LOGINบทที่ 6
มัจจุราชยามราตรี
“คนเลว...” เธอพึมพำกับตัวเองด้วยความคับแค้นใจ หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้ายามค่ำคืนที่ไร้ดวงดาว ความกดดันมหาศาลบีบรัดจนเธออยากจะกรีดร้องออกมาดังๆ เธอไม่อยากกลับบ้าน ไม่อยากกลับไปเจอรถตู้คันนั้น ไม่อยากเผชิญหน้ากับมารดาที่พร้อมจะผลักไสเธอให้ผู้ชายสารเลว
หญิงสาวลุกขึ้นยืน ปาดน้ำตาออกจากใบหน้าอย่างลวกๆ วันนี้เธอเหนื่อยเหลือเกิน เหนื่อยจนอยากจะทิ้งทุกอย่างแล้วหลับตาลง ไม่ต้องตื่นขึ้นมารับรู้ปัญหาอะไรอีก แต่สติที่ยังหลงเหลืออยู่บอกเธอว่าเธอทำแบบนั้นไม่ได้ เธอต้องการที่พึ่งพิง ต้องการอะไรสักอย่างมาทำให้สมองที่ตื้อตันนี้หยุดคิดเรื่องหนี้สิบล้านไปสักพักสองเท้าก้าวเดินไปตามแสงสีริมถนน จนกระทั่งมาหยุดอยู่หน้าร้านเหล้ากึ่งผับแห่งหนึ่งที่ผู้คนเริ่มพลุกพล่าน เสียงดนตรีจังหวะหนักหน่วงดังลอดออกมา ปกติแล้วเธอไม่เคยชอบสถานที่อึกทึกแบบนี้ เธอเป็นเด็กเรียนที่ตั้งใจทำงานหาเงินมาตลอด แต่คืนนี้ ความเจ็บปวดและหนทางที่มืดมนทำให้เธอตัดสินใจผลักบานประตูเข้าไป
เธอเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์บาร์ สั่งเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ที่แรงที่สุดมาหนึ่งแก้ว หวังเพียงให้ฤทธิ์ของความขมปร่าช่วยมอมเมาสติสัมปชัญญะ ให้เธอลืมความจริงอันโหดร้ายไปได้สักคืนก็ยังดี
โดยไม่รู้ตัวเลยว่า ท่ามกลางแสงไฟสลัวและผู้คนมากมาย... สายตาของ ‘ใครบางคน’ กำลังจับจ้องมาที่เธออย่างไม่วางตา สายตาคมกริบที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มหยันและแผนการร้ายกาจ ผู้ชายที่กำลังจะหยิบยื่นข้อเสนอสิบล้านบาทให้เธอพร้อมกับเงื่อนไขที่จะเปลี่ยนชีวิตของเธอไปตลอดกาล.
เสียงเบสหนักหน่วงจากลำโพงตัวใหญ่ดังก้องสะท้อนอยู่ในอก แสงไฟเลเซอร์หลากสีสาดส่องตัดกันไปมาท่ามกลางกลุ่มควันจางๆ และฝูงชนที่กำลังวาดลวดลายไปตามจังหวะดนตรี ทว่าสำหรับ ‘ปรางค์’ ทุกอย่างรอบตัวกลับดูว่างเปล่าและเลือนราง หญิงสาวนั่งอยู่หน้าเคาน์เตอร์บาร์ในมุมที่ค่อนข้างมืด สองมือประคองแก้วเครื่องดื่มสีอำพันที่น้ำแข็งละลายไปจนเกือบหมด ก่อนจะยกมันขึ้นกระดกรวดเดียวจนของเหลวรสขมปร่าบาดลึกลงไปในลำคอ ความแสบร้อนที่ลามเลียลงสู่กระเพาะ ไม่ได้ช่วยบรรเทาความเจ็บปวดที่เกาะกินก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายได้เลยแม้แต่น้อย
ปรางค์ไม่เคยชอบดื่มแอลกอฮอล์ เธอเป็นเด็กนักศึกษาที่ทำงานพาร์ตไทม์ส่งตัวเองเรียนมาตลอด เลิกงานก็กลับบ้าน ไม่เคยเอาตัวเข้ามาพัวพันกับสถานที่อโคจรแบบนี้ แต่คืนนี้... คืนที่บ้านซึ่งเป็นลมหายใจสุดท้ายของคุณตาคุณยายกำลังจะถูกยึด และแม่แท้ๆ กลับบีบบังคับให้เธอขายตัวแต่งงานกับผู้ชายสารเลวอย่างเมธัสเพื่อล้างหนี้พนันให้พ่อเลี้ยง เธอแค่อยากจะหาเครื่องมือสักอย่างมาปิดสวิตช์สมอง ไม่อยากรับรู้ความจริงอันโหดร้ายนี้อีกต่อไป
“ขอแบบเดิมอีกแก้วค่ะ” เสียงใสที่เริ่มอ้อแอ้เอ่ยสั่งบาร์เทนเดอร์
“น้องครับ ดื่มคนเดียวมันเหงาไปหรือเปล่า ให้พี่นั่งเป็นเพื่อนไหม”
เสียงคุกคามจากชายแปลกหน้าที่เดินเข้ามาประชิดแผ่นหลังทำเอาปรางค์ขมวดคิ้ว มือที่เต็มไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์ของชายคนนั้นทำท่าจะเอื้อมมาโอบเอวเธอ
“อย่ามายุ่งกับฉัน!” ปรางค์ตวัดเสียงห้วน สะบัดแขนออกอย่างรังเกียจ
“ไปให้พ้น!”
“แหม ทำเป็นเล่นตัว มานั่งอ่อยเหยื่อคนเดียวในผับแบบนี้ คิดว่าตัวเองมีค่าตัวสักเท่าไหร่เชียว” ชายคนนั้นหัวเราะเยาะ พยายามจะฉุดข้อมือของเธอ
ทว่า ก่อนที่มือสกปรกนั้นจะสัมผัสโดนตัวหญิงสาว ฝ่ามือใหญ่ของใครบางคนก็คว้าหมับเข้าที่คอเสื้อของชายแปลกหน้าจากด้านหลัง แล้วออกแรงเหวี่ยงเพียงนิดเดียว ร่างของชายคนนั้นก็เซถลาล้มกลิ้งไปชนกับโต๊ะด้านข้างอย่างหมดสภาพ
“เขาบอกให้อย่ามายุ่ง... ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง” น้ำเสียงทุ้มต่ำและเยียบเย็นดังขึ้นเหนือหัว ปรางค์พยายามเพ่งสายตาที่เริ่มพร่ามัวมองดูผู้มาใหม่ ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีเข้ม
ปลดกระดุมบนเผยให้เห็นแผงอกแกร่ง เค้าโครงหน้าคมคายหล่อเหลาบาดตา นัยน์ตาสีรัตติกาลของเขาดุดันและทรงอำนาจจนชายแปลกหน้าที่เพิ่งล้มไปถึงกับหน้าถอดสี รีบคลานลุกขึ้นแล้ววิ่งหนีหายไปในฝูงชนทันที
‘นักรบ’ ยืนล้วงกระเป๋ากางเกง ทอดสายตามองผู้หญิงที่นั่งคอพับคออ่อนอยู่บนเก้าอี้ทรงสูง เขาสังเกตเห็นเธอตั้งแต่เดินเข้ามาในโซนวีไอพีแล้ว โครงหน้าหวานละมุนที่ดูคล้ายกับอารยา แฟนเก่าของเขา ทำให้เขาสะดุดตาตั้งแต่แรกเห็น แต่สิ่งที่ดึงดูดเขาไม่ใช่ความเหมือน... ทว่ามันคือแววตา แววตาของเด็กสาวคนนี้ไม่ได้มีความทะเยอทะยานหรือเย่อหยิ่งเหมือนอารยา แต่มันเต็มไปด้วยความรวดร้าว สิ้นหวัง และกำลังแตกสลาย
“คุณ! ทำอะไรคะ ลุกขึ้นเถอะค่ะ!” วาสนาร้องด้วยความตกใจเมื่อเห็นเขาคุกเข่าลงต่อหน้าลูกสาว ปรางค์เบิกตากว้าง ผงะถอยหลังด้วยความตกตะลึง“คุณทำบ้าอะไรของคุณ! ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้นะ!”“พี่จะไม่ลุก จนกว่าปรางค์จะยอมเชื่อว่าพี่พูดความจริง” นักรบเงยหน้ามองเธอทั้งน้ำตา มือหนากำเข้าหากันแน่นทาบไว้ที่อกซ้าย“พี่ไม่ได้ตามหาปรางค์เพราะไอ้เมธัส พี่ตามหาเพราะพี่ขาดปรางค์ไม่ได้... ตอนที่ปรางค์หนีไป พี่เหมือนคนตายทั้งเป็น พี่กินไม่ได้นอนไม่หลับ อ้วกแทบทุกเช้า... จนแม่มาบอกพี่ว่า อาการที่พี่เป็น มันอาการแพ้ท้อง หรือว่าพี่อาจจะแพ้ท้องแทนปรางค์ก็ได้” ปรางค์ชะงัก ลมหายใจสะดุดเมื่อได้ยินคำว่าแพ้ท้องแทน“พี่รู้แล้วว่าปรางค์กำลังอุ้มท้องลูกของพี่อยู่...” นักรบเสียงสั่นเครือ“พี่เป็นพ่อที่แย่ เป็นสามีที่เลวทราม พี่ปล่อยให้ปรางค์ต้องมาเผชิญความกลัวและอุ้มท้องลูกของเราเพียงลำพัง... พี่ไม่ได้มาเพื่อทวงสิทธิ์ความเป็นพ่อเพื่อเอาชนะใคร แต่พี่มาเพื่อขอโอกาส... ขอโอกาสให้ผู้ชายโง่ๆ คนนี้ ได้ดูแลปกป้องปรางค์กับลูก ให้พี่ได้ทำหน้าที่ชดใช้ความผิดทั้งหมดที่ผ่านมา... ให้โอกาสพี่เถอะนะปรางค์ พี่กราบล่ะ” "เหลวไหลไร้ส
นักรบยืนนิ่งงันอยู่ตรงนั้น เขาต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการติดสินบนเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเพื่อขอเข้ามาในพื้นที่ส่วนกลาง ชายหนุ่มหอบหายใจแรงเมื่อสายตาปะทะเข้ากับใบหน้าหวานที่เขาแสนคิดถึง ปรางค์ดูสดใสขึ้นกว่าตอนที่อยู่ฟาร์ม แต่สิ่งที่กระชากหัวใจของเขาให้เต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก คือมือเล็กที่กำลังลูบคลำหน้าท้องนูนป่องของตัวเองอย่างทะนุถนอมลูก... ลูกของเขาอยู่ในนั้นจริงๆ! น้ำตาของลูกผู้ชายที่ผ่านความยากลำบากมานับไม่ถ้วน เอ่อรื้นขึ้นมาที่ขอบตาอย่างห้ามไม่อยู่ ความรู้สึกผิด ความรัก และความหวงแหนตีตื้นขึ้นกันมา ถึงคอหอย เขาอยากจะก้าวออกไป รั้งตัวเธอเข้ามากอดให้สมกับความคิดถึง แต่คำสอนของมารดาก็ดึงสติเขาเอาไว้ เขาไม่สามารถทำตัวใจร้อนบุ่มบ่ามเหมือนเมื่อก่อนได้อีกแล้ว ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมความกล้าหาญทั้งหมดที่มี แล้วค่อยๆ ก้าวเท้าออกจากหลังพุ่มไม้ เดินตรงเข้าไปหาสองแม่ลูกที่นั่งอยู่บนม้านั่ง เสียงฝีเท้าที่ดังใกล้เข้ามาทำให้วาสนาหันไปมอง ก่อนที่ดวงตาของหญิงวัยกลางคนจะเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง “คะ.. คุณ!” ปรางค์ที่กำลังก้มหน้ามองหน้าท้องของตัวเอง ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย
นักรบพยักหน้ารับคำอย่างหนักแน่น เขาก้าวเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว โทรศัพท์มือถือถูกยกขึ้นมากดต่อสายหาผู้กองเหมราชอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ใช่การโทรไปเพื่อระบายความแค้น แต่เป็นการตามล่าหาพิกัด เพื่อทวงคืนครอบครัวที่เขาสร้างรอยร้าวเอาไว้... และเขาจะใช้ทั้งชีวิตที่เหลือ เพื่อหัวใจของตัวเองอย่างแท้จริงเสียงโทรศัพท์มือถือที่สั่นครืดอยู่บนโต๊ะทำงานทำให้นักรบที่กำลังนั่งรออย่างกระวนกระวายรีบคว้ามันขึ้นมากดรับสายแทบจะในทันที“ว่าไงไอ้เหม มึงได้เรื่องไหม” น้ำเสียงของเขาร้อนรนจนปิดไม่มิด“เออ ได้เรื่องแล้ว” เสียงของผู้กองเหมราชตอบกลับมาพร้อมกับเสียงถอนหายใจยาว “กูให้ลูกน้องเช็กประวัติการถือครองอสังหาริมทรัพย์ของเครือญาติไอ้เมธัส ปรากฏว่ามีคอนโดหรูแห่งหนึ่งย่านสุขุมวิทที่เพิ่งโอนกรรมสิทธิ์เป็นชื่อบริษัทนอมินีของมันเมื่อไม่กี่เดือนก่อน กูส่งโลเคชันกับเลขห้องไปให้มึงในไลน์แล้ว”“ขอบใจมึงมากเพื่อน ขอบใจจริงๆ” นักรบผุดลุกขึ้นยืน ความหวังที่เคยริบหรี่สว่างวาบขึ้นมาในหัวใจ“เดี๋ยวไอ้รบ มึงฟังกูก่อน” เหมราชรีบเบรกเมื่อรู้ว่าเพื่อนกำลังจะพุ่งตัวออกไป “มึงจำที่แม่มึงสอนได้ใช่ไหม ไปคราวนี้มึงต้องใช
สิ่งที่เข้ามาแทนที่กลับเป็นความผิดปกติบางอย่างที่ไม่มีใครคาดคิด“อุบ! แหวะ!” นักรบพุ่งตัวไปที่ซิงก์ล้างหน้าในห้องน้ำ โก่งคออาเจียนเอาข้าวต้มที่เพิ่งกินเข้าไปออกมาจนหมดไส้หมดพุง ชายหนุ่มเปิดก๊อกน้ำล้างหน้า หอบหายใจแรง อาการคลื่นไส้วิงเวียนนี้เกิดขึ้นมาติดๆกันหลายวันแล้ว โดยเฉพาะช่วงเช้า หรือเวลาที่ได้กลิ่นอาหารบางอย่าง“ตารบ ไหวไหมลูก” คุณเยาวลักษณ์ที่ยืนดูอยู่หน้าประตูห้องน้ำเอ่ยถามด้วยความกังวล“นี่ลูกอาเจียนติดกันมาสามวันแล้วนะ ไปให้หมอตรวจระบบทางเดินอาหารหน่อยดีไหม”“ผมไปตรวจมาแล้วครับแม่เมื่อวานซืน” นักรบเดินเช็ดปากออกมา ทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงอย่างหมดแรง“หมอบอกว่ากระเพาะลำไส้ปกติทุกอย่าง ตรวจเลือดยังไงก็ไม่เจอความผิดปกติ หมอสรุปว่าผมคงเครียดลงกระเพาะ เลยให้ยาแก้คลื่นไส้มา แต่กินแล้วมันก็ไม่ดีขึ้นเลยครับ ยิ่งเมื่อเช้าป้าพวงทอดปลาสลิด แค่ผมได้กลิ่นผมก็หน้ามืดจนแทบจะเป็นลมแล้ว” คุณเยาวลักษณ์ขมวดคิ้วแน่น อาการแบบนี้มันช่างคุ้นเคยเสียเหลือเกิน นางหันไปสบตากับป้าพวงที่เพิ่งเดินถือแก้วน้ำอุ่นเข้ามาในห้อง ผู้เป็นแม่บ้านเก่าแก่พยักหน้าช้าๆ ราวกับรู้ใจเจ้านาย“คุณผู้หญิงคะ..
“ว่าไงนะป้า..นี่เจ้ารบมันกล้าทำอะไรที่ไม่ใช่คนแบบนั้นได้ยังไง ถึงจะทะเลาะกันยังไงเขาก็เป็นคนไม่ใช่สัตว์เลี้ยง ไม่น่าละเขาถึงได้หนีไป เอาละฉันจะรีบไป เท่านี้ก่อนนะป้า) สายถูกตัดไปแล้ว ป้าพวงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก อย่างน้อยก็มีแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์แล้ว คนเป็นแม่อย่างคุณเยาวลักษณ์ จะต้องมีวิธีดึงสติและช่วยเหลือลูกชายให้รอดพ้นจากขุมนรกในใจครั้งนี้ได้อย่างแน่นอน...และนางก็แอบหวังลึกๆ ว่า คุณเยาวลักษณ์จะเป็นกาวใจสำคัญ ที่ช่วยผสานรอยร้าวระหว่างนักรบและปรางค์ ให้กลับมาเข้าใจกันได้ในที่สุด.เวลาผ่านไปเพียงสองวันหลังจากที่ป้าพวงต่อสายตรงไปต่างประเทศ รถตู้คันหรูที่เช่าเหมาลำมาจากสนามบินก็แล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าบ้านไม้ปีกสน คุณเยาวลักษณ์ มารดาของนักรบก้าวลงจากรถด้วยสีหน้าเคร่งเครียดและร้อนใจ หญิงวัยกลางคนไม่ได้สนใจกระเป๋าสัมภาระที่คนขับรถยกมาให้ นางรีบเดินตรงเข้าไปในบ้าน โดยมีป้าพวงและมะตูมออกมารอรับด้วยความโล่งอก“ตารบอยู่ไหนป้าพวง” คุณเยาวลักษณ์เอ่ยถามทันทีโดยไม่ต้องอารัมภบท“อยู่บนห้องค่ะคุณผู้หญิง ตั้งแต่วันนั้นก็ยังไม่ยอมลงมาเลย ข้าวปลาแทบไม่แตะ เอาแต่นอนซมไข้ขึ้นสูงค่ะ” คุณเยาวลัก
“ปรางค์... ครบห้านาทีแล้วลูก” เสียงของวาสนาปลุกให้หญิงสาวลืมตาขึ้น ปรางค์สูดลมหายใจเข้าลึก กัดฟันลุกขึ้นยืนแล้วก้มหน้าลงมองแท่งทดสอบการตั้งครรภ์ที่วางเรียงกันอยู่ ลมหายใจของเด็กสาวเริ่มติดขัด ร่างกายชาหนึบไปตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า หยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไว้ร่วงเผาะลงมากระทบเคาน์เตอร์หินอ่อน...แถบสีแดง ‘สองขีด’ ปรากฏขึ้นอย่างชัดเจนและเข้มข้นบนแท่งทดสอบทุกอัน! ไม่ต้องไปตรวจซ้ำที่โรงพยาบาลก็รู้ได้ทันทีว่า ผลลัพธ์มันคืออะไร“ฮือออ... แม่จ๋า... ปรางค์ท้อง... ปรางค์ท้องจริงๆ ด้วย” ปรางค์ปล่อยโฮออกมาอย่างสุดจะกลั้น ทรุดตัวลงไปนั่งกองกับพื้นห้องน้ำ สองมือกอดตัวเองแน่นราวกับโลกกำลังจะแตกสลาย วาสนารีบถลาเข้าไปกอดลูกสาว ร้องไห้สะอึกสะอื้นตามไปด้วย นางลูบแผ่นหลังที่สั่นสะท้านของปรางค์ด้วยความเวทนาจับใจ“โธ่... ลูกแม่ แม่ขอโทษ แม่มันเลวเองที่ทำให้ลูกต้องมีสภาพแบบนี้... โถ่ ปรางค์ของแม่”“ปรางค์จะทำยังไงดีคะแม่ ฮืออ.” ปรางค์เงยหน้าขึ้นมองมารดาทั้งน้ำตา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและรวดร้าว“เด็กคนนี้... เขาเกิดมาจากผู้ชายที่เกลียดปรางค์ เขาเกิดมาจากคนที่ใช้ปรางค์เป็นแค่เครื่องมือแ







