ตอนที่ 5 เลว

คริสเตียนโน้มตัวลงไปคลอเคลียอีกครั้งก่อนที่จะพรมจูบข้างกกหูแล้วกระซิบบางอย่าง

“รวงข้าว...”

“...คิดว่าฉันโง่เหรอวะ!!”

“...” รวงข้าวนอนชะงักนิ่งไปทันที ชื่อจริง ๆ ของเธอหลุดจากปากเป้าหมาย

ฟึบ!

คริสเตียนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ทำให้รวงข้าวลุกตาม ได้แต่นั่งนิ่งข่มความรู้สึกเอาไว้ พยายามตั้งสติให้ได้มากที่สุด มือหนาเอื้อมไปหยิบกระดาษบางอย่างที่สอดไว้ในหนังสือเล่มที่เขาอ่านก่อนหน้านี้

ฟิ้ว~

กระดาษเอสี่ร่อนใส่หน้ารวงข้าว เมื่อคริสเตียนโยนประวัติของเธอกระจายไปทั่วห้อง ร่างบางก้มมองรูปถ่ายแนบบัตรประชาชนที่ถูกพรินต์ออกมา ในนั้นมีทั้งชื่อ ที่อยู่ครบถ้วน จนไม่สามารถแก้ตัวได้เลยสักนิด

“น.ส.รวงข้าว รักษ์ฟ้า”

“อายุ 20 ปี”

“ส่วนสูง 165 ซม. น้ำหนัก 45 กก.”

“ภูมิลำเนา...สุราษฎร์ธานี”

“...” ความลับแตกเรียบร้อยแล้ว ทุกอย่างถูกเปิดเผยในสถานที่ของเขา ชีวิตเธอคงจบสิ้นในห้องนี้ ไม่ใช่เธอที่เป็นคนหลอกให้ติดกับดัก แต่เป็นเขาต่างหากที่ล่อลวงเธอมาที่นี่

กึก!

“คนที่เข้าใกล้ฉัน คิดว่าฉันไม่สืบประวัติเหรอวะ!!” คริสเตียนโน้มตัวไปบีบคางมนเต็มแรง แววตาดุร้ายจ้องมองใบหน้าหวานที่ไม่ฉายความเกรงกลัวสักนิด มีแต่จะแข็งข้อมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ

“...” รวงข้าวได้แต่กัดฟันตัวเองแน่นข่มความเจ็บที่โดนบีบปลายคาง

“ใครส่งเธอมา” น้ำเสียงเย็นชาต่างจากบทสนทนาก่อนหน้าราวฟ้ากับเหว เขาไม่จำเป็นเล่นละครต่อไป ธาตุแท้เป็นยังไงวันนี้เขาจะแสดงให้เห็นทั้งหมด

“...” แต่แล้วรวงข้าวไม่ได้คิดจะปริปากเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่น แววตาเย็นชาไร้ความรู้สึก ไม่เหมือนผู้หญิงที่หว่านเสน่ห์คนเดิมอีกต่อไป

หมับ!

“ฉันถามว่าใครส่งมาฮะ!!” ร่างสูงกระชากหญิงสาวในมือให้ลุกขึ้นตามแรง ความเดือดดาลเริ่มปะทุออกมา

“ให้ผมฆ่าปิดปากเลยไหมครับนาย” อดัมและอะเดลวิ่งเข้ามาในห้องหลังจากรอเตรียมการหน้าห้องเป็นเวลานานพอสมควร

“ส่งปืนมา!!” ไม่รอให้เจ้านายเอ่ยซ้ำ อดัมชักปืนออกจากเอวส่งให้ผู้เป็นนายอย่างไว

กึก!

ปลายกระบอกจ่อไปยังศีรษะรวงข้าว ก่อนที่คริสเตียนจะถีบขาเรียวให้คุกเข่านั่งลงกับพื้น

“ฉันจะถามเป็นครั้งสุดท้าย...”

“...ใครเป็นคนส่งเธอมา!!”

“...” นิ่ง คำตอบที่ได้คือความนิ่ง แถมท่าทางอวดดีไม่รู้สึกกลัวกับกระสุนที่พร้อมจะฝั่งในหัวเธอสักนิด ความทะนงทำให้ร่างสูงคิดสนุกขึ้นมา แววตาแปรเปลี่ยนเป็นเจ้าเล่ห์ทันที

“ออกไป!!”

คำสั่งเสียงเข้มเอ่ยตะคอกลูกน้องฝาแฝดที่ยืนในห้องแห่งนี้ พร้อมทั้งโยนกระบอกปืนคืนเจ้าของ อดัมคว้ารับไว้ก่อนที่ทั้งคู่จะทยอยกันออกไปตามคำสั่ง

ฟืดดดด!!

“มานี่!!” ว่าแล้วคริสเตียนก็ลากร่างบางเข้าไปในห้องนอนพร้อมเหวี่ยงขึ้นเตียงอย่างไม่ปรานี

“จา..จะทำไร” สุดท้ายรวงข้าวจำต้องหลุดปากถาม สถานการณ์ตอนนี้เริ่มจะตึงเครียดกว่าเก่า เหลือบมองซ้ายขวาพยายามหาตัวรอด

“ถือว่าฉันปรานีเธอแล้วกัน ฉันจะพาเธอขึ้นสวรรค์ก่อนที่จะถีบลงนรกยังไงล่ะ”

“ฆ่าฉัน!! ในเมื่อรู้ความจริงหมดแล้ว” มือบางกำผ้าปูที่นอนแน่น ในหัวเริ่มทำงานตามที่ร่ำเรียนมา

“ไม่กลัวตาย!?” แขนทั้งสองข้างยันเตียงนอน คิ้วขมวดเป็นคำถาม

ฟึบ!!

ทว่าร่างบางกลับกระโดดตีลังกาตวัดปลายเท้าลงบนแก้มสากคริสเตียนที่ไม่ทันตั้งตัว ก่อนจะไปยืนข้างเตียงอีกฝั่ง

“ยัยนี่!! ชอบความรุนแรงใช่ไหม ได้!!” ฝีเท้าใหญ่เดินพุ่งไปหาร่างบาง ความเจ็บที่รวงข้าวก่อไม่ได้สะทกสะท้อนต่อความรู้สึก

แต่ความไวที่สะสมมานานทำให้รวงข้าวเอื้อมมือดึงผนังพิงเตียงหลุดออกมาก่อนจะหยิบปืนกระบอกกะทัดรัดกระโดดข้ามไปอีกฝั่งจ่อเล็งไปยังร่างสูง เพราะการฝึกฝนและคลุกคลีกับวงการเถื่อนตั้งแต่เด็ก ๆ เลยรู้ว่าห้องมาเฟียใหญ่ซ่อนปืนไว้จุดไหนบ้าง

“...” รวงข้าวนิ่งไม่คิดจะตอบ

“เธอคิดว่ามันจะช่วยเธอให้รอดจากที่นี่ได้เหรอ” แววตาดุร้ายอย่างกับสัตว์ป่าจ้องมองใบหน้าหวานไม่วางตาแล้วเอ่ยข่มขู่ออกไป

“รอดไม่รอดเดี๋ยวก็รู้”

“หึ” คริสเตียนแสยะยิ้มดูหมิ่นก่อนจะก้าวถอยหลังจนสุดระเบียง

ตึกตึก...รวงข้าวจับปืนมั่นเล็งเป้าหมายแล้วเหนี่ยวไก แต่ไม่ทันที่จะได้ลั่นกระสุนออกมา ร่างสูงกลับกระโดดข้ามไปอีกฝั่งของระเบียงด้านนอกที่เชื่อมกับห้องนอน

“โธ่เว้ย!!” เท้าเล็กวิ่งตามออกนอกห้องทันที มองซ้ายมองขวาหาร่างสูงใหญ่ที่ตอนนี้ได้หายไปแล้ว ปลายกระบอกเล็งหาพร้อมทั้งเหนี่ยวไกไว้เรียบร้อย

หมับ!

“เด็กอย่างเธอจะทำไรฉันได้” ทว่าจู่ ๆ เจ้าของห้องก็เข้ามาล็อกเธอจากทางด้านหลัง กระบอกปืนหลุดลงไปนอนกับพื้น

ฟิ้ว~

ฝ่าเท้าใหญ่เตะกระบอกปืนให้ถลาไปไกล ๆ เพื่อไม่ให้รวงข้าวสามารถเอามาเป็นอาวุธได้อีก

แคร่ก!!

แขนเล็กถูกดึงไปรวบไว้ด้านหลัง ก่อนที่คริสเตียนจะถีบซ้ำที่เดิม เพื่อให้รวงข้าวทรุดลงกับพื้น จากนั้นก็เอื้อมมือไปฉีกเสื้อที่เขาปลดกระดุมไว้ก่อนหน้านี้

“อ้ะ!!” ร่างบางร้องระบายความเจ็บออกมา ขาอ่อนล้าทรุดลงไปนั่งกับพื้น

พรึ่บ!

“เตียงนุ่ม ๆ ไม่ชอบ งั้นฉันก็จะสนองเธอตรงนี้นี่แหละ!!” คริสเตียนบังคับให้รวงข้าวนอนหงายราบไปกับพื้นแล้วขึ้นคร่อมไม่ให้ร่างบางขยับหนีได้สำเร็จ มือทั้งสองข้างถูกจับรวมกันเหนือศีรษะ

“ไอ้เลว!!”

“เธอเองก็เลวไม่ต่างกันหรอก อีนางนกต่อ!!”

เอ่ยเสร็จร่างสูงก้มมองเนินอกที่โผล่จากชุดชั้นใน รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏในแววตาทันที “ยั่วมาตั้งหลายวัน เดี๋ยววันนี้ฉันจะจัดให้ถึงใจเลย!!”

“ขอร้อง ฆ่าฉันเถอะ” ไม่มีทางไหนที่ดีกว่านี้อีกแล้วในเมื่อไม่สามารถออกจากนรกขุมนี้ได้ความตายอาจจะเป็นทางเลือกหนึ่งสำหรับอิสระ

“หึ ฉันฆ่าแน่ ไม่ต้องห่วง” คริสเตียนแสยะยิ้มพร้อมเลื่อนใบหน้าคมลงไปหมายจะจูบปาก

ฟึบ!

“อย่านะ” รวงข้าวเบี่ยงหน้าหลบหนีริมฝีปากของคริสเตียน

“นี่ไม่ใช่จูบแรก ไม่ต้องทำเป็นรังเกียจ!!” ปากหนาก้มลงไปกระแทกจูบปากบางจู่โจมโดยที่ไม่ให้อีกฝ่ายตั้งตัว ฟันแหลมกัดริมฝีปากของรวงข้าวเน้น ๆ เพื่อให้ร่างบางทรมาน ก่อนที่เลือดจะไหลกระซิบออกมา รสชาติความรุนแรงได้เริ่มปะทุแล้ว ตอนนี้มีแต่ความดิบเถื่อนที่ถ่ายทอดผ่านรสจูบ

รวงข้าวดิ้นไปมาขัดขืนไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ เธอไม่ยอมตกเป็นเหยื่อในการเอาคืนแบบนี้แน่

“ดิ้นอีกสิ ฉันชอบ”

กึก!

“ฆ่าฉันให้มันจบ ๆ ไป”

“หึ คิดว่าความตายมันดีขนาดนั้นเลยเหรอ คิดจะหลอกคนอย่างฉัน!! ควรจะสืบให้ดีก่อนว่าถ้าพลาดขึ้นมา มันจะทรมานขนาดไหน!!”

“...” เธอไม่มีอะไรจะเถียงได้แต่นอนนิ่งรอรับชะตากรรม

“ไม่ดิ้นอีกละ”

“...”

“อยากมีความสุขก่อนตาย!?”

คริสเตียนไม่ได้คิดจะปรานีเธอเลย ก้มลงไปขบเม้มเต้าอกทั้งสองข้างที่โผล่จากชุดชั้นใน กัดแล้วลงฟันแหลม ๆ ให้รู้สึกแสบ ๆ ไปทั่วเต้า

“กึก!” ร่างบางนอนกัดฟันข่มความเจ็บที่ได้รับ ยิ่งดิ้นยิ่งเจ็บทรมาน รวงข้าวจึงทำได้เพียงนอนนิ่งเฉยเอาไว้

“รอยพวกนี้คือกรรมที่เธอกล้าถีบหน้าฉัน!!” เอ่ยจบเขาก็เลื่อนมือหมายจะปลดกระดุมกางเกงขาสั้น ทว่ารวงข้าวใช้ขายาวเรียวแสดงท่าทีบางอย่าง

“อย่าคิดจะถีบ...เพราะกรรมที่ก่อไว้เธอยังใช้ไม่หมด” ไม่นานกางเกงขาสั้นก็หลุดไปวางข้าง ๆ พร้อมกางเกงชั้นในตัวบาง เรียวขายาวถูกจับแยกออกจากกัน

กลีบกุหลาบแสนสวยเบ่งบานตามแรงกระชากเรียวขาให้กว้างที่สุด หญิงสาวไม่ได้มีอารมณ์ร่วม ส่วนคริสเตียนไม่ได้คิดจะปลุกอารมณ์อะไรให้ทั้งสิ้น มือหนาถอดกางเกงยีนส์ตัวเองลงไปถึงเข่า มืออีกข้างยังคงจับมัดมือบางไว้เหนือศีรษะ ก่อนที่เข้าจะจัดการยัดความเป็นชายขนาดเท่าข้อมือเด็กแทรกเข้าไปกลางกลีบกุหลาบ

ปึก!

“อ้ะ!” ใบหน้าหวานเหยเกทันทีเมื่อความเจ็บปวดเข้าเล่นงาน ยิ่งไม่มีน้ำหล่อลื่นนำทางยิ่งเจ็บจนอยากจะขาดใจตาย

ปลายหัวหยักไม่สามารถกระแทกเข้าร่องคับแคบได้ กลับทำให้ร่างสูงทรมานซะเอง จนคริสเตียนต้องถอดความเป็นชายออกมา ก้มมองสีเลือดจาง ๆ ที่ติดปลายแก่นกาย

“บริสุทธิ์เหรอวะ!!” เขาไม่คิดว่านางนกต่อจะเป็นสาวบริสุทธิ์ นี่เธอเป็นใครกัน!! ถึงได้กล้าเล่นกับเสืออย่างเขา

“...” รวงข้าวเบี่ยงหน้ารู้สึกแค้นใจต่อโชคชะตาที่ต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้

“ดี ฉันหวังว่าตัวเธอจะได้ราคางามตอบแทนฉันได้นะ” จู่ ๆ รอยยิ้มก็ผุดบนใบหน้าคม เมื่อคิดแผนทรมานเหยื่อที่ติดกับดักได้

“หมายความว่าไง” รวงข้าวหุบขาเข้าหากันทันทีเอื้อมมือหยิบกางเกงตัวเองอย่างไว

หมับ!

“จุ๊ ๆ ไม่ต้องกลัว ฉันฆ่าเธอแน่ แต่ไม่ใช่ตอนนี้!!” ร่างบางถูกกระชากเข้าหาตัว บีบปลายคางให้รับรู้ชะตากรรมต่อไป

“จะทำอะไร” เธอยังคงถามย้ำ

“...” เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พร้อมทั้งใส่กางเกงกลับเหมือนเดิม ก่อนจะเรียกลูกน้องที่รอหน้าห้องให้เข้ามา "ไอ้อดัม อะเดล"

“ครับนาย”

 พรึ่บ! เมื่อรู้ว่ากำลังจะมีบุคคลอื่นเข้ามา ร่างบางรีบหลบไปหลังโซฟาเพื่อปกปิดร่างกายเปลือยเปล่าของตัวเอง

“ลากตัวกลับญี่ปุ่น คืนนี้กูจะจับยัยนี่ประมูล!!” สิ้นเสียงคริสเตียนก็ก้าวเท้าออกจากห้องโดยไม่คิดจะหันมามองสินค้าของงานนี้อีกเลย