ช่วยเกลียดให้นาน ๆ (Nc 18+️‍)

“…”

ประโยคนั้นของเขาทำเธอนิ่งไปพักหนึ่ง คำพูดจากชายตรงหน้าราวกับมีดแหลมกรีดลึกลงกลางใจ ตั้งแต่เล็กจนโตเธอถูกเปรียบเทียบกับน้องสาวลูกติดภรรยาใหม่ของพ่อเสมอ

 ทุกคนต่างรักและเอ็นดูเธอคนนั้น ต่างจากเจ้าเอยที่ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็มีแต่คนเกลียดคนชัง นั่นเพราะนิสัยที่แรงและตรงไปตรงมาของเธอ ไม่อ่อนหวานและอ่อนโยนเหมือนดอกไม้แรกแย้มแต่อาบยาพิษอย่างเธอคนนั้นนี่

“งั้นช่วยเกลียดนาน ๆ หน่อยนะคะ เพราะยิ่งพี่เกลียดเอย เอยก็ยิ่งอยากอยู่กับพี่”

เธอพูดเสียงกระเง้ากระงอดพร้อมกับเขย่งเท้าเพื่อโน้มหน้าเข้าใกล้ริมฝีปากหยักได้รูปมากยิ่งขึ้น ทว่าเขากลับเบี่ยงหน้าหลบราวกับรังเกียจเธอสุด ๆ

หากสลับกันกับยัยนั่นแล้ว เขาก็คงจะไม่ปฏิบัติแบบนี้สินะ…

“ถ้าไม่มีอะไรทำก็ลงไปช่วยแม่บ้านทำงานบ้าน อย่าคิดแค่จะอ่อยฉันไปวัน ๆ”

ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงเอือม ๆ ทั้งคำพูดและแววตาล้วนแล้วแต่บอกว่าเขานั้นไม่ได้ชื่นชอบอะไรในตัวเธอ สุดท้ายก็คงตอกย้ำคำว่าผิดพลาดอยู่ดี

“นี่เมียนะคะ อ่อยผัวตัวเองผิดตรงไหน?”

“เธอไม่ใช่เมียฉัน”

ยังจะเถียงข้าง ๆ คู ๆ อีกนะคะคุณแสน เฮ้อ~~~ เธอบ่นในใจ ก่อนที่จะยอมปล่อยมือออกจากคอแกร่ง ทว่ากลับไม่ยอมพ่ายแพ้ให้กับเขาอยู่ดี เจ้าเอยยังพูดต่อ…

“ไม่ใช่เมียแล้วเรียกอะไรล่ะคะ? ทะเบียนสมรสเอยก็มี หลักฐานที่บ่งบอกว่าคุณแสนเป็นผัวเอยก็มีนะคะ”

สาวเจ้าเอ่ยอย่างใจเย็น เธอเดินอ้อยอิ่งยั่วสายตาเขา ก่อนจะนั่งลงบนเตียงนอนอีกครั้ง ผมยาวสลวยถูกสะบัดไปด้านหลัง เผยให้เห็นใบหน้าสวยสะกด

“หลักฐานอะไรของเธอ?”

 ชายหนุ่มล้วงกระเป๋ากางเกงผ้าเนื้อดี ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าปอดอย่างแรง รอฟังว่ายัยตัวแสบนี่จะพูดจาบ้า ๆ บอ ๆ อะไรออกมาอีก และแน่นอนว่าเธอก็พูดจาบ้า ๆ จริงซะด้วยสิ

“นี่ไงคะ” เธอลูบท้องตัวเองเบา ๆ ทักทายเจ้าตัวเล็กที่หายใจอยู่ในท้องเธออย่างเบามือ

“หลักฐานที่พี่ลืมไว้ในตัวเอย”

“…”

“คิก คิก”

สาวเจ้าหัวเราะชอบใจ ต่างจากนายหัวแสนที่ใบหน้าทะมึนราวกับคนอึไม่ออก นั่นก็เพราะเขาเถียงเธอไม่ได้น่ะสิ เพราะความจริงก็เป็นอย่างที่เธอกล่าวอ้าง ทุกครั้งเธอมักจะเอาลูกมาเป็นเครื่องต่อรองกับเขา หากไม่ใช่เพราะคุณปู่อยากมีหลานมาสืบทอดสกุลจนต้องบีบบังคับเขา มีหรือว่าเขาจะยอมคนแบบเธอ

“…” ในเมื่อสู้ต่อไม่ได้เขาจึงถอยหนี แสนไม่พูดอะไรต่อ เขาเตรียมจะเดินออกจากห้องทิ้งเธอไว้เพียงลำพัง ทว่ากลับได้ยินเสียงเรียกจากด้านหลังอีกหน

“จะไปทำงานเหรอคะ? งั้นถ้าทำเสร็จแล้วรีบกลับมานะคะ เอยจะใส่ชุดสวย ๆ รอให้พี่แสนมาต่อแขนต่อขาให้ลูกนะ”

“เธอนี่!!”

ประโยคนั้นของเธอทำเขาถึงกับหันขวับ! เส้นเลือดบริเวณข้างขมับถึงกับเต้นตุบ ๆ เธอท้องอ่อน ๆ อยู่นึกถึงเรื่องอย่างว่าได้ ! ต้องเป็นคนประเภทไหนงั้นเหรอ?

“ท้องอยู่ยังไม่เจียมตัว ในสมองคิดเรื่องอื่นเป็นไหมฮะ!?”

“คนท้องก็เ__น เป็นนะคะคุณสามี ฮ่ะ ฮ่า” หญิงสาวไม่ท่าทีสำนึก ไม่เพียงแค่เอ่ยยั่วโมโหเขา เธอยังใจกล้าถึงขั้นดึงเสื้อเปิดหน้าอกให้เขาดูจะ ๆ แบบเต็มลูกกะตา ก้อนซาลาเปาสีขาวอวบแน่นเบียดอัดกันบนบราเซียสีแดงแป๊ด ทำเอาเขาโมโหจนหน้าแดงก่ำลามไปถึงใบหู!

นี่นะเหรอผู้หญิงที่จะเป็นแม่ของลูกเขา ปวดหัวโว้ยยย!!

“หยุดพูดได้แล้ว ฉันได้ยินคำพูดเธอทีไรไม่มีเรื่องดี ๆ สักอย่าง ว่าง ๆ ก็หัดศึกษาอะไรที่มันมีประโยชน์หน่อยแล้วกัน”

พูดจบเขาก็รีบสาวเท้าออกจากห้องไปในทันที ชายหนุ่มมุ่งหน้าไปยังห้องทำงานที่อยู่ชั้นล่าง ด้วยท่าทีตึงตัง พอเขามาถึงเขาก็รีบล็อคห้องปิดผ้าม่านทันที เวลานี้เขาต้องสงบจิตสงบใจให้เย็นลง  เป็นเพราะยัยตัวแสบนั่นแหละที่ทำให้เขาเป็นแบบนี้

“ยัยบ้าเอ้ย!!” เขาสบถออกมาพร้อมกับปลดซิบกางเกงลง มือข้างขวาควักเอาเจ้ามังกรหยกแท่งใหญ่ยาวออกมาชักขึ้นลง เพราะภาพไม่น่าดูก่อนหน้าทำมันตื่นตัวจนปวดหนึบ หากไม่ได้ระบายคงยากที่จะสงบ

“อะ อื้อ!” ชายหนุ่มกัดฟันข่มกลั้น มือสาวขึ้นลงตามจังหวะแห่งอารมณ์ ยิ่งนึกถึงหน้าคนที่อยู่ชั้นบนก็ยิ่งสาวมือขึ้นลงเร็วขึ้น  เธอคิดว่าเขาเป็นพระอิฐพระปูนหรือไงกัน ถึงมาเปิดหน้าอกให้เขาดูแบบเต็มตาขนาดนั้น ถ้าไม่แข็งก็คงไม่ใช่คนแล้วแหละ!

“อื้ม ซีดส์ ท้องแก่เมื่อไหร่ฉันจะคิดบัญชีกับเธอ ซีดส์”

เขากัดฟันแน่นพร้อมกับหลับตา มือที่ทำหน้าที่ปรนเปรอก็ยังคงทำหน้าที่ เขาพยายามสลัดภาพของหญิงสาวชุดแดงให้หลุดไป แต่ทว่ากลับยากยิ่ง ไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าเธอคนนั้นมีอิทธิพลกับเอ็นส่วนล่างของเขาขนาดนี้

ไอ้หัว___ มีแต่เอ็น ไม่มีสมองเลย! หักห้ามใจฝืนความต้องการน่ะ ทำเป็นไหมว่า!?

เขาแทบจะไม่รู้สึกอะไรกับร่างกายของสาวงามเลยสักนิด เมื่อก่อนเขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน ยัยนี่มีของอะไรกันแน่! เธอทำให้เขาใจเต้นแปลก ๆ ทุกครั้ง

“ฉันเกลียดเธอที่สุด!”

เกลียดมาก เกลียดแบบที่ไม่เคยเกลียดใครมาก่อน เหตุผลที่เขาเกลียดเธอคงมีมากจนอธิบายไม่ได้ เขาจะไม่มีวันรู้สึกดีกับผู้หญิงที่ใช้วิธีสกปรกในการผูกมัดเขาเด็ดขาด เธอก็เก่งแค่ยั่วผู้ชายไปวัน ๆ เทียบกับอีกคนไม่ติดเลยสักนิด

คนที่เขารออยู่น่ะสิ…

“ซีดส์~~ จะ เจ้าเอย ฉันจะทำให้เธอเสียใจที่สุดที่เลือกบังคับฉัน”

เปลือกตาชายหนุ่มปิดลง เขาเอ่ยพึมพำชื่อเธอสลับกับสูดปากด้วยความเสียวซ่าน ใบหน้าเชิดขึ้นสูง พยายามสะกัดกั้นความรู้สึกบางอย่างที่ตีกันวุ่น…

.

.

.

กว่าเจ้าแสนน้อยจะสงบลงก็ใช้เวลาไม่ใช่น้อย แสนทำงานต่อสักพักจึงออกมาจากห้อง เขากะจะขึ้นไปอาบน้ำให้สบายตัวเสียหน่อย วันนี้เขาทั้งขับรถทั้งทำงาน เลยรู้สึกอ่อนล้าคล้ายกับจะหลับอยู่รอมร่อ

“คุณแสนคะ คุณผู้หญิงทานอะไรมารึยังคะ?” เจ้าของเสียงเป็นต้อย แม่บ้านที่เขาไว้ใจมากคนหนึ่ง ให้พักอยู่ในบ้านด้วยเพราะจะได้อยู่ดูแลบ้านได้เต็มที่

“กินมาทั้งวันแล้วล่ะต้อย” เขาเอ่ยด้วยโทนเสียงปกติ แต่แอบสงสัยว่าทำไมป่านนี้ต้อยถึงยังไม่นอน แต่กลับมาถามถึงนายหญิง?

“งั้นเหรอคะ? ต้อยกลัวคุณผู้หญิงจะหิวน่ะคะ ยิ่งคนท้องน่าจะหิวบ่อย ฝากเอานมที่ต้อยอุ่นขึ้นไปด้วยได้ไหมคะ?”

“อืม ขอบใจนะ” เขารับแก้วนมมา พร้อมกับเอ่ยขอบคุณอย่างไม่ถือตัว

“ต้อยไปนอนก่อนนะคะ พรุ่งนี้ขอต้อยดูแลคุณผู้หญิงเองนะคะนายหัว ต้อยอยากเลี้ยงหลาน คิกคิก” ก่อนที่ต้อยจะวิ่งหนีไปด้วยท่าทีตื่นเต้น ทำเอาเขาขมวดคิ้วตามในทันที