล เมื่อเพียงแค่คิดว่าตัวเองจะโดนท

เปลือกตาเปิดออกจากการหลับใหลในช่วงบ่ายแก่ ๆ ของวัน หนูดีเกิดความรู้สึกปวดและร้าวไปทั้งตัวเมื่อพยายามที่จะขยับร่างของตัวเอง ตอนนี้จึงทำได้เพียงนอนนิ่ง จากนั้นก็หันหน้าไปมองคนข้างๆ ก็พบความว่างเปล่า มือเล็กยกขึ้นกวาดลูบบริเวณนั้น ความเย็นที่สัมผัสได้ทำให้เดาได้ไม่อยากว่าอิศราน่าจะลุกไปนานแล้วแบบนี้อีกแล้ว พี่อิศทำแบบนี้อีกแล้วเหมือนในคืนวันแต่งงานไม่มีผิดที่พอตื่นเช้ามา ก็ไม่เจอเขานอนอยู่ข้างกายแล้ว หายไปเฉยๆ ไม่มีคำบอกกล่าวใบหน้าสวยหันกลับมาเพื่อกักเก็บน้ำตาที่กำลังจะไหลออกไว้ จากนั้นก็ค่อยพยุงร่างที่บอบช้ำของตัวเองให้ลุกขึ้นทุกการย่างก้าวเดินนำความเจ็บมาให้จนน้ำตาแทบเล็ดโดยเฉพาะรูเล็กด้านหลังที่ยังแสบอยู่ไม่น้อย ไม่นานหนูดีก็พาร่างของตัวเองเข้ามาในห้องน้ำหรูกว้างได้สำเร็จ ความแปลกใจปรากฏขึ้นมาทันทีเมื่อพบว่าที่หน้าเคาน์เตอร์มีแปรงสีฟันของตัวเองถูกจัดเตรียมรอไว้ ใบหน้าหวานเงยหน้าขึ้นสำรวจตัวเองที่หน้ากระจกบานใหญ่ก็พบว่า เนื้อตัวทุกส่วนแดงและมีรอยจ้ำๆ เต็มไปหมด คงจะต้องใช้เวลานานหลายวันกว่าที่รอยพวกนี้จะหายไปสักพักหลังจากแปรงฟันเรียบร้อยแล้ว ก็หันไปมองอ่างจากุซซี่ขนาดใหญ่ถูกเตรียมน

“พะ พอแล้ว..ฮึก...ฮือ”ร้องเสียงหอบอ้อนวอนพร้อมเสียงสะอึกไปอย่างนั้นแหละ ทั้งที่ความจริงเกี๊ยวชอบจะตาย นิ้วแรกแล้วก็มีนิ้วสอง และสาม กระทำอย่างเดียวกันจนเสียงเล็กเริ่มตกร่อง ความกำหนัดจู่โจมเข้าเล่นงานส่งผลให้ยอดถันสีสวยแข็งเป็นไตและแท่งร้อนเล็กของเกี๊ยวที่พองตัวขึ้นก้านนิ้วนวดช่องทางคับแคบจนพอใจแล้วกระทิงก็ดึงออกอย่างแรงจนเกี๊ยวน้อยสะดุ้งเฮือก เสียงหอบเสียงครางนั้นกระทิงไม่ปล่อยให้ขาดตอน เห็นว่าตอนนี้รูเล็กเปิดออก และก็ไม่รอช้า“อร๊างงง..อ๊า”ลิ้นร้อนร้ายเกร็งแข็ง จากนั้นก็สอดเข้าไปในรูเล็กร้อนอีกครั้ง สิ่งที่ลิ้มชิมรสนอกจากความหวานล้ำไม่สร่างซาแล้ว ยังมีความร้อนชื้นอยู่ภายในนั้น กระทิงประกบปากลงชิดอีกรอบ คราวนี้นอกจากจะดูดซดแล้วลิ้นยังกระดิกละเลงรัว จนความเสียวซ่านนั้นทำให้เกี๊ยวใช้มือสั่นๆ นั้นดันศีรษะของกระทิงออก เป็นจังหวะที่สะโพกถอดถอยหนี เพราะบางสิ่งกำลังจะเกิดขึ้น แต่มีหรือที่คนเอาแต่ใจโดยเฉพาะเวลาที่ความต้องการเข้าครอบงำจะยอมให้ทำอย่างนั้นได้ ผละออกเพียงนิดเพื่อลงโทษคนดื้อ มือใหญ่ตีลงที่ก้นเด้งเต็มแรง ก่อนจะสั่งเพลี้ยะ!“อยู่นิ่งๆ”“ทะ ทิง..มัน...ฉี่จะแตก”“แตกเลย”พูดจบใบห

ตุบ!!ร่างเล็กถูกผลักให้ใบหน้าแนบชิดกับกระจกบานใสของหน้าต่างภายในห้องนอน มือใหญ่กระชากผ้าเช็ดตัวที่พันกายทั้งของตนและร่างเล็กออก ไร้ซึ่งสิ่งกีดขวางกระทิงก็แนบส่วนหน้าชิดด้านหลัง มีความยิ่งใหญ่ที่พองตัวชูชันเสียดสีที่ช่องทางด้านหลังจนเกี๊ยวน้อยจอมยั่วร่างกายสั่นไหวขึ้นมามือบางกำผ้าม่านสีขาวสวยเอาไว้แน่น แสงไฟสว่างในห้องสาดส่องจนเห็นหมดทุกอย่าง มือใหญ่กร้านเอื้อมไปด้านหน้า จนยึดครองกระเปาะนมเล็กทั้งสองได้สำเร็จ บีบเคล้นเต็มแรงให้สาสมกับความกำหนัดที่พุ่งสูงขึ้น ในขณะเดียวกันก็พรมจูบลงที่ท้ายทอย เลื่อนเรื่อยลงมาที่กลางหลังเนียนนั้น ขบเม้มและดูดดึง จนคนที่ถูกกระทำสะดุ้งเฮือกก่อนจะบ่นออกมา“เจ็บ...ฮึก..อ๊า”กระทิงไม่สนใจจนเมื่อพื้นที่ตีตราจองทั่วแผ่นหลังแล้วก็เลื่อนลงที่ก้นเด้ง มือทั้งสองที่กำเต้านมเล็กอยู่ก่อนหน้านั้นผละออกห่างอย่างเสียดาย ก่อนจะนำพาจับลงที่ก้อนก้นเด้งนั้น บีบเคล้นเต็มแรงจนเนื้อนุ่มบางส่วนล้นออกตามซอกนิ้ว แรงที่ใส่ลงไปปรากฏผิวขาวๆ ของเกี๊ยวเปลี่ยนเป็นสีแดงคามือเสียงครางแผ่วดังออกมาเพียงนิด แต่เจ้าตัวก็ประกบมือสั่นนั้นปิดได้ทัน ปากร้ายของกระทิงตามลงมาประกบที่ที่มือทั้งสอง

“กูเอามึงแล้ว”“เอาบ่อยด้วย” กระทิงส่ายหน้าไปมาให้กับความทันในเรื่องใต้สะดือ ปรุงเสร็จก็เลื่อนชามก๋วยเตี๋ยวแสนพิเศษนี้ไปไว้ตรงหน้า โดยที่อีกคนหยิบช้อนและตะเกียบเตรียมรอ“กินให้หมด กินให้เก่งเหมือนที่ยั่วกู”“มันค่ำแล้ว กินหมดเกี๊ยวก็อ้วนสิ”“เบาจนกูยกแทงได้ ยังจะกลัวอ้วน” อีกหนึ่งชีวิตที่นั่งฟังอยู่ได้ยินก็แทบจะสำลักน้ำซุป ราวกับว่าเพ็ญศรีเป็นธาตุอากาศของคู่รักที่พูดเรื่องใต้สะดืออย่างไม่อายจริงๆ อยากจะยกชามหนีไปนั่งอีกโต๊ะซะจริงคุยกันเสร็จกระทิงก็เดินหันหลังกลับไป แต่เรื่องไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เมื่อมีผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเมีย“น้องเกี๊ยว” ชาวิทย์เรียกคนเดียว แต่เรียกสายตาทั้งสี่หันมอง ไม่เว้นแม้แต่ตี๋หิดที่นั่งอยู่ไกลที่สุด“คะ ครับ”“ความจริงเมื่อวานที่เราได้ทานข้าวด้วยกันพี่ดีใจมากเลยนะครับ แม้จะอกหักในภายหลังก็เถอะนะ”“…”“บะ บอกเกี๊ยวทำไมครับ” ผัวมองอยู่เกี๊ยวเลยสั่นเล็กน้อย“พี่อยากบอกพี่ไม่อยากเสียใจภายหลัง พี่ชอบน้องเกี๊ยวนะ”“ใคร!!”เมื่อชาวิทย์พูดความในใจเสร็จก็เดินไปขึ้นรถขับออกไป เกี๊ยวมองตามอีกฝ่าย สมองกำลังประมวลคำพูดนั้น นี่แค่อยากจะบอกว่าชอบใช่ไหม แต่ไม่คิดแย่งถูกป

“น้องเกี๊ยว”“พี่ชา...” ใช่แล้ว เพราะคนที่เกี๊ยวเจอ คือบุคคลที่ไม่คิดว่าจะเจอในถิ่นของนักศึกษาเลยก็คือชาวิทย์ เห็นอีกฝ่ายใบหน้าเกี๊ยวแสดงออกชัดเจนว่า ‘เอ๊ะ..!!’ จนชาวิทย์ต้องรีบอธิบาย“เออ..พอดีว่าพี่มาธุระแถวนี้ครับ เลยแวะหาอะไรทาน”“เหรอครับ ไม่อยากจะเชื่อเลย”“เอาจริงก็ไม่ใช่ครับ พี่แค่อยากจะมาเห็นหน้าน้องเกี๊ยว และบอกว่า...” ชาวิทย์อยากจะโกหก แต่คิดดูอีกทีก็ไม่ดีกว่า ปากกำลังจะสารภาพความจริงไป เสียงเพ็ญศรีก็เรียก จนเกี๊ยวต้องหันมอง“เกี๊ยว!”“ว่า”“เสร็จยัง ก๋วยเตี๋ยวได้แล้ว”“เสร็จแล้ว” ตอบเพื่อนเสร็จ ก็หันมาบอกคนที่อยู่ตรงหน้าอย่างไม่ยี่หระ“ผมขอตัวก่อนนะครับ”พูดเสร็จเกี๊ยวก็เดินออกมา ไม่ลืมหยิบของที่จี๊ดฝากซื้อ จ่ายตังค์เสร็จก็เดินออกจากร้านสะดวกซื้อ ครั้นมองไปที่ร้านก๋วยเตี๋ยวก็เห็นว่าตอนนี้แฟนคนหล่อกลับมาประจำตำแหน่งแล้ว ใบหน้าก็ยิ้มกว้างอย่างดีใจ เดินเลยผ่านโต๊ะที่เพื่อนนั่งอยู่เข้าไปหากระทิง จนหยุดยืนที่ด้านหลัง ก่อนจะพูดขึ้น“หิวอะ ไปนานจัง” กระทิงหันมอง สำรวจคร่าวๆ ก็เห็นแฟนตัวเล็กที่กลับบ้านไปตั้งแต่เมื่อวาน เห็นแต่งกายด้วยชุดนักศึกษาแบบปกติก็เบาใจ หันกลับมาตักน้ำซุปใส่

“นั่นไงเจ๊ สายเรา “เกี๊ยวมองตามเจษน้องรหัสกำลังชี้ไปที่น้องผู้หญิงปีหนึ่งหน้าตาน่ารักด้วยความตื่นเต้น ปีนี้สายรหัสปีสองขาด เพราะน้องซิ่วออกไปเรียนที่อื่น หน้าที่แทนพี่ปีสองก็ต้องตกทอดมาเป็นของเจษและเกี๊ยว“น่ารักอะ”“น่ารักใช่ไหมล่ะ น้องนานะ ลูกครึ่งเจแปนนีสสสส ไฮ ไฮ” เกี๊ยวหันมองน้องรหัสหน้าหม้อของตัวเองทันที ท่าทางดี๊ด๊าแบบนี้ อย่าบอกนะ“จะจีบน้องหรือไง”“ก็คิดอยู่ แต่คนเล็งก็เยอะ”“ไอ้เจษ!” เสียงของเจ๊คนสวยตะโกน ดังเข้ามาในหูจนขี้หูสะเทือน เจษยกมือขึ้นป้อง ไม่วายบ่นเสียงงอน“เจ๊เกี๊ยวจะเสียงดังทำไมเนี๊ยะ”“ไปจีบเด็กคนอื่นเลย อย่ามากินน้องในสาย”“โอ้ยเจ๊ สมัยนี้ใครๆ เขาก็กินในสายทั้งนั้น เจ๊ดูที่นิ้วเจษชี้นะ นั่นนะน้องวุ้นหล่อมาก และที่สำคัญนะ น้องวุ้นอยู่สายรหัสเหนือคิง”“สายของเฟริน (อ่านว่า เฟ-ริน) เหรอ”“ใช่ สายรหัสเหนือคิง ซึ่งนั่นก็คือควีนอย่างเจ๊เฟริน จะปีสาม ปีสองก็เป็นผัวเจ๊เฟหมด นี่เจษก็คิดว่าน้องวุ้นก็คงไม่รอดหรอก”“บ้าน่า เฟเรียบร้อยจะตาย” แม้จะอยู่กันคนละสาขา แต่เกี๊ยวก็มีโอกาสเจอเพื่อนบ้าง เฟรินเป็นหนุ่มน้อยรูปร่างประมาณเกี๊ยว ผิวออกขาวเลยเพราะเป็นหนุ่มเหนือ ตาโต แต่เร

“เกี๊ยวก็ตื๊อน่ะสิ กว่าจะได้พี่กระทิงมาเป็นแฟน กินบะหมี่นานเป็นเดือนเลย”“ดีๆ”“แล้วคือบะหมี่อร่อยมากเลยนะ ขายดีจนบางวันไม่พอขาย และยิ่งกว่านั้นนะ พี่กระทิงยังรับออกแบบด้วย เรียนจบเกียรตินิยมอันดับหนึ่งแหละ” นิ้วโป้งน้อยๆ ยกขึ้น ขี้อวดแฟนคนหล่อเต็มสูบ จนม๊าไม่วายชม“เลือกได้ดีมากเลยลูก ทั้งหล่อทั้งเก่ง”“ก็นี่ใคร หลานอาม่าไทยทวีเลยนะโว้ย” ดีใจไม่ต่างกัน ทั้งสามคนเข้ากันได้ดีเป็นปี่เป็นขลุ่ย เกี๊ยวคุยโวบุคคลทั้งสองก็หนุนเต็มที่ไม่เคยขัดอยู่แล้ว สิ่งนี้ทำให้บุคคลเพียงคนเดียวที่ต่างจากพวกเริ่มไม่พอใจหนักขึ้น อะไรกันวะ ความหล่อเหลาบังตาถึงขั้นที่ยอมให้ลูกชายคบกับพ่อค้าเลยหรือไง ป๊าไม่ยอมและตอนนี้ก็ไม่สนด้วยว่าต้องนอนนอกห้อง“แต่ป๊าไม่เห็นด้วย!” คำพูดหยุดอากัปกิริยาของทั้งสามคนได้ทันที ก่อนจะค่อยๆ หันใบหน้ามามองป๊าช้าๆ แล้วเชื่อไหมว่า ที่นี่คือบ้าน ตอนนี้คือเวลาบ่ายสองโมง ซ้ำทั้งสามคนก็ไม่ใช่ผี แต่ป๊ากลับรู้สึกกลัวและขนลุกซู่ ความเย็นวาบเกิดขึ้นลามลงไปทั่วไขสันหลัง แต่ป๊าก็พยายามข่มความกลัวเอาไว้ ก่อนจะพูดต่อ“กะ กะ ก็...” มีเสียงสั่นบ้างตามปกติเมื่อตอนฮึดสู้ “...ก็ แฟนของเกี๊ยวแก่กว่าตั้ง