ตอนที่ 6 งานประมูล

@ประเทศญี่ปุ่น

เครื่องบินเจ็ทส่วนตัวบินลัดฟ้า ข้ามน้ำ ข้ามเขาในเวลาอันรวดเร็วก็มาถึงลานจอดบนดาดฟ้าของคฤหาสน์ตระกูลซามูเอลตั้งอยู่ในประเทศญี่ปุ่น

“ลากตัวลงมา!!” คริสเตียนไม่ชายตากลับไปมองร่างบางที่ตอนนี้สลบไสลเพราะฤทธิ์ยาของตัวเอง เขายืนเท้าสะเอวเพื่อเตรียมลงชั้นล่าง

“เฮ้ย!! ตื่น” อดัมเขย่าร่างบางให้รู้สึกตัว

“...”

“ตื่นสิวะ!!” มือหนาเอื้อมไปเขย่าแรง ๆ อีกครั้ง

“อื้อ!...” ก่อนที่รวงข้าวจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมามองรอบ ๆ

“...ปล่อยนะไอ้พวกเลว!! ปล่อยฉัน!!” เมื่อปรับร่างกายเข้าโหมดปกติได้เธอจึงโวยวายไม่ยอมลงจากเครื่องบินดิ้นต่อสู้สุดชีวิต

“ลงมาดี ๆ ถ้าไม่อยากเจ็บตัว” อะเดลที่ยืนดูอยู่พักใหญ่สั่งเสียงเข้ม เพราะเขาไม่อยากทำร้ายผู้หญิง

ฟึบ!

“ไม่ไปไง ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้” มือบางสะบัดแขนให้เป็นอิสระในเวลาต่อมา ก่อนจะลุกขึ้นยืนพร้อมที่จะปะทะกับชายฉกรรจ์ร่างกายกำยำตรงหน้า

“ลากยัยนั่นลงมาสักที!!” คริสเตียนยืนฟังบทสนทนาตั้งแต่เริ่ม เริ่มจะหงุดหงิดใจที่ต้องรอนาน

“ไม่ลง ไม่ต้องมาจับ”

“ลงมาดี ๆ อย่าให้ต้องใช้กำลัง” สุดท้ายร่างสูงทนไม่ไหวเดินขึ้นไปบนเครื่องบินเจ็ทเพื่อลากเจ้าตัวปัญหาลงมาเอง

หมับ!

“ปล่อย!” น้ำเสียงนิ่ง ๆ สั่งร่างสูง

กึก! ทว่าคริสเตียนกลับบีบด้วยความแรงจนข้อมือแทบจะหักเป็นสองท่อน นับแต่นี้จะไม่มีความอ่อนโยนให้เห็นอีก

“ถ้าคิดว่าทำแบบนี้ แล้วฉันจะทนไม่ไหวฆ่าเธอทิ้ง บอกไว้เลยว่าคิดผิด”

“...” ร่างบางนิ่งไปทันที ผู้ชายคนนี้ฉลาดเกินกว่าที่คิดไว้

“เดินลงมาดี ๆ” เขาสั่งเสียงเข้มแต่พอหันกลับไปมองรวงข้าวยังคงนิ่งเฉย ทำให้คริสเตียนเอื้อมมือไปกระชากแขนเล็กให้เดินตามลงมา

“นี่!! ฉันเดินเองได้” ร่างบางพยายามแกะมือหนาออก

“เงียบ!!”

“...” คำสั่งของคริสเตียนทำเอารวงข้าวเเข็งเป็นท่อนไม้ยอมเดินตามดี ๆ แค่คิดถึงนาทีต่อจากนี้ก็รู้สึกมืดมนอย่างบอกไม่ถูก

ตึก!

ตึก!

อดัมเปิดประตูห้องแต่งตัวเพื่อเปิดทางสะดวกให้เจ้านายหนุ่มที่กำลังฉุดกระชากหญิงสาวร่างอรชร

พรึ่บ!

“จับยัยนี่แต่งตัวแต่งหน้าใหม่” คริสเตียนผลักร่างบางให้นั่งบนเก้าอี้ด้วยความแรง

“อ้ะ!!” ความจุกจากแรงกระแทกเล่นเอารวงข้าวส่ายหน้าข่มความเจ็บ ก่อนที่ชายหนุ่มจะเดินเข้ามาหาพร้อมเชือกเส้นยาว

“...” ทุกคนในที่นี่ต่างยืนนิ่งดูเจ้านายตัวเองกำลังมัดแขนเล็กรั้งกับเก้าอี้เพื่อไม่ให้เธอพยศได้อีก

“ใครกันคะ!?” ผู้จัดการหญิงฝ่ายดูแลเด็ก ๆ ในงานประมูลเอ่ยถาม

“...” ความเงียบของคริสเตียนและลูกน้องฝาแฝดทำให้ผู้จัดการสาวไม่กล้าเอ่ยถามต่อ

“แต่งตัวให้ยัยนี่ คืนนี้เปลี่ยนตัวสินค้าประมูล” คริสเตียนบอกนิ่ง ๆ

หมับ!

“หน้าสวย หุ่นดี ผิวเนียนแบบนี้ เรียกแขกในงานได้ไม่ยาก” เธอเอ่ยยิ้ม ๆ สำรวจสินค้าว่าผ่านมาตรฐานของทางร้านรึเปล่า ว่าแล้วก็เอื้อมมือไปเปิดเสื้อเพื่อเช็กด้านใน

“โอ้ว..เสียดายรอยเต็มหน้าอกแบบนี้ สินค้ามีตำหนิ พวกเสี่ย ๆ คงไม่ชอบแน่”

“ของสด ๆ ใครจะไม่ชอบ” คริสเตียนนั่งมองรวงข้าวไม่วางตา ท่าทางนิ่ง ๆ ยิ่งทำให้คนมองรู้สึกสนใจความคิดของเธอตอนนี้

“แต่รอยพวกนี้ เชื่อถือได้ยังไงว่าสด” ผู้จัดการสาวถามต่อ

“อย่าพูดมาก บอกว่าสดก็สดสิวะ!!” ดวงตาคมเหลือบมองลูกน้องสาวเพียงหางตาอย่างไม่สบอารมณ์ คิดว่าคนอย่างเขาจะโง่ให้คนอื่นหลอกง่าย ๆ เหรอ ไม่มีวัน!! ความจริงเขาแปลกใจตั้งแต่จูบแรกแล้ว ทว่าคิดไม่ถึงว่านางนกต่อสมัยนี้จะมีแบบสาวบริสุทธิ์ด้วย

“ค่ะนาย แล้ว...”

“ไม่ต้องถาม แค่ไปหาอะไรมากลบรอยพวกนั้นให้หมดก็พอ...”

“...คืนนี้ฉันต้องการราคาที่สูงที่สุด!!” ว่าแล้วก็ลุกออกจากห้องนี้เพื่อไปแต่งตัวเข้าในงานคืนนี้

ก๊อก ๆ ก๊อก ๆ

แอ๊ดดด~

“นาย! นายคะ”

ผู้จัดการสาววิ่งหน้าตั้งเข้ามาอย่างร้อนใจเพราะตอนนี้ใกล้ถึงเวลาขึ้นโชว์ตัวแล้ว ทว่าทุกอย่างไม่ได้ราบรื่นเลยสักนิด

“มีอะไร” ร่างสูงใหญ่แต่งตัวตามที่ลูกน้องจัดเตรียมเอาไว้ให้

“เธอไม่ยอมแต่งตัวค่ะ”

“อยู่กันกี่คน ก็จับมัดสิวะ”

“ฤทธิ์เธอเยอะมากเลยค่ะ ไม่มีใครสู้เธอได้ ตอนนี้จับขังไว้ในห้องแล้ว” ผู้จัดการรีบรายงานต่อทันที

“...”

“นายไม่เคยบังคับใครประมูลนี่คะ ปกติก็ต้องเต็มใจเท่านั้น” เธอขมวดคิ้วอย่างสงสัย

ตึกตึก...คริสเตียนไม่ได้ฟังอะไรต่อสาวเท้าไปห้องแต่งตัวของรวงข้าว

แอ๊ดดด~

ฟิ้ว~

ทันทีที่เปิดประตูเข้ามาท่อนเหล็กขนาดกลางฟาดเข้าหาร่างสูงอย่างไว ทว่าคริสเตียนที่รู้ทันหลบหนีได้ทันเวลา ก่อนจะกระชากท่อนเหล็กจากมือรวงข้าวโยนทิ้งไป

“อยู่ดี ๆ ไม่ชอบ ชอบเจ็บตัวใช่ไหม” มือหนาบีบคอของหญิงสาวไว้แน่นลากเหวี่ยงไปกระแทกกับผนังห้อง แล้วสาวเท้าเดินเข้าไปดึงรวงข้าวขึ้นมาใหม่

“...” เธอนิ่งไม่เถียงอะไรแถมยังไม่แสดงอาการเจ็บออกมาให้เห็น

“แต่งตัวซะ”

“...”

“กูบอกให้แต่งตัว!!” เขาตะเบ็งเสียงใส่

“...” เงียบ ทุกอย่างเงียบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ได้! มานี่!!”

เมื่อเห็นว่าเธอไม่คิดจะทำตาม คริสเตียนจึงจับร่างบางถอดชุดด้วยตัวเอง

“นี่! ปล่อย! ฉันทำเอง” มือบางปัดปกป้องไม่ให้เขาสามารถรุ่มร่ามได้

“ไม่ต้อง เสียเวลา” ร่างสูงไม่ยอมอีกต่อไปจัดการถอดชุดของรวงข้าวจนเปลือยเปล่าต่อหน้าต่อตาอีกครั้ง มือบางเลื่อนขึ้นมาปิดบังจุดสงวนของตัวเองเบี่ยงหน้าหนีด้วยความน่าอาย ก่อนที่มือหนาจะเอื้อมไปหยิบชุดที่แขวนไว้มาถือพร้อมจะจับรวงข้าวยัดใส่ชุด

“หยุด!!” เธอดันไม่ให้เขาเข้าใกล้

“จะปิดทำไม คิดว่าไม่เคยเห็นเหรอ...”

“...ขนาดของเธอฉันยังเคยเสียบมาแล้วเลย”

“ทุเรศ!! ไอ้ป่าเถื่อน” รวงข้าวเขม็งตาด้วยความไม่พอใจ

“หึ” ร่างสูงแสยะยิ้มกับคำด่าทอของรวงข้าว ก่อนที่เธอจะแย่งชิงชุดในมือคริสเตียนไปสวมใส่เอง เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยและสามารถปราบพยศได้สำเร็จเขาจึงเรียกลูกน้องให้เข้ามาทำหน้าที่ต่อ

รวงข้าวในชุดสายเดี่ยวซีทรูสีดำลายลูกไม้บางเบาจนเห็นทะลุชุดชั้นใน พร้อมกับผมที่มัดรวบขึ้นไปเพื่อให้โชว์สัดส่วนอย่างเต็มที่ ใบหน้าหวานแต่งแต้มให้พอใส ๆ เพราะเธอเด่นจนสามารถที่จะเรียกแขกได้แล้วไม่จำเป็นต้องพึ่งเครื่องสำอางเหมือนกับสาวประมูลคนอื่น ๆ

ร่างบางถูกมัดมือมัดเท้ากับเก้าอี้กลางเวที แสงไฟสปอร์ตไลต์ส่องสว่างไปหาเธอ ทำให้ความขาวสวยสะอาดจนตาเฒ่าตาแก่ในงานนั่งลูบปากสูดความหื่นกามตัวเอง เวลาที่จับจ้องไปยังร่างบางบนเวที ยิ่งพิธีกรประกาศว่าเป็นของสดใหม่ไม่เคยผ่านมือชาย ยิ่งทำให้ทุกคนพร้อมประเคนเสนอราคาอย่างต่อเนื่อง และวันนี้ก็มาในธีมสาวน้อยบริสุทธิ์ผู้โดนบังคับเรียกคะแนนจากด้านล่างเวทีได้อย่างเต็มเหนี่ยว

ทว่า

ความเป็นจริงเธอเป็นเหยื่อในการทรมานเพราะทำงานพลาดต่างหาก ไม่มีใครรู้ดีไปกว่าเธอและผู้ชายด้านหน้าเวทีที่แต่งชุดสูทดูดีมีภูมิฐาน แต่ความเป็นจริงโหดเหี้ยมอำมหิตที่สุด

สองแสน!!

สามแสน!!

สี่แสน!!

“โอ้!! ราคาพุ่งแบบนี้ งานหน้าคนต้องแห่มาเยอะกว่าเดิมแน่ ถ้าพี่มีเด็ด ๆ อีก เอามาให้ผมเลือกก่อนนะ”

“ระวังติดโรคตายซะก่อน!!” เสียงกระแนะกระแหนจากน้องชายคนเล็กดังออกมา นั่งฟังพี่คนกลางเอ่ยพร่ำเป็นเวลานาน

“มึงอย่าเสือกไอ้คูเปอร์!!...”

“...จะไม่พูดไรหน่อยเหรอวะพี่คริส มั่วแต่จ้องเด็กนั่นหรืออยากกินเอง”

“...” คริสเตียนไม่ตอบ มองสินค้าบนเวทีไม่ต่างอะไรกับแขกในงาน

“สี่แสนครั้งที่หนึ่ง...สี่แสนครั้งที่สอง...ไม่มีใครจะสู้แล้วใช่ไหมครับ..งั้นผมจะนับให้คุณยู่จินแล้วนะครับ...”

“...สี่แสนครั้งที่...”

“หนึ่งล้าน!!”

“เฮ้ย!! พี่คริส” เคนตะตวัดสายตามามองต้นเสียงอย่างเหลือเชื่อว่าจะได้ยินประโยคนี้จากปากพี่ชาย

“อะไรวะ อั๊วไม่ยอมนะเว้ย ลื้อเป็นเจ้าของงานจะมาลงแข่งทำไม” ชายวัยชราลุกขึ้นยืนโวยวายเมื่อโดนขัดขา รู้สึกหัวเสียไม่น้อยเพราะเขากำลังจะได้มาครอบครองอยู่แท้ ๆ

“ใช่ ๆ ฉันก็ไม่ยอม” ตามด้วยพวกเสี่ย ๆ ที่รอโอกาสหวังจะซื้อต่อหลังจบงาน

“เฮ้ย บนเวทีนับของฮั๊วต่อเลย” ยู่จินวัยเจ็ดสิบปีเอ่ยสั่งพิธีกรบนเวที

“ถ้าไม่อยากแก่ตายก็หุบปากซะ!!” คริสเตียนลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะประกาศเสียงนิ่งราวน้ำแข็ง หางตามองรวงข้าวเพียงแวบเดียวแล้วกลับมาไล่ตาคมมองแขกในงาน ทุกคนรีบก้มหัวนั่งลงที่เดิมไม่กล้าโวยวายต่ออีกเพราะกลัวธุรกิจที่ทำอยู่จะพังพินาศ

“คิดไรของพี่ เงินเยอะขนาดนั้นเอามาซื้อผู้หญิงแค่คนเดียวเนี่ยนะ” เคนตะเองก็ไม่เห็นด้วย เป็นเจ้าของงานแท้ ๆ แต่กลับหักหน้าลูกค้าตัวเอง แล้วงานหน้าใครจะเข้าร่วมอีก

“...” ร่างสูงใหญ่ไม่คิดจะตอบอะไรน้องชาย ในหัวมีแต่ความคิดที่จะเอาคืนร่างบางให้สาสม

“ถ้ารู้ว่าอยากได้จะเอาลงมาประมูลทำไม” เพราะถ้าหากสินค้าขึ้นโชว์บนเวทีแล้ว ไม่สามารถที่จะเปลี่ยนใจไม่ประมูลต่อได้ วิธีเดียวที่จะได้ก็คือชนะการประมูลเท่านั้นและงานนี้พี่ชายของเขาก็ชนะไปเต็ม ๆ เพราะไม่มีใครบ้าบิ่นซื้อผู้หญิงในราคาสามสิบสองล้านหรอก

“วิธีนี้มันทรมานน้อยเกินไป” ในที่สุดเขาก็หันไปบอกน้องชายเสียงนิ่ง

“หืม!?” เคนตะไม่เข้าใจสิ่งที่คริสเตียนเอ่ยออกมา

“กูจะทำให้ยัยนั่นทรมานจนจำชื่อกูขึ้นใจ!!”

ฟึบ! เอ่ยจบร่างสูงก็หมุนตัวเดินออกจากห้องโถงไปทันที ท่ามกลางความมึนงงของแขกในงานพร้อมเสียงซุบซิบนินทาตลอดสาย

“เธอเป็นใคร” คูเปอร์เอ่ยถามลูกน้องพี่ชายเพราะคิดว่าเธอไม่ใช่หญิงสาวที่เอามาประมูลธรรมดาเหมือนครั้งก่อน ๆ แน่

“มีคนส่งมาล้วงความลับเรื่องคู่ค้าของเราครับ” อดัมรายงานคูเปอร์น้องชายเจ้านาย

“ล้วงความลับ!? คิดยังไงล้วงจากพี่คริสวะ โง่ฉิบหาย”

เคนตะส่ายหน้านึกไม่ถึงว่าจะมีคนตกเป็นเหยื่อ

“ไม่ใช่นาย แต่เธอต้องการหลอกคุณเคนตะ” อดัมบอกต่อ

“อย่างนี้ก็ผิดคนน่ะสิ” ทำให้คูเปอร์เอ่ยออกมาแล้วหันไปมองร่างบางที่ตอนนี้กำลังโดนการ์ดหิ้วตัวลงจากเวที

“หลอกกู!?” เคนตะชี้นิ้วหาตัวเอง

“ครับ”

“ใครเป็นคนส่งมา” คูเปอร์ถามต่อทันที

“ยังไม่ทราบครับ นายกำลังสืบ”

“หึ งานนี้สนุกแน่” เมื่อคิดบางอย่างได้เคนตะจึงรีบลุกเดินตามพี่ชายออกไป รู้สึกดีใจอย่างกับอ้อยกำลังเข้าปากช้าง