ตอนที่ 10 หนี้ที่ต้องชำระ

เด็กคนนี้ใจแข็งกว่าที่เขาคิด  ชายหนุ่มถอนสายตากลับมา เหยียบคันเร่งพารถพุ่งทะยานออกไปสู่ท้องถนนมุ่งหน้าไปยังชานเมือง ใช้เวลาไม่นาน รถยุโรปสีดำสนิทก็มาจอดเทียบอยู่ริมรั้วบ้านไม้สองชั้นของปรางค์ บรรยากาศภายในบ้านดูเงียบเหงา รถกระบะของสันติยังคงไม่อยู่ นั่นเป็นโอกาสดีที่ปรางค์จะได้พูดคุยกับมารดาตามลำพัง

“จำเวลาของเราไว้ สองทุ่มตรง” นักรบย้ำอีกครั้งโดยไม่หันมามอง

“ค่ะ” ปรางค์เปิดประตูรถ ก้าวลงไปพร้อมกับกระเป๋าผ้าใบหนักอึ้งในมือ เธอไม่ได้หันกลับไปมองรถของชายหนุ่มที่แล่นจากไปเลยแม้แต่น้อย หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี แล้วผลักบานประตูรั้วเดินเข้าไปในบ้าน

คล้อยหลังร่างของเด็กสาว รถยนต์ของนักรบแล่นห่างออกมาได้เพียงไม่กี่ร้อยเมตร ชายหนุ่มก็หักพวงมาลัยจอดเทียบข้างทาง เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาปลดล็อกหน้าจอ สายตาคมกริบจ้องมองรูปถ่ายของ ‘เมธัส’ ที่เพื่อนของเขาส่งมาให้เมื่อหลายวันก่อน รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นบนมุมปากหยักลึก ความสะใจและแรงอาฆาตที่ถูกกักเก็บมานานนับปีเริ่มปะทุขึ้นมาอย่างควบคุมไม่อยู่

เมธัส... ผู้ชายที่เคยใช้เงินและคำหวานแย่งชิงอารยาไปจากเขา ทำลายความรักที่เขาสร้างมาด้วยความจริงใจจนพังพินาศ ผู้ชายที่ทิ้งบาดแผลลึกไว้ในใจเขาจนเขาไม่กล้าเปิดรับใครเข้ามาอีก

วันนี้... โชคชะตาได้เล่นตลกร้ายด้วยการส่งผู้หญิงที่เมธัสปรารถนาที่สุดมาตกหลุมพรางของเขาอย่างง่ายดาย

ปรางค์ไม่ใช่แค่นางบำเรอที่เขาใช้เงินซื้อมา แต่เธอคือ ‘หมาก’ ตัวสำคัญที่สุดในกระดานนี้ หมากที่จะทำให้เมธัสเจ็บปวดและคลุ้มคลั่งจนแทบกระอักเลือด

“มึงเตรียมตัวดิ้นพล่านเป็นหมาโดนน้ำร้อนลวกได้เลยเมธัส...”นักรบเค้นเสียงรอดไรฟันออกมาอย่างดุดัน มือหนากำพวงมาลัยแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน

“ผู้หญิงที่มึงยอมทุ่มหนี้สิบล้านเพื่อแลกมา ผู้หญิงที่มึงอยากได้จนตัวสั่น... คืนนี้ เธอจะกลายเป็นของกู! กูจะทำให้มึงได้รู้ซึ้งว่า การสูญเสียของรักไปต่อหน้าต่อตา มันทรมานเจียนตายแค่ไหน!”

เกมการแก้แค้นที่เต็มไปด้วยไฟโทสะได้ถูกจุดขึ้นแล้ว และนักรบก็พร้อมที่จะทำทุกวิถีทางเพื่อบดขยี้ศัตรูให้แหลกคามือ โดยที่เขาเองก็ไม่ได้ตระหนักเลยว่า ไฟแค้นกองนี้... อาจจะลุกลามมาแผดเผาหัวใจของเขาเองในท้ายที่สุด

บรรยากาศยามบ่ายคล้อยภายในบ้านไม้สองชั้นเงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมพัดใบไม้ไหวที่หน้าต่าง ปรางค์ผลักบานประตูมุ้งลวดเข้ามาด้านในอย่างเชื่องช้า สองมือประคองกระเป๋าผ้าใบใหญ่สีเข้มที่อัดแน่นไปด้วยธนบัตรมูลค่าสิบล้านบาทเอาไว้  น้ำหนักของมันทำให้แขนเรียวรู้สึกล้า แต่ก็ยังเทียบไม่ได้กับความเหนื่อยล้าที่เกาะกินลึกลงไปในจิตวิญญาณ

สายตาของหญิงสาวกวาดมองไปรอบบ้าน รถกระบะของสันติไม่อยู่  ซึ่งนั่นถือเป็นเรื่องดีที่สุดในเวลานี้ เธอไม่อยากเผชิญหน้ากับต้นเหตุของความวิบัติทั้งหมด  ที่มุมห้องนั่งเล่น วาสนากำลังนั่งพับเสื้อผ้าลงในตะกร้าด้วยท่าทีเหม่อลอย  ดวงตาของคนเป็นแม่บวมช้ำและแดงก่ำ  เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า วาสนาก็หันขวับมามอง  ทันทีที่เห็นหน้าบุตรสาว  นางก็รีบผุดลุกขึ้นแล้วถลาเข้ามาหาด้วยความร้อนรน

“ปรางค์! ลูกหายไปไหนมาทั้งคืน แม่โทรหาเป็นร้อยสายทำไมถึงปิดเครื่อง!”

วาสนาเอ่ยถามเสียงเครียด  สองมือจับที่ต้นแขนของลูกสาว สำรวจมองเสื้อผ้านักศึกษาที่ยับยู่ยี่

“ลูกหนีไปไหนมา  รู้ไหมว่าแม่ใจคอไม่ดีแค่ไหน แม่นึกว่าลูกจะคิดสั้น...”

“ปรางค์ไม่ได้หนีไปไหนหรอกค่ะแม่”  ปรางค์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนคนฟังรู้สึกใจหาย ดวงตาของเด็กสาวว่างเปล่าไร้แววสดใสอย่างที่เคยเป็น

“ปรางค์ไปหาเงินมาให้แม่ชดใช้หนี้ไงคะ”

พูดจบ ปรางค์ก็วางกระเป๋าผ้าใบหนักอึ้งลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้ามารดา รูดซิปเปิดออกกว้าง เผยให้เห็นปึกธนบัตรสีเทาที่เรียงซ้อนกันอยู่จนเต็มกระเป๋าวาสนาเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุด นางยกมือขึ้นทาบอกด้วยความตกตะลึงสุดขีด  สลับมองหน้าลูกสาวกับกองเงินตรงหน้าไปมา

“ปะ... ปรางค์ เงินนี่... เงินมากมายขนาดนี้ ลูกไปเอามาจากไหน! อย่าบอกนะว่าลูกไปกู้พวกนอกระบบมาอีก หรือว่าลูกไปขโมยใครเขามา!”

“เปล่าค่ะ ปรางค์ไม่ได้ขโมยใคร และก็ไม่ได้ไปกู้ใครเพิ่ม”  

ปรางค์แค่นยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสมเพชตัวเอง