ตอนที่ 9 ทางเลือกที่ไร้ทางรอด

แสงสลัวจากภายนอกสาดส่องเข้ามายังภายในห้องพักสุดหรูของโรงแรมใจกลางเมือง ความเงียบงันโรยตัวปกคลุมจนได้ยินเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างสม่ำเสมอ ปรางค์นั่งกอดเข่าอยู่บนปลายเตียงกว้าง เสื้อผ้านักศึกษาที่สวมใส่มาตั้งแต่เมื่อวานยับย่นและหลุดลุ่ย หญิงสาวไม่ได้หลับเลยตลอดทั้งคืนที่ผ่านมา ดวงตาที่บวมช้ำจดจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างไร้จุดหมาย

ที่มุมหนึ่งของห้อง ชายหนุ่มแปลกหน้าที่เพิ่งยื่นข้อเสนอขอซื้อชีวิตเธอด้วยเงินสิบล้าน กำลังยืนหันหลังคุยโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงราบเรียบและเด็ดขาด เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีเข้มตัวเดิมที่ติดกระดุมเรียบร้อยแล้ว ท่วงท่าของเขาดูน่าเกรงขามและเต็มไปด้วยอำนาจจนปรางค์อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวาดหวั่น

“เตรียมเงินสดสิบล้านไว้ให้ผมในห้องวีไอพี ผมกำลังจะเข้าไปรับเดี๋ยวนี้”

ชายหนุ่มกดวางสาย ก่อนจะหันกลับมามองเด็กสาวที่นั่งตัวหดลีบอยู่บนเตียง นัยน์ตาสีเข้มดุดันกวาดมองสภาพที่ดูไม่ได้ของเธอเพียงแวบเดียว ก่อนจะเอ่ยปากสั่งเสียงห้วน

“ไปล้างหน้าล้างตาซะ ธนาคารเปิดแล้ว เราจะไปเอาเงินของเธอ”

ปรางค์เม้มริมฝีปากแน่นจนรู้สึกเจ็บ  เธอพยุงร่างกายที่ปวดเมื่อยลุกขึ้นจากเตียงอย่างเชื่องช้า เดินลากเท้าเข้าไปในห้องน้ำ กวักน้ำเย็นเฉียบขึ้นล้างหน้าเพื่อเรียกสติ เมื่อเงยหน้าขึ้นมองกระจก เธอเห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่มีแววตาแตกสลายและไร้ซึ่งทางออก ผู้หญิงที่กำลังจะเอาศักดิ์ศรีและอนาคตของตัวเองไปแลกกับเงินก้อนโต เพื่อใช้หนี้พนันที่ตัวเองไม่ได้ก่อ‘ทนเอาหน่อยนะปรางค์... ถือว่าชดใช้หนี้บุญคุณให้แม่ชาตินี้ให้มันจบๆ ไป’เธอสูดลมหายใจเข้าลึก บอกตัวเองให้เข้มแข็ง หยิบกระดาษทิชชูมาซับหน้าจนแห้ง แล้วเดินกลับออกมาเผชิญหน้ากับความจริง

ตลอดการเดินทางบนรถยุโรปคันหรู ไม่มีบทสนทนาใดๆ เกิดขึ้นระหว่างคนทั้งสอง ปรางค์นั่งหันหน้าออกไปนอกหน้าต่าง มองดูผู้คนที่กำลังใช้ชีวิตยามเช้าอย่างเร่งรีบ ในขณะที่โลกของเธอกำลังหยุดนิ่งและถูกจองจำ ชายหนุ่มที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยก็เอาแต่เงียบกริบ สายตาของเขาจดจ่ออยู่กับถนนเบื้องหน้า แต่ในหัวกลับกำลังประมวลผลถึงแผนการแก้แค้นที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น

ไม่นานนัก รถก็เลี้ยวเข้ามาจอดในช่องจอดรถวีไอพีของธนาคารแห่งหนึ่ง ผู้จัดการสาขาออกมายืนต้อนรับชายหนุ่มด้วยท่าทีนอบน้อมและเกรงอกเกรงใจอย่างเห็นได้ชัด เขาพาคนทั้งสองเดินเข้าไปในห้องรับรองที่อยู่ด้านหลังเคาน์เตอร์ปกติ

“เงินสดสิบล้านบาทตามที่คุณนักรบต้องการ จัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้วครับ”

ผู้จัดการธนาคารเอ่ยพร้อมกับผายมือไปยังกระเป๋าผ้าใบใหญ่สีเข้มที่วางอยู่บนโต๊ะกระจก

‘นักรบ...’ ปรางค์จดจำชื่อของเขาเอาไว้ในใจอย่างเงียบๆ  นี่คือชื่อของเจ้าหนี้คนใหม่ ชื่อของผู้ชายที่จะเข้ามาเป็นเจ้าชีวิตของเธอต่อจากนี้

“ขอบใจ ออกไปก่อนไป”  นักรบพยักหน้าไล่ผู้จัดการธนาคาร เมื่อประตูห้องปิดลงและเหลือเพียงพวกเขาสองคน ชายหนุ่มก็เอื้อมมือไปรูดซิปกระเป๋าผ้าใบนั้นออก เผยให้เห็นธนบัตรสีเทาปึกหนาที่ถูกมัดรวมกันไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยเต็มกระเป๋า

ปรางค์เบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุด เมื่อเห็นจำนวนเงินมหาศาลตรงหน้า มันคือเงินสิบล้านบาทของจริง เงินที่จะช่วยไถ่บ้านและสวนส้มของคุณตาคืนมาได้ แต่ในขณะเดียวกัน กลิ่นกระดาษพิมพ์ใหม่ของธนบัตรเหล่านั้นกลับทำให้เธอรู้สึกพะอืดพะอมจนอยากจะอาเจียน เพราะมันคือกลิ่นของราคาค่าตัว ค่าพรหมจรรย์ และอิสรภาพของเธอ

“นับดูไหมล่ะ ว่าครบหรือเปล่า” นักรบเอ่ยถามเสียงหยัน ดันกระเป๋าใบนั้นไปตรงหน้าหญิงสาว

ปรางค์ส่ายหน้าช้าๆ มือเล็กสั่นเทาขณะที่เอื้อมไปจับหูหิ้วกระเป๋า

“เธอจำเอาไว้อย่างหนึ่งนะปรางค์...”นักรบขยับตัวเข้ามาใกล้ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นเยือกเย็นและอันตราย

“อย่าได้คิดหนี หรือตุกติกกับฉันเด็ดขาด การที่ฉันกล้าโยนเงินสดสิบล้านให้เธอไปง่ายๆ มันหมายความว่าฉันไม่ใช่คนธรรมดาที่เธอจะล้อเล่นได้ ถ้าถึงเวลาแล้วฉันไม่เห็นหน้าเธอ... ฉันจะตามล่าเธอ และรับรองได้เลยว่า ครอบครัวของเธอจะต้องเดือดร้อนกว่าเดิมเป็นร้อยเท่า”

คำขู่ที่ไม่ได้มีเพียงแค่ลมปาก ทำให้ปรางค์ขนลุกซู่ไปทั้งตัว เธอรู้ดีว่าผู้ชายคนนี้ทำได้อย่างที่พูดแน่ๆ

“ฉันมีสัจจะพอค่ะ” หญิงสาวหันไปมองสบตากับเขานัยน์ตาแน่วแน่

“คุณซื้อชีวิตฉันไปแล้ว ฉันไม่มีทางหนีหรอกค่ะ สองทุ่มตรง ฉันจะออกมายืนรอคุณที่หน้าบ้าน”นักรบมองลึกเข้าไปในดวงตากลมโตคู่นั้น เขาเห็นความเด็ดเดี่ยวที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความหวาดกลัว