ตอนที่ 7 ทางเลือกที่ไร้ทางรอด

บทที่ 7 เทวาหรือซาตานกันแน่ที่เข้ามา

“ขอบ... ขอบคุณ...” ปรางค์พึมพำเสียงเบา พยายามจะลุกขึ้นยืน แต่โลกทั้งใบกลับหมุนคว้างจนขาทั้งสองข้างพับลง นักรบก้าวเข้าไปประคองร่างที่อ่อนปวกเปียกนั้นไว้ได้ทันท่วงที กลิ่นแอลกอฮอล์คละคลุ้งผสมกับกลิ่นแชมพูอ่อนๆ จากเรือนผมของเธอทำเอาชายหนุ่มถึงกับต้องกลั้นหายใจ ร่างนุ่มนิ่มที่บดเบียดแนบชิดกับแผงอกปลุกสัญชาตญาณดิบเถื่อนที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ให้ตื่นขึ้น

“ดื่มจนยืนไม่อยู่แบบนี้ อยากจะถูกไอ้พวกนั้นหิ้วไปปู้ยี้ปู้ยำนักหรือไง” เขาเอ็ดเสียงดุ“เรื่องของฉัน... ปล่อย...” ปรางค์พยายามผลักไสแผงอกกว้าง แต่เรี่ยวแรงที่มีกลับเบาหวิวราวกับปุยนุ่นสติสัมปชัญญะที่เหลืออยู่น้อยนิดเริ่มดับวูบลง หญิงสาวทิ้งศีรษะซบลงกับลาดไหล่แกร่งอย่างหมดสภาพ ปล่อยให้น้ำตาไหลซึมผ่านเสื้อเชิ้ตราคาแพงของเขานักรบถอนหายใจยาว เขามองดูร่างที่หมดสติในอ้อมแขนอย่างชั่งใจ ก่อนจะตัดสินใจช้อนร่างบอบบางขึ้นอุ้ม แล้วพาก้าวเดินออกจากผับที่อึกทึก ตรงไปยังโรงแรมหรูที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากบริเวณนั้น

แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟหัวเตียงสาดกระทบเปลือกตาที่ปิดสนิท ปรางค์ค่อยๆ ขยับตัว ความรู้สึกหนักอึ้งที่ศีรษะและอาการคลื่นไส้ตีรวนขึ้นมาจนต้องนิ่วหน้า หญิงสาวพยายามกะพริบตาเพื่อปรับโฟกัส ภาพเพดานห้องที่ไม่คุ้นเคยทำให้หัวใจของเธอเริ่มเต้นรัว

“ตื่นแล้วเหรอ...”

เสียงทุ้มที่ดังมาจากปลายเตียงทำเอาปรางค์สะดุ้งสุดตัว เธอผุดลุกขึ้นนั่ง สติสัมปชัญญะกลับมาทำงานเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ในเสี้ยววินาที  ภาพของชายหนุ่มร่างสูงที่ช่วยเธอไว้ในผับกำลังยืนปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองออกทีละเม็ด สายตาคมกริบที่ทอดมองมายังเธอมันเต็มไปด้วยความปรารถนาและอันตรายอย่างเปิดเผย

“คุณ... คุณพาฉันมาที่นี่ทำไม!” ปรางค์ถอยร่นไปจนชิดหัวเตียง ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวแน่น

“มาโรงแรม คิดว่าฉันพาเธอมาสวดมนต์หรือไง”   นักรบแค่นยิ้ม โยนเสื้อเชิ้ตทิ้งไปบนเก้าอี้  เผยให้เห็นกล้ามเนื้อหน้าท้องที่เรียงตัวสวย เขาขยับก้าวขึ้นมาบนเตียง คลานเข่าเข้าไปหาหญิงสาวที่กำลังตื่นตระหนก

“เราต่างคนต่างเมา... แล้วเธอก็ดูเหมือนจะพอใจที่ฉันอุ้มเธอมาถึงที่นี่ไม่ใช่เหรอ”

“บ้า! ฉันไม่ได้พอใจ ออกไปห่างๆ ฉันเดี๋ยวนี้นะ!”  ปรางค์ยกเท้าขึ้นถีบแผงอกแกร่งเต็มแรง แต่ชายหนุ่มกลับคว้าข้อเท้าของเธอไว้ได้อย่างง่ายดาย แล้วออกแรงดึงเพียงนิดเดียว ร่างของเธอก็ไถลลงมานอนราบอยู่ใต้ร่างหนาที่ทาบทับลงมาปิดกั้นหนทางหนี

“ถ้านายมีเกียรติพอ นายคงไม่ลากผู้หญิงเมามาปลุกปล้ำขืนใจแบบนี้หรอก!”

เธอตวาดลั่น ใบหน้าหวานแดงก่ำด้วยความโกรธและความกลัว นักรบหัวเราะในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน  ลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดพวงแก้มทำเอาปรางค์ตัวสั่นสะท้าน ราวกับรับรู้ชะตากรรมของตัวเองดีว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้

“เกียรติมันกินไม่ได้หรอกนะสาวน้อย... เธอกล้ามานั่งดื่มเหล้าเมามายคนเดียวในที่แบบนั้น เธอก็ต้องรู้ตัวสิว่าจุดจบมันจะเป็นยังไง”   เมื่อเห็นว่าเรี่ยวแรงของตนไม่อาจสู้ผู้ชายตัวโตคนนี้ได้ สมองที่กำลังจนตรอกของปรางค์จึงสั่งการให้เธอสร้างกำแพงขึ้นมาปกป้องตัวเอง หญิงสาวเชิดหน้าขึ้น จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบของเขาอย่างไม่สะทกสะท้าน

“ถ้าคุณอยากได้ฉันนัก... ก็จ่ายมาสิคะ”  นักรบเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย  แววตาประหลาดใจวาดผ่านใบหน้า

“เธอต้องการเงินเท่าไหร่ล่ะ”

“สิบล้านบาท!” ปรางค์โพล่งตัวเลขที่กำลังบีบรัดชีวิตเธอออกมาอย่างท้าทาย

“สิบล้านบาทถ้วน จ่ายสด หรือไม่ก็เช็คเงินสด ถ้าคุณไม่มีปัญญาจ่าย ก็ไสหัวออกไป!”   ความเงียบโรยตัวลงปกคลุมห้องพักหรูอยู่ชั่วอึดใจ ก่อนที่นักรบจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างขบขัน เขามองหน้าเด็กสาวใต้ร่างราวกับกำลังฟังเรื่องตลกที่ไร้สาระที่สุดในชีวิต

“สิบล้าน? แค่ฉันเมาแล้วหิ้วเธอขึ้นโรงแรมนี่น่ะ เธอคิดว่าตัวเองเป็นดาราหรือนางงามที่ไหนฮึ ถึงได้กล้าเรียกค่าตัวตั้งสิบล้าน”

“ก็เอาสิคะ พรหมจรรย์ของฉันไม่ได้มีไว้เพื่อการกุศลนะ”  ปรางค์เถียงกลับคอเป็นเอ็น แม้ในใจจะเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัว

 “แต่ฉันดูสภาพคุณแล้ว คงเป็นแค่พวกกระจอกที่ชอบหลอกฟันผู้หญิงเมาไปวันๆ..กระจอก”  คำว่า ‘กระจอก’ ทำเอาเส้นเลือดที่ขมับของนักรบเต้นตุบๆ เขาไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครมาดูถูก โดยเฉพาะผู้หญิงที่เขาคิดจะใช้เป็นแค่ที่ระบายความใคร่

“นี่เธอ.. กำลังดูถูกใครอยู่“

“หรือไม่จริง...สาธุ..ขอให้ไอ้หนอนน้อยของคุณมันเน่าเฟะตลอดชีวิต ไม่มียารักษาด้วยเถอะ สาธุ!”