นางบำเรอ

บทที่ 2

นางบำเรอ

เสียงของอิงธารพุ่งเข้ามาห้อง   ร่างของเธอกับหมอศิวาปรากฏที่ประตู ศิวัชชะงักเหมือนตื่นจากภวังค์ เขาผละออกจากอัญชันทันที สบตากับอิงธารเพียงแวบเดียวที่มีความแข็งกร้าวและขัดใจเจืออยู่ในนั้น ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

หมอศิวาเผลอยิ้มออกมาและกระแอมเบาๆ ก่อนจะเดินเข้ามาพร้อมกระเป๋ายา เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ขยับเข้าตรวจชีพจรและอุณหภูมิของอัญชันอย่างคล่องแคล่ว

“ร่างกายอ่อนแรง มีไข้ต่ำ น่าจะเพราะตากฝนนานไป...” เขาขยับหูฟังเข้าที่หลังจากตรวจเสร็จ

“ให้นอนพักเยอะๆ ฉันกินยาที่จัดไว้ให้แล้ว อาการจะดีขึ้นเอง” ศิวายื่นยาให้ไว้และแนะนำการทานยากับอัญชัน ศิวัชยืนพิงฝาผนัง มือกำแน่นข้างลำตัว สีหน้านิ่งทื่อและเงียบ ไม่พูด ไม่ถาม ไม่อธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่

ศิวาเหลือบมองศิวัชที่ยืนนิ่งอยู่ก่อนจะพยักหน้าส่งสัญญาณบางอย่าง

“พ่อเลี้ยง ออกมาคุยข้างนอกหน่อยครับ ผมมีเรื่องจะปรึกษา...” ศิวัชพยักหน้ารับทราบก่อนจะเดินตามหมอออกจากห้องไป โดยไม่หันกลับไปมอง...แต่เขารู้ว่าอัญชันยังคงมองตามแผ่นหลังของเขาอยู่เงียบๆ

ในขณะที่อิงธารตอนนี้...ยังยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ใจเต้นแรง ตัวชา กับภาพที่เห็นเมื่อครู่มนตอนที่เปิดประตูยังตามหลอกหลอนเธออยู่

ศิวาเดินนำมาถึงหน้าระเบียงไม้ที่เปียกฝน ลมเย็นจากสายฝนพัดมาเป็นระยะๆ ศิวัชยืนพิงเสา กอดอกนิ่ง ดวงตาจ้องไปยังผืนดอยเบื้องหน้าอย่างเงียบงัน หมอศิวาเปิดกระเป๋ายา หยิบขวดยาในมือกลับเข้าที่เรียบร้อยก็เงยหน้าขึ้นมองพี่ชายของเขา

“นายเปลี่ยนไปนะ...ไม่เคยเห็นนายอุ้มผู้หญิงขึ้นห้องและยอมดูแลผู้หญิงคนไหนด้วยตัวเองแบบนี้”

“ใครบอกแกว่าฉันอุ้มยัยเด็กนั่นขึ้นมา...”

“เอ่อ...อิงธารน่ะ แต่ฉันถามเขาเองนะเหมือนเขาตกใจละหลุดพูดออกมา” ศิวัชไม่ตอบ เขานิ่งและยังคงจ้องออกไปไกลในความมืดนั้น

“นายรู้ใช่มั้ย ว่าพ่อเด็กนั่นพาเธอมาขายกับฉันจริงๆ ไม่ได้แค่ล้อเล่น” คราวนี้ศิวัชขบกรามแน่นเล็กน้อย ก่อนพูดเสียงต่ำ

“รู้...ฉันรู้ตั้งแต่เขาขึ้นมาที่เชียงรายแล้ว”

“ถ้าฉันไม่พาพ่อเด็กคนนั้นมาเจอนาย เด็กคนนี้คงโดนขายออกนอกชายแดน...” ศิวัชพยักหน้าตอบรับ

“ปกติฉันไม่ค่อยอยากยุ่งเรื่องพวกนี้ แต่กับยัยเด็กนี่เหมือนจะมีอะไรบางอย่างเกี่ยวข้องกับไร่นี่ ฉันขอสืบหาความจริงก่อน”

“นายคิดงั้นเหรอศิวัช แล้วไอ้ภาพเมื่อกี้ในห้องที่ฉันเห็น อยู่ในแผนด้วยมะ ฮ่าๆ” ศิวาหัวเราะร่าอย่างสะใจ ศิวัชปัดมือเป็นเชิงไม่มีอะไรจะพูดต่อ พลางเดินไปนั่งที่เก้าอี้โยกริมระเบียง

“พ่อเคยพูดถึงผู้หญิงคนหนึ่ง เธอช่วยพ่อไว้ตอนที่ท่านป่วย ผู้หญิงคนนั้นมีลูกสาว...ก่อนเสียพ่อให้ตามหาลูกของผู้หญิงคนนั้น เธอมีชื่อในพินัยกรรมของพ่อและเงื่อนไขรับพินัยกรรมของฉันด้วย” ศิวาเดินมานั่งลงใกล้ๆ เขานิ่งขรึมไปพักหนึ่ง เสียงฝนเหมือนกลบความรู้สึกบางอย่างที่พุ่งมาอย่างช้าๆ

“หมายความว่าไง ที่ว่าเงื่อนไขรับพินัยกรรมของนาย” ศิวัชหลบตานิ่ง

“ฉันต้องแต่งงานกับลูกผู้หญิงคนนั้นถึงรับมรดกได้...”

“ฮะ...พ่อเป็นบ้าอะไรวะเนี่ย?” ศิวาโวยวายขึ้นมาลั่น ในขณะที่พี่ชายยังคงนิ่งสนิท

“แกเลิกโวยวายก่อน...พ่อมีเหตุผล”

“เหตุผลบ้าอะไร...นี่มันการแต่งงานนะ ทั้งชีวิตของคนๆ หนึ่ง พ่อคิดอะไรวะเนี่ย...”

“มันเป็นคำขอของผู้หญิงคนนั้นเพราะ...เขาคือคนที่บริจาคหัวใจให้พ่อมีชีวิตอยู่ต่อเมื่อ 10 ปีก่อน” ศิวานิ่งลงทันที ใบหน้าของเขาซีดผาดอย่างไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน เขาหันมองหน้าพี่ชายตัวเองคล้ายวิญญาณหลุดออกจากร่าง ก่อนจะเอามือคุมขมับตัวเองไว้แน่น

“นายเลยกำลังคิดว่า อัญชันอาจจะเป็นลูกของผู้หญิงคนนั้นเหรอ”

“ฉันกำลังตามสืบอยู่ ยัยเด็กนั่นชื่อไม่เหมือนลูกของผู้หญิงคนนั้น แต่ระหว่างนี้จะปลอดภัยกว่าถ้าเธออยู่ที่นี่” ศิวาเม้มริมฝีปากแน่นแบบขบคิด

“แล้วถ้าเด็กนั่นไม่ใช่ล่ะ...นายจะทำยังไง”

“ฉันจะไม่จดทะเบียนหรืออะไรทั้งสิ้นจนกว่าจะรู้ว่าใครคือลูกของผู้หญิงคนนั้น...”

“โอ๊ย ฉันจะบ้าตาย ไม่เข้าใจเงื่อนไขบ้าบอพวกนี้ของมนุษย์เลยว่ะ ให้ตายเหอะ...” หมอศิวาสบถ

เสียงฝนโปรยลงเบาๆ เริ่มแปรเป็นหยาดละอองหนาแน่น หมอศิวาหันหน้ามองไปยังสายหมอกเบื้องล่างขณะที่ศิวะยังคงนั่งนิ่ง แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความซับซ้อนของคนที่ไม่ถนัดแสดงความรู้สึก...แต่กำลังยอมรับว่าหัวใจกำลังสั่นไหว

แต่ก่อนที่เขาจะพูดอะไรต่อ...เสียงฝีเท้าเบาๆ บนไม้กระดานดังขึ้นจากทางเดินด้านหลัง ศิวัชชะงักทันที ดวงตาคมหันไปตามสัญชาตญาณและ ทันใดนั้นเอง...เสียงเร่งเร้าก็ดังขึ้น

“พ่อเลี้ยง! หมอคะ!” อิงธารรีบสาวเท้าขึ้นมาบนระเบียง สีหน้าร้อนรนดวงตาฉายแววกังวลจริงจัง

“อัญชัน...ไข้ขึ้นสูงมากค่ะ ตัวร้อนจัดจนซึมไปหมดแล้ว!” สีหน้าศิวัชเปลี่ยนไปทันที ความเงียบเย็นที่เคยคุมร่างเขากลับถูกแทนด้วยความตื่นตระหนกที่ไม่ค่อยได้เห็นจากผู้ชายคนนี้

“ขึ้นสูงแค่ไหน?” หมอศิวาถามทันทีพลางหยิบกระเป๋ายาอีกใบ

“ฉันวัดได้เกือบ 40 แล้วค่ะ! ปลุกยังไงก็ไม่ค่อยตอบสนอง” ศิวัชไม่พูดอะไรต่อก้าวเท้าฉับๆ เดินนำทั้งสองคนกลับเข้าไปในบ้านโดยไม่หันหลังกลับมามอง ลมหายใจของเขาหนักขึ้นทุกย่างก้าว

ภายในห้อง...

อัญชันนอนนิ่ง ใบหน้าแดงจัดจากพิษไข้ ริมฝีปากซีดและแห้งเล็กน้อย เธอครางเบาๆ อย่างไม่รู้ตัว มือปัดอากาศราวกับฝันร้าย ศิวัชหยุดยืนข้างเตียง มองร่างนั้นด้วยสายตาที่แตกต่างไปจากทุกครั้ง

“อัญชัน...” เขาเอ่ยชื่อเธอครั้งแรกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาอย่างไม่ตั้งใจ หมอศิวาเข้ามาจัดการทันที วางกระเป๋า เปิดอุปกรณ์ และตรวจอาการอย่างรวดเร็วอย่างคลองมือ

“ต้องรีบลดไข้เดี๋ยวนี้ ก่อนร่างกายจะช็อก” อิงธารยืนนิ่งอยู่ปลายเตียง ใบหน้าเธอซีดเผือด เมื่อมองศิวัชที่ตอนนี้ยอมแม้แต่จะเช็ดหน้าอัญชันด้วยมือเปล่า มือหนานั้นอ่อนโยนอย่างเหลือเชื่อ ในแบบที่เขาไม่เคยทำกับใครเลย แม้แต่กับเธอ และเพียงเท่านั้น...หัวใจของอิงธารก็เหมือนถูกบีบแน่นไปทั้งดวง

“อิงธาร! อิงธาร!” เสียงศิวัชปลุกเธอให้ได้สติ

“คะ....”

“ไปเอาน้ำกับผ้ามาเช็ดตัวอัญชัน...” ศิวัชสั่งเสียงดุพลางหันไปเช็ดหน้าอัญชันต่อ อิงธารมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาเจ็บปวดก่อนจะหันหลังเพื่อเดินลงไปเอาป้ากับน้ำมาเช็ดตัวให้อัญชัน

ภายในห้องเงียบสนิท มีเพียงเสียงฝนที่ยังโปรยลงนอกหน้าต่าง อัญชันนอนนิ่งอยู่ใต้ผ้าห่ม ร่างเล็ก ๆ ของเธอสะท้านเพียงเล็กน้อยหลังหมอศิวาฉีดยาลดไข้ สักพักร่างนั้นก็เริ่มผ่อนคลาย ดวงตาหลับพริ้มด้วยฤทธิ์ยา

หมอศิวาลุกขึ้นจากข้างเตียง เก็บเข็มฉีดยาลงกล่อง และหันมาบอกเสียงเบา

“ไข้จะเริ่มลดในอีกชั่วโมง...คืนนี้อย่าให้เธออยู่คนเดียว”

“ฉันอยู่เอง” ศิวัชตอบทันที ดวงตาไม่ละจากใบหน้าของเด็กสาวบนเตียง

อิงธารที่ยืนอยู่ตรงปลายเตียง เม้มปากแน่น

สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปช้า ๆ เหมือนพยายามสะกดความรู้สึกที่ไหลทะลักขึ้นมาในอก

หมอศิวาพยักหน้าเบา ๆ ก่อนขอตัวกลับ ทิ้งไว้เพียงเงาความเงียบของคนสองคนในห้อง

เวลาผ่านไปเพียงครู่เดียว อิงธารก็เอ่ยเสียงเย็น

“พ่อเลี้ยงจะให้เธออยู่ที่นี่...ไปถึงเมื่อไหร่คะ?” ศิวัชไม่ตอบทันที เขาเพียงนั่งลงข้างเตียง ดวงตายังคงจับ

จ้องอัญชัน ท่าทางของเขาเหมือนชายที่กำลังปกป้องบางสิ่ง…ด้วยทั้งสติและหัวใจ

“แล้วพ่อเลี้ยงจะให้เธออยู่ในบ้านหลังนี้ในฐานะอะไร?” เสียงของอิงธารดังขึ้นอีกครั้ง แฝงแววกร้าวซ่อนอยู่ในความเรียบเฉย

“ถ้าแค่ชั่วคราว ฉันจะไม่ว่าอะไร...แต่ถ้าคิดจะให้มากกว่านั้น—” ศิวัชเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมนั้นทิ่มแทงกลับเข้าไปในหัวใจของอิงธารทันที

“เธอจะเป็นเมียบำเรอของฉัน...เป็นแม่เลี้ยงของไร่ชาเทียนฟู่หยาง...ชัดเจนพอมั้ย” เพียงเท่านั้น...ทั้งห้องก็เหมือนจะหยุดหายใจ

"พ่อเลี้ยง..." อิงธารเบิกตากว้าง น้ำตารื้อ ในแววตานั้นมีทั้งความตกใจ เสียใจ และไม่อยากเชื่อ

“พ่อเลี้ยงพูดอะไรออกมารู้ตัวไหมคะ?” ศิวัชลุกขึ้นเต็มความสูง

ดวงตาของเขานิ่ง แต่แฝงพายุในใจอย่างไม่ปิดบังอีกต่อไป

“ฉันรู้ดีว่าฉันพูดอะไร และหมายถึงอะไร...เธอต้องตื่นได้แล้วอิงธาร!! ฉันไม่เคยบอกเธอว่า ฉันรักเธอ”

เสียงฝีเท้าหนักของเขาดังก้องเมื่อเดินออกจากห้อง ทิ้งให้อิงธารยืนนิ่ง ราวกับถูกฟ้าผ่าลงกลางใจ

แววตาของเธอ...แปรเปลี่ยนเป็นร้าวลึกและนั่นคือรอยปริที่ไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป

"เพราะเธออัญชัน...ถ้าไม่มีเธอ พ่อเลี้ยงต้องเลือกฉัน" อิงธารจ้องเขม่นร่างที่หลับสนิท น้ำตาไหลออกมาเป็นสาย เธอปาดน้ำตาแล้ววิ่งออกนอกบ้านไป