تسجيل الدخولمشاركة
2 รับเธอเพิ่ม
تاريخ النشر:
2026-01-17 17:16:42ขณะนี้เป็นเวลาตีสี่ครึ่ง คนงานในไร่ภูพลาธรบางคนเริ่มตื่นนอนขึ้นมาทำกิจวัตรเพื่อเตรียมตัวเข้าไร่ แต่ในทางสวนกัน อลีนาเพิ่งกลับมาถึงที่พัก หลังถูกคนใจไม้ไส้ระกำพาเธอย้อนกลับไปส่งไว้ที่ร้านเจ๊จุงจนเธอต้องหาทางกลับเอง
แถมก่อนจะไป เขายังมีหน้าหันมากำชับเธอว่า... ‘ห้ามเอาเรื่องนี้ไปพูดกับใครเด็ดขาด’
เหอะ ! ไม่ต้องย้ำ เธอก็รู้อยู่แล้วไหม คนดี ๆ ที่ไหนจะเอาเรื่องที่ตัวเองขายตัวไปป่าวประกาศ
อลีนาเดินทอดน่องต่ออีกสักพัก เธอก็มาหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้องพักชั้นสองริมขวาสุด สูดลมหายใจเรียกสติก่อนจะยกมือขึ้นเคาะเรียกคนด้านใน
ก๊อก ! ก๊อก ! ก๊อก !
ชั่วอึดใจคนที่อลีนาต้องการพบก็เปิดประตู เธอเบี่ยงตัวเข้าไปด้านใน เปิดไฟทุกดวงที่เจ้าของห้องจงใจปิดไว้ ราวกำลังแฝงตัวในความมืดเพื่อหลบหนีอะไรบางอย่างจนทั้งห้องสว่างแจ่มแจ้ง ถึงได้เห็นใบหน้าเขียวช้ำของมารดาที่ทุเลาลงบ้างแล้ว
“แม่ไม่คิดจะออกไปทำงานบ้างเลยหรือไง”
“โอ๊ย อีนี่ ! มาถึงก็วุ่นวายกับชีวิตกูเลย แล้วถ้ากูออกไปทำงาน ขืนเจ้าหนี้มาเจอตัวกูจะทำยังไง”
เจ้าหนี้ได้แหกอก อี ‘อิงอร’ ตายคาไร่กันพอดี แล้วอีกอย่างหน้าหล่อนก็ช้ำเลือดช้ำหนองขนาดนี้ ออกไปทำงานให้อีพวกคนงานปากไม่มีหูรูดหัวเราะเยาะหรือไร ไม่เอาด้วยหรอก
“แล้วหลบอยู่แต่ในนี้ แม่คิดว่าพ้นเหรอ”
สู้ออกไปหาเงินมาคืนเขาไม่ดีกว่าเหรอ และที่สำคัญคงไม่มีเจ้าหนี้หน้าไหนใจกล้าบุกเข้ามาถึงในไร่ภูพลาธรหรอก ในเมื่อเจ้าของไร่ดุเก่งอย่างกับหมา
“เออ ๆ รอให้หน้ากูหายดีก่อน” อิงอรปัดความรำคาญ เดินสะบัดหน้าผ่านลูกสาวไปกระแทกตัวนั่งลงบนเก้าอี้ พลางปรายตามองอย่างสำรวจ “ว่าแต่มึงเถอะ มาทำอะไร แล้วนี่ได้นอนบ้างหรือยัง ทำไมสภาพถึงได้เหมือนเพิ่งโดนรุมโทรมมาอย่างนี้”
“แล้วจะไม่ให้หนูโทรมได้ยังไง แม่ก็รู้ว่าหนูวิ่งทำตั้งสองงาน เพื่อหาเงินมาจ่ายค่าดอกเบี้ยที่แม่ไปติดหนี้พนันเขาไว้ไง”
อลีนารีบแก้ตัว เธอหลบสายตาใคร่รู้ของแม่แล้วตั้งหน้าตั้งตาควานหาเงินในกระเป๋า จงใจเบี่ยงประเด็นที่แม่อาจจะสงสัยไปไกล ๆ ตัว จากนั้นถึงส่งเงินให้ตามจำนวนดอกเบี้ยที่ต้องจ่ายภายในวันนี้
ส่วนที่เหลือเธอจะเก็บไว้ยามฉุกเฉิน เงินกับแม่เธอเป็นของคู่กัน มีเท่าไร แม่เอาไปถลุงในบ่อนหมด
“ร้านอีเจ๊จุงนั่น รายได้มันดีขนาดนี้เชียวเหรอ ? ไปทำงานแค่สามวันได้มาเกือบหมื่น”
พอเงินอยู่ในมือ สีหน้าอิงอรก็ดีขึ้น ทว่าความสงสัยยังไม่จางหาย
“ร้านเขาคนเข้าเยอะ มีแต่ลูกค้ารวย ๆ ทั้งนั้น ทิปก็ต้องหนักเป็นธรรมดา”
ดีนะที่เธอเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วก็ลบเครื่องสำอางก่อนออกจากร้านเจ๊จุง ไม่งั้นสภาพที่แม่เห็นคงพานให้น่าสงสัยมากกว่านี้
“ไปทำงานชงเหล้าอย่างเดียวก็ดีแล้ว อย่าใช้ชีวิตให้มันเปลืองตัวมาก เผื่ออนาคตมีผู้ชายดี ๆ เข้ามาหา เขาจะได้ไม่ผิดหวัง”
เหมือนอย่างหล่อน... มีกี่ผัวก็บรรลัยทุกผัว
คนแรกพ่อของลูกก็ติดคุกติดตารางข้อหาค้ายา ถูกริบทรัพย์สินจนหมดสิ้น ไม่เหลือถึงมือลูกเมียสักสตางค์แดงเดียว
ส่วนคนที่สองก็มักมากในกาม ตัณหากลับจ้องจะงาบลูกสาวหล่อน จนเกิดเหตุทะเลาะวิวาทเลือดตกยางออก อิงอรเลยต้องพาลูกหนีหัวซุกหัวซุน กระทั่งมาจบที่ไร่แห่งนี้
“หนูรู้แล้วน่า... แม่เถอะ ! เบาได้เบานะ เข้าบ่อนน่ะ”
“ไม่ต้องมาสอนกู จะไปไหนก็ไป” พอได้ยินคำว่าบ่อนก็พานทำให้อิงอรอารมณ์เสีย
หล่อนไม่ได้เข้าบ่อนมาเกือบเดือนก็เพราะหนีหนี้อยู่นี่แหละ และคงจะไม่ได้เข้าไปอีกนาน ในเมื่อยังไม่มีเงินต้นไปคืนเขา
หลังโดนแม่บังเกิดเกล้าผลักไสไล่ส่งออกมาข้างนอก
อลีนาก็เดินคอตกกลับมายังห้องพักชั้นล่างของตัวเอง เธอใช้เวลาไม่ถึงห้านาทีในการชำระล้างร่างกาย จากนั้นก็ทิ้งตัวนอนลงบนเตียงขนาดสามจุดห้าฟุต โดยไม่สนใจครีมประทินผิวตรงจุดไหนทั้งสิ้น
วันนี้เธอเจอมาหนักมาก ๆ
ไม่มีเวลาให้เสียใจที่เสียตัวด้วยซ้ำ...
ปวดร้าวระบมไปทั่วทุกจุดของร่างกาย ทั้งยังเหลือเวลาอีกไม่ถึงสามชั่วโมงให้นอนหลับพักผ่อน ก่อนจะออกไปทำงานต่อ
อลีนาแอบเป็นกังวลนิด ๆ ว่าพรุ่งนี้ตัวเองจะเผลอเดินท่าแปลก ๆ ให้เพื่อนร่วมงานสงสัยหรือเปล่า ใจก็อยากลา แต่หนี้สินที่แม่ก่อไว้มันค้ำคอ
คนใช้ไม่ได้ทำ คนทำไม่ได้ใช้ มันเป็นแบบนี้นี่เอง
ทุก ๆ วัน เวลา 11 นาฬิกา ‘ดาหลา’ จะปั่นจักรยานคันโปรด หิ้วกล่องข้าวมาส่งคนเป็นเจ้านายที่ออฟฟิศด้วยใจเบิกบาน ทว่าวันนี้ดาหลากลับอารมณ์ดีไม่ออก
เพราะคนเป็นนายนั่งทำหน้าเหมือนกินรังแตนตั้งแต่เมื่อเช้า ครึ่งวันผ่านไปแล้วก็ยังหน้าตึงไม่หาย ไม่รู้เมื่อคืนไปอารมณ์ค้างที่ไหนมา เธอจึงไม่กล้ากวนมาก
“พี่สัน วันนี้เจ้านายพี่เป็นอะไร”
หลังส่งกล่องข้าวถึงมือเจ้านายเรียบร้อยแล้ว ดาหลาก็รีบถอยกรูดออกมาด้านนอกเพื่อถามชายคนรักที่เป็นถึงมือขวาและคิดว่าน่าจะรู้ดีที่สุด
“พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน” เขาเองก็เข้าหน้านายเหนือหัวไม่ติดตั้งแต่เช้า ถามเรื่องงานหนึ่งคำ คุณภูภามว์ก็ตอบแค่หนึ่งคำ นึกจะประหยัดคำพูดขึ้นมาอี๊ก ! นายไม่รู้หรือไงว่างานจะทับตัวไอ้สันติตายห่าอยู่แล้ว
“ฮ่วย ! พี่นี่ไม่ได้เรื่องจริง ๆ เป็นคนสนิทแทนที่จะรู้” ดาหลาอารมณ์เสีย พี่สันติมีดีแค่หล่อเท่จริง ๆ แต่ไหวพริบเรื่องชาวบ้านนี่ติดลบเหลือศูนย์
“อ้าว” สันติถึงกับหน้าเหวอ อยู่ ๆ ก็กลายเป็นที่รองรับอารมณ์เฉย...
เกิดเป็นไอ้สันติต้องรอบรู้ทุกอย่างเลยหรือไง เขาไม่ใช่หมอปลาจิตสัมผัสนะโว้ย ! ที่จะมีญาณทิพย์เที่ยวเสือกเรื่องชาวบ้านไปทั่วน่ะ
“เอ้า นี่ปิ่นโตข้าวของพี่” ถึงจะไม่ค่อยสบอารมณ์ แต่ดาหลาก็เป็นห่วงท้องไส้พี่สันติเสมอ แล้วแบบนี้จะไม่ให้หลงรักได้เหรอ... มีใจเท่าไร สันติก็เทให้น้องดาหลาหมดนั่นแหละ
“แล้วดาหลาไม่มานั่งกินข้าวกับพี่เหรอจ๊ะ หรือจะเข้ามานั่งในใจก็ได้ พี่สันติไม่เกี่ยง”
สันติท้วง เมื่อดาหลาส่งปิ่นโตเถาใหญ่ให้เขา แล้วทำท่าขึ้นคร่อมจักรยานเหมือนจะกลับเลย
“ไม่เอาอะ เดี๋ยวพ่อมาเห็น”
أحدث فصل
เมียคุณภามว์ บทส่งท้าย ของสายฟ้า
8ของสายฟ้าแต่งงานกันมาเกือบหกปี จนกระทั่งตอนนี้ตั้งท้องลูกคนที่สองเข้าไปแล้ว ชีวิตของพริมโรสไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบแต่ก็ไม่ได้ลำบากหรือหนักใจถึงขั้นเรียกว่าขวากหนาม อารมณ์ส่วนมากของเธอหมดไปกับการโมโหแล้วก็หงุดหงิดสองพ่อลูกคู่ซี้เสียมากกว่ายิ่งโดยเฉพาะขณะนี้...ว่าที่คุณแม่ลูกสองสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามนับหนึ่งถึงสิบในใจแล้วกดอารมณ์ขุ่นมัวที่กำลังคุกรุ่นอยู่ภายในอกให้เบาบางลง ยามจับจ้องสายตาไปยัง เด็กชาย ‘สายฟ้า’ อายุห้าขวบ และเด็กชายอัสนีอายุสามสิบหกขวบ ที่พากันออกไปแตะฟุตบอลเล่นท่ามกลางสายฝนจนเนื้อตัวเปียกมะล่อกมะแล่ก“เท่าที่จำได้ พริมมีลูกชายแค่คนเดียวนะคะคุณอัส”ถ้าจะให้พริมโรสคิดบัญชีใครเป็นคนแรก ก็คงต้องเป็นคนตัวโตกว่านี่แหละถูกต้องแล้ว เพราะแทนที่เขาจะห้าม กลับวิ่งนำลูกออกไปเล่นตากฝนเสียอย่างนั้น“แต่นี่มันวันสงกรานต์นะครับแม่ ยังไงก็ต้องเปียกอยู่ดี”เด็กชายที่ไม่เข้าใจว่าเปียกน้ำฝนกับเปียกน้ำประปามันต่างกันอย่างไรรีบออกปากเถียงแทนคนเป็นพ่อที่เอาแต่ก้มหน้างุดนาน ๆ ทีจะได้มาเที่ยวบ้านยายทวดที่จังหวัดนคสวรรค์ มีอะไรหลายอย่างที่สายฟ้าอยากทำอย่างเช่นเล่นสงการณ์หน้าบ้าน เตรียมถั
เมียคุณภามว์ 7/2
“ดูคุณจะสนิทกับพี่เมฆอะไรนั่นมากเลยนะครับ”อัสนีเอ่ยถามหญิงสาวทันทีที่รถเคลื่อนตัวออกมาจากบ้านหลังนั้น และเขาก็จงใจเน้นเสียงย้ำตรงคำว่า ‘พี่เมฆ’ จนคนฟังรับรู้ได้“คงงั้นมั้งคะ เพราะเมื่อสมัยเรียนเราเรียนที่โรงเรียนเดียวกัน แล้วยายก็เคยทำงานที่บ้านเสี่ยกรรชัย ก็เลยเป็นพี่น้องที่สนิทกันค่ะ”“แต่ผมว่าพี่เมฆของคุณไม่ได้คิดกับคุณแค่พี่น้องนะ”“เขาจะคิดยังไงก็ช่างเขาสิคะ” พริมโรสยักไหล่ราวกับไม่รู้สึกอินังขังขอบใด ๆ กับสิ่งที่อัสพูด เพราะเธอดูออกมาตั้งนานแล้วว่าเมฆารู้สึกอย่างไรกับเธอ รู้ก่อนที่เธอจะรู้จักกับอัสนีด้วยซ้ำ “แล้วอีกอย่างพี่เมฆก็ไม่ใช่ของพริมด้วย คุณต่างหากที่เป็นของพริม”“ช่างพูดช่างจานะ”อัสนีค่อนข้างพอใจในคำตอบ ความจริงเขาไม่ได้คิดจะถือสาหาความอะไรตั้งแต่หญิงสาวแนะนำว่าเขาเป็นสามีแล้ว ที่แสดงออกไปแบบนั้นก็เพื่อจะสื่อให้แม่ของลูกรู้ ว่าเขาหึงและหวงมากแค่ไหนตอนที่เห็นผู้ชายคนอื่นมายุ่มย่ามกับเธอ“หึงมากเลยเหรอคะ”ไม่ใช่แค่ถาม แต่พริมโรสยังยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจของเธอและเขาแทบจะรดรินกัน“ถ้าไม่กลัวว่าคุณจะคิดมากแล้วก็เกรงใจผู้ใหญ่ที่นั่งอยู่ตรงนั้น ผมคงประกาศให้พี่เมฆของคุ
เมียคุณภามว์ 7 ตกลงปลงใจ
7ตกลงปลงใจ“แต่งงานกับผมนะ”“...” พอสิ้นคำนั้นพริมโรสถึงกับยืนนิ่งงันไปหลายวินาที เธอไม่ได้คาดหวังให้อัสนีมารับผิดชอบโดยการแต่งงานหรือจดทะเบียนสมรสอะไรเทือกนั้น แค่เขาไม่ปัดความรับผิดชอบเรื่องลูกเท่านี้เธอก็พอใจแล้วที่สำคัญเธอกับเขาเพิ่งรู้จักกันได้ไม่นาน ยังไม่มีโอกาสได้ศึกษานิสัยใจคอกันเลยด้วยซ้ำ“คุณแน่ใจเหรอคะคุณอัสนี”“ยิ่งกว่าแน่อีกทูนหัว ไม่มีอะไรจริงกว่าคุณกำลังท้องลูกของผมอีกแล้ว”ว่าจบอัสนีก็ประทับริมฝีปากลงบนกระหม่อมบางแผ่วเบา ก่อนเขาจะคลอเคลียต่ำลงมาที่ริมฝีปากจิ้มลิ้ม ซึ่งเขาจดจำรสชาติและความรู้สึกยามสอดลิ้นเข้าไปเกี่ยวกระหวัดกับเธอได้ดี ว่ามันช่างหวานล้ำแค่ไหน“แล้ว...” แต่ก่อนที่อัสนีจะล่วงเกินเธอไปมากกว่านั้น หญิงสาวกลับนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เธอผละออกห่างจากร่างสูงแล้วจ้องมองเขาด้วยแววตาที่แฝงเร้นไปความเจ็บปวด “แล้วผู้หญิงคนนั้นล่ะคะ คนที่คุณควงออกงานบ่อย ๆ”ท่าทีของของเธอทำเอาอัสนีจุกในอก“ผมขอโทษพริม ขอโทษที่ทำให้คุณไม่สบายใจ”ก่อนเขาจะอธิบายให้เธอฟังอย่างละเอียด ว่าแท้จริงแล้วผู้หญิงที่เป็นข่าวกับเขาและควงออกงานด้วยช่วงนี้เป็นใครมาจากไหน ซึ่งหล่อนเป็นเพียงลูกพี
เมียคุณภามว์ 6/2
“ยายจ๋า~ พริมกลับมาแล้วจ้า”เสียงตะโกนเรียกหายายดังสนั่นมาแต่ไกล ก่อนที่เจ้าตัวจะหอบเอาข้าวของพะรุงพะรุงที่ขนซื้อมาจากตลาดตอนเช้ามืดเดินเข้ามาในใต้ถุนบ้านทว่าทันทีที่มาถึงดวงกลมโตก็เป็นอันต้องเบิกกว้าง เมื่อบนแคร่นั่งใต้ถุนบ้านไม่ได้มีเพียงยายของเธอนั่งอยู่คนเดียว แต่กลับมีใครบางคนที่เธอไม่คาดคิดว่าจะเจอเขาที่นี่นั่งร่วมอยู่ด้วย“คุณอัสนี...”“พริม!” สิ้นคำนั้นร่างสูงก็ถลาเข้ามาสวมกอดเธอเต็มแรง จากที่ตกใจอยู่แล้วพริมโรสก็ยิ่งอึ้งเข้าไปใหญ่กับการกระทำบุ่มบ่ามของเขานานทีเดียวที่หญิงสาวยืนนิ่งให้อัสนีกอด แต่พอเหลือบไปเห็นสายตาตกตะลึงของคนเป็นยายเท่านั้นแหละ สติสตังค์ที่กระเจิดกระเจิงถึงได้คืนกลับมา ก่อนเธอจะรีบผละห่างออกจากเขาแล้วส่งยิ้มแห้ง ๆ ให้ยายด้วยความขวยเขิน“พ่อหนุ่มคนนี้บอกกับยายว่าเขาเป็นคนรักของแก จริงหรือเปล่า?”ความจริงภาพที่นางเห็นเมื่อครู่ก็บ่งบอกสถานะของทั้งคู่ชัดเจนแล้ว แต่ถึงกระนั้น ‘ดาวเรือง’ ก็ยังอยากได้ยินจากปากของหลานสาวมากกว่า“...” จบคำนั้นพริมโรสก็หันมาสบสายตากับเจ้าของร่างสูงที่ยังอยู่ในชุดสูทตั้งแต่เมื่อวาน เธอชั่งใจคิดอยู่ครู่หนึ่งว่าควรจะตอบคำถามยายว่าอย่าง
เมียคุณภามว์ 6 ของอัสนี
6ของอัสนีเดือนนี้เป็นเดือนเมษายนอากาศด้านนอกจึงร้อนระอุกว่าปกติ แต่ถึงกระนั้นก็ยังร้อนรนไม่เท่าหัวใจของอัสนีในตอนนี้ร่างสูงหลังโต๊ะทำงานเหลือบมองดูนาฬิกาบนฝาพนัง ก่อนที่เจ้าตัวจะถอนลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เมื่อเห็นว่าขณะนี้เวลาล่วงเลยจนเกือบจะบ่ายโมงแล้ว แต่ว่าคนที่เขารอคอยยังไม่มีวีแววว่าจะขอมาเข้าพบเลยตั้ง 3 วันเชียวนะที่พริมโรสหายไป... แถมเคาว์เตอร์ประชาสัมพันธ์ก็ไร้เงาเธอทุกครั้งที่เขาเดินผ่านคิดได้ดังนั้นคนที่ตั้งใจว่าจะเล่นตัวต่ออีกสักนิดก็ลุกพรวดพราดออกจากห้องทำงาน แล้วเดินตรงดิ่งไปยังโต๊ะของเลขา“คุณน้ำ สองสามวันมานี้ ไม่มีใครมาขอเข้าพบผมเลยเหรอ”“ถ้าคุณอัสนีหมายถึงคุณพริมละก็...” คนที่มีสถานะเป็นถึงเลขาส่วนตัวจงใจประวิงเวลาโดยการหยุดพูดพลางทำหน้าขบคิด ก่อนจะตอบคำถามให้เจ้านายหายสงสัย “ไม่มีนะคะ น้ำไม่เห็นคุณพริมที่โรงแรมมาสามวันแล้วค่ะ”“ขอบใจมาก วันนี้ผมไม่มีงานสำคัญอะไรแล้วใช่ไหม”“ไม่มี... ค่ะ” ตอบยังไม่ทันจบประโยคดีด้วยซ้ำ คนที่ใจร้อนยิ่งกว่าไฟสุมทรวงก็หุนหันเดินห่างออกไปไกลแล้ว เหลือไว้เพียงความว่างเปล่าให้คนเป็นเลขา ได้แต่มองตามหลังอย่างงุ่นงงเจ้านายนะ เจ้านาย! ตอนเ
เมียคุณภามว์ 5/2
“พริม!”ขณะที่พริมโรสกำลังหลับตาเรียกสติให้ตัวเองอยู่นั้น คนที่เธออยากเจอมากที่สุดก็เดินออกมาจากลิฟต์ของทางฝั่งผู้บริหาร บอสที่เป็นฝ่ายเห็นก่อนจึงหันมาสะกิดเรียกเพื่อนร่วมงานสาวให้หันมามอง“...” พริมโรสเห็นดังนั้นก็ขยับออกไปยืนหน้าเคาว์เตอร์ด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มอย่างมีความหวังทว่าอีสนีกลับเดินผ่านทั้งคู่ไปหน้าตาเฉย ไม่แม้แต่จะชายหางตาหันมาแลเธอเลยด้วยซ้ำ เขาทำเหมือนกับว่าที่ผ่านมาไม่เคยรู้จักมักจี่กับเธอมาก่อน พลันก้อนเนื้อในอกด้านซ้ายก็เจ็บแปลบขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่“อ้าว! ทำไมเป็นงั้นอ่ะ” เสียงร้องนั่นไม่ได้มาจากใครที่ไหน เป็นบอสที่ยืนอ้าปากพะงาบ ๆ มองเจ้าของโรงแรมที่เดินผ่านไปอย่างเฉยชา “ให้เราตามไปเรียกให้มั้ยพริม เผื่อว่าคุณอัสเขาจะไม่เห็น”“ไม่ต้องหรอกบอส”ดวงตากลมโตที่แดงระเรื้อจ้องมองแผ่นหลังกำยำด้วยความรู้สึกหลากหลาย หนึ่งในนั้นคงมีอารมณ์น้อยใจซ้อนอยู่ อัสนีไม่ใช่ไม่เห็นหรอก เดินมาใกล้จนจวนเจียนจะชนกันอยู่รอมร่อ ถ้าไม่ตาบอดก็เพราะเขาไม่คิดจะมองเธอมากกว่า“แล้วจะเอายังไงต่อ เรื่องแบบนี้มันรอเวลาได้ที่ไหน”“พรุ่งนี้พริมจะหาโอกาสคุยกับเขาอีกที”เนื่องจากวันพรุ่งนี้จะมีงานมงคลสมร
เมียคุณภามว์ 20/2
เมื่อที่อยู่อาศัยถูกสั่งทุบ ภูภามว์ก็ต้องหาที่ซุกหัวนอนใหม่ ซึ่งแน่นอนว่าไม่พ้นบ้านของนายแม่สุวนี แม่ผู้บังเกิดเกล้าที่ให้กำเนิดบุตรชายทั้งสองแห่งไร่ภูพลาธร ที่ทั้งหล่อเหล่าเอาการเอางาน และขยันขันแข็งเป็นที่หนึ่งแถมยังนำพาความปวดกระบาลมาให้คนเป็นแม่ได้เนือง ๆ ไม่เว้นแต่วันอันนี้เป็นสโลแกนที่นายแม
آخر تحديث : 2026-03-22เมียคุณภามว์ 17/2
“ป้าว่ากลับไปอาบน้ำอาบท่าก่อนดีกว่าไหมคะ”เสียงนั้นดึงภูภามว์ออกจากภวังค์ เขาละสายตาจากฝ่ามือที่เกรอะกรังไปด้วยเลือดแห้งแล้วผินหน้าไปมองป้าดวงพรที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องผู้ป่วยชายหนุ่มโคลงศีรษะ “อุ้มหลับไปแล้วเหรอครับ” เขาไม่หือไม่อือกับคำแนะนำ แต่ไต่ถามถึงคนข้างในด้วยน้ำเสียงแหบพร่า พร้อมเบนสายตาก
آخر تحديث : 2026-03-21เมียคุณภามว์ 17 สูญเสีย
“นายครับ !”มือที่กำลังจรดปลายปากกาลงบนเอกสารพลันหยุดชะงัก ก่อนเขาจะเบนสายตามองมือขวาที่ผลีผลามหน้าตาตื่นเข้ามาขัดจังหวะ ทั้งที่เขากำลังดีลงานสำคัญกับคู่ค้าอยู่แท้ ๆสันติไม่รีรอขออนุญาต เขาเคลื่อนไหวถึงตัวเจ้านายด้วยความรวดเร็ว ยกมือขึ้นป้องปากกระซิบรายงานถึงเหตุการณ์เลวร้ายบางอย่างที่เกิดขึ้นฟุ่
آخر تحديث : 2026-03-21เมียคุณภามว์ 16/2
‘หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้...’ริมฝีปากบางคว่ำลงพร้อม ๆ กับส่งเสียงสะอื้นหลังสิ้นสุดสัญญาณรอสาย นับเป็นครั้งที่เท่าไรก็ไม่รู้ ที่อลีนาพยายามติดต่อหาแม่ แต่ไม่เป็นผลข้างกายเธอมีเสื้อผ้าวางกองอยู่ไม่กี่ชุด ตั้งใจว่าพอติดต่อแม่ได้จะจับยัดใส่กระเป๋าแล้วออกไปจากบ้านหลังนี้ทันที คราว
آخر تحديث : 2026-03-21
قد تعجبك أيضًا
เด็กเสี่ย
C156.2K وجهات النظرท่านประธานของสามโอรสแห่งสวรรค์พาตัวกลับบ้าน
เจียงจื่อหยา145.9K وجهات النظرบทพิสูจน์รักฉบับท่านประธาน
เซียงปู้อี๋90.3K وجهات النظرถึงป๋าดุ (ดัน) หนูก็ไหว
ผลิกา(เลอบัว)69.6K وجهات النظرสุวรรณกาย
ไอดีลม44 وجهات النظرคืนนี้ไร้ไออุ่น
อันเสี่ยวตี๋497 وجهات النظرหลงกลรักเจ้าสัวปรัชกรณ์
ดาญา-DAYAH / JINDAYA85 وجهات النظرท่านชีคดุขนาดนี้คุณหมอจะทนไหวเหรอ
SUNISAYOK90 وجهات النظر
