2 รับเธอเพิ่ม

ขณะนี้เป็นเวลาตีสี่ครึ่ง คนงานในไร่ภูพลาธรบางคนเริ่มตื่นนอนขึ้นมาทำกิจวัตรเพื่อเตรียมตัวเข้าไร่ แต่ในทางสวนกัน อลีนาเพิ่งกลับมาถึงที่พัก หลังถูกคนใจไม้ไส้ระกำพาเธอย้อนกลับไปส่งไว้ที่ร้านเจ๊จุงจนเธอต้องหาทางกลับเอง

แถมก่อนจะไป เขายังมีหน้าหันมากำชับเธอว่า... ‘ห้ามเอาเรื่องนี้ไปพูดกับใครเด็ดขาด’

เหอะ ! ไม่ต้องย้ำ เธอก็รู้อยู่แล้วไหม คนดี ๆ ที่ไหนจะเอาเรื่องที่ตัวเองขายตัวไปป่าวประกาศ

อลีนาเดินทอดน่องต่ออีกสักพัก เธอก็มาหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้องพักชั้นสองริมขวาสุด สูดลมหายใจเรียกสติก่อนจะยกมือขึ้นเคาะเรียกคนด้านใน  

ก๊อก ! ก๊อก ! ก๊อก !

ชั่วอึดใจคนที่อลีนาต้องการพบก็เปิดประตู เธอเบี่ยงตัวเข้าไปด้านใน เปิดไฟทุกดวงที่เจ้าของห้องจงใจปิดไว้ ราวกำลังแฝงตัวในความมืดเพื่อหลบหนีอะไรบางอย่างจนทั้งห้องสว่างแจ่มแจ้ง ถึงได้เห็นใบหน้าเขียวช้ำของมารดาที่ทุเลาลงบ้างแล้ว

“แม่ไม่คิดจะออกไปทำงานบ้างเลยหรือไง”

“โอ๊ย อีนี่ ! มาถึงก็วุ่นวายกับชีวิตกูเลย แล้วถ้ากูออกไปทำงาน ขืนเจ้าหนี้มาเจอตัวกูจะทำยังไง”

เจ้าหนี้ได้แหกอก อี ‘อิงอร’ ตายคาไร่กันพอดี แล้วอีกอย่างหน้าหล่อนก็ช้ำเลือดช้ำหนองขนาดนี้ ออกไปทำงานให้อีพวกคนงานปากไม่มีหูรูดหัวเราะเยาะหรือไร ไม่เอาด้วยหรอก

“แล้วหลบอยู่แต่ในนี้ แม่คิดว่าพ้นเหรอ”

สู้ออกไปหาเงินมาคืนเขาไม่ดีกว่าเหรอ และที่สำคัญคงไม่มีเจ้าหนี้หน้าไหนใจกล้าบุกเข้ามาถึงในไร่ภูพลาธรหรอก ในเมื่อเจ้าของไร่ดุเก่งอย่างกับหมา

“เออ ๆ รอให้หน้ากูหายดีก่อน” อิงอรปัดความรำคาญ เดินสะบัดหน้าผ่านลูกสาวไปกระแทกตัวนั่งลงบนเก้าอี้ พลางปรายตามองอย่างสำรวจ “ว่าแต่มึงเถอะ มาทำอะไร แล้วนี่ได้นอนบ้างหรือยัง ทำไมสภาพถึงได้เหมือนเพิ่งโดนรุมโทรมมาอย่างนี้”

“แล้วจะไม่ให้หนูโทรมได้ยังไง แม่ก็รู้ว่าหนูวิ่งทำตั้งสองงาน เพื่อหาเงินมาจ่ายค่าดอกเบี้ยที่แม่ไปติดหนี้พนันเขาไว้ไง”

อลีนารีบแก้ตัว เธอหลบสายตาใคร่รู้ของแม่แล้วตั้งหน้าตั้งตาควานหาเงินในกระเป๋า จงใจเบี่ยงประเด็นที่แม่อาจจะสงสัยไปไกล ๆ ตัว จากนั้นถึงส่งเงินให้ตามจำนวนดอกเบี้ยที่ต้องจ่ายภายในวันนี้

ส่วนที่เหลือเธอจะเก็บไว้ยามฉุกเฉิน เงินกับแม่เธอเป็นของคู่กัน มีเท่าไร แม่เอาไปถลุงในบ่อนหมด

“ร้านอีเจ๊จุงนั่น รายได้มันดีขนาดนี้เชียวเหรอ ? ไปทำงานแค่สามวันได้มาเกือบหมื่น”

พอเงินอยู่ในมือ สีหน้าอิงอรก็ดีขึ้น ทว่าความสงสัยยังไม่จางหาย

“ร้านเขาคนเข้าเยอะ มีแต่ลูกค้ารวย ๆ ทั้งนั้น ทิปก็ต้องหนักเป็นธรรมดา”

ดีนะที่เธอเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วก็ลบเครื่องสำอางก่อนออกจากร้านเจ๊จุง ไม่งั้นสภาพที่แม่เห็นคงพานให้น่าสงสัยมากกว่านี้

“ไปทำงานชงเหล้าอย่างเดียวก็ดีแล้ว อย่าใช้ชีวิตให้มันเปลืองตัวมาก เผื่ออนาคตมีผู้ชายดี ๆ เข้ามาหา เขาจะได้ไม่ผิดหวัง”

เหมือนอย่างหล่อน... มีกี่ผัวก็บรรลัยทุกผัว

คนแรกพ่อของลูกก็ติดคุกติดตารางข้อหาค้ายา ถูกริบทรัพย์สินจนหมดสิ้น ไม่เหลือถึงมือลูกเมียสักสตางค์แดงเดียว

ส่วนคนที่สองก็มักมากในกาม ตัณหากลับจ้องจะงาบลูกสาวหล่อน จนเกิดเหตุทะเลาะวิวาทเลือดตกยางออก อิงอรเลยต้องพาลูกหนีหัวซุกหัวซุน กระทั่งมาจบที่ไร่แห่งนี้

“หนูรู้แล้วน่า... แม่เถอะ ! เบาได้เบานะ เข้าบ่อนน่ะ”

“ไม่ต้องมาสอนกู จะไปไหนก็ไป” พอได้ยินคำว่าบ่อนก็พานทำให้อิงอรอารมณ์เสีย

หล่อนไม่ได้เข้าบ่อนมาเกือบเดือนก็เพราะหนีหนี้อยู่นี่แหละ และคงจะไม่ได้เข้าไปอีกนาน ในเมื่อยังไม่มีเงินต้นไปคืนเขา

หลังโดนแม่บังเกิดเกล้าผลักไสไล่ส่งออกมาข้างนอก

อลีนาก็เดินคอตกกลับมายังห้องพักชั้นล่างของตัวเอง เธอใช้เวลาไม่ถึงห้านาทีในการชำระล้างร่างกาย จากนั้นก็ทิ้งตัวนอนลงบนเตียงขนาดสามจุดห้าฟุต โดยไม่สนใจครีมประทินผิวตรงจุดไหนทั้งสิ้น

วันนี้เธอเจอมาหนักมาก ๆ

ไม่มีเวลาให้เสียใจที่เสียตัวด้วยซ้ำ...

ปวดร้าวระบมไปทั่วทุกจุดของร่างกาย ทั้งยังเหลือเวลาอีกไม่ถึงสามชั่วโมงให้นอนหลับพักผ่อน ก่อนจะออกไปทำงานต่อ

อลีนาแอบเป็นกังวลนิด ๆ ว่าพรุ่งนี้ตัวเองจะเผลอเดินท่าแปลก ๆ ให้เพื่อนร่วมงานสงสัยหรือเปล่า ใจก็อยากลา แต่หนี้สินที่แม่ก่อไว้มันค้ำคอ

คนใช้ไม่ได้ทำ คนทำไม่ได้ใช้ มันเป็นแบบนี้นี่เอง

ทุก ๆ วัน เวลา 11 นาฬิกา ‘ดาหลา’ จะปั่นจักรยานคันโปรด หิ้วกล่องข้าวมาส่งคนเป็นเจ้านายที่ออฟฟิศด้วยใจเบิกบาน ทว่าวันนี้ดาหลากลับอารมณ์ดีไม่ออก

เพราะคนเป็นนายนั่งทำหน้าเหมือนกินรังแตนตั้งแต่เมื่อเช้า ครึ่งวันผ่านไปแล้วก็ยังหน้าตึงไม่หาย ไม่รู้เมื่อคืนไปอารมณ์ค้างที่ไหนมา เธอจึงไม่กล้ากวนมาก

“พี่สัน วันนี้เจ้านายพี่เป็นอะไร”

หลังส่งกล่องข้าวถึงมือเจ้านายเรียบร้อยแล้ว ดาหลาก็รีบถอยกรูดออกมาด้านนอกเพื่อถามชายคนรักที่เป็นถึงมือขวาและคิดว่าน่าจะรู้ดีที่สุด

“พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน” เขาเองก็เข้าหน้านายเหนือหัวไม่ติดตั้งแต่เช้า ถามเรื่องงานหนึ่งคำ คุณภูภามว์ก็ตอบแค่หนึ่งคำ นึกจะประหยัดคำพูดขึ้นมาอี๊ก ! นายไม่รู้หรือไงว่างานจะทับตัวไอ้สันติตายห่าอยู่แล้ว 

“ฮ่วย ! พี่นี่ไม่ได้เรื่องจริง ๆ เป็นคนสนิทแทนที่จะรู้” ดาหลาอารมณ์เสีย พี่สันติมีดีแค่หล่อเท่จริง ๆ แต่ไหวพริบเรื่องชาวบ้านนี่ติดลบเหลือศูนย์

“อ้าว” สันติถึงกับหน้าเหวอ อยู่ ๆ ก็กลายเป็นที่รองรับอารมณ์เฉย...

เกิดเป็นไอ้สันติต้องรอบรู้ทุกอย่างเลยหรือไง เขาไม่ใช่หมอปลาจิตสัมผัสนะโว้ย ! ที่จะมีญาณทิพย์เที่ยวเสือกเรื่องชาวบ้านไปทั่วน่ะ

“เอ้า นี่ปิ่นโตข้าวของพี่” ถึงจะไม่ค่อยสบอารมณ์ แต่ดาหลาก็เป็นห่วงท้องไส้พี่สันติเสมอ แล้วแบบนี้จะไม่ให้หลงรักได้เหรอ... มีใจเท่าไร สันติก็เทให้น้องดาหลาหมดนั่นแหละ

“แล้วดาหลาไม่มานั่งกินข้าวกับพี่เหรอจ๊ะ หรือจะเข้ามานั่งในใจก็ได้ พี่สันติไม่เกี่ยง”

สันติท้วง เมื่อดาหลาส่งปิ่นโตเถาใหญ่ให้เขา แล้วทำท่าขึ้นคร่อมจักรยานเหมือนจะกลับเลย

“ไม่เอาอะ เดี๋ยวพ่อมาเห็น”