นายหัวคะ ล้วงเข้ามาลึกๆ

นายหัวคะ ล้วงเข้ามาลึกๆ

last updateHuling Na-update : 2025-02-14
By:  KraTakOngoing
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Hindi Sapat ang Ratings
26Mga Kabanata
2.3Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

ความรักฉบับหื่นๆของใบบัวกับเมธาจะลงเอยอย่างไร เมื่อมีลูกสาวตัวแสบของเมธาคอยขัดขวางพวกเขาทุกวิถีทาง

view more

Kabanata 1

(nc)ทิ้งทวนก่อนลงใต้

Saat Clara Hermosa tiba di bandara Negara Latvin, waktu sudah menunjukkan pukul 9 malam.

Hari ini adalah hari ulang tahunnya.

Begitu dia membuka ponselnya, dia menerima sekelompok ucapan selamat ulang tahun.

Semuanya dari teman dan rekan kerjanya.

Tapi tidak ada kabar sama sekali dari Edward Anggasta.

Senyum Clara pun memudar.

Ketika dia tiba di vila, sudah jam 10 lebih.

Saat Bibi Sari melihatnya, dia tertegun sejenak: “Bu Clara, kenapa Ibu... bisa datang ke sini?”

“Di mana Edward dan Elsa?”

“Pak Edward belum pulang, Nona Elsa masih main di dalam kamar.”

Clara pun memberikan barangnya pada Bibi Sari, tapi saat di lantai atas dia melihat Elsa Anggasta yang memakai baju tidur, tampak duduk di meja kecil, entah sedang memukul apa, tapi dia sangat serius, hingga bahkan tidak tahu ada orang yang masuk ke kamarnya.

“Elsa?”

Saat Elsa dengar suara ini, dia langsung berbalik dan menyebut dengan riang: “Mama!”

Lalu, dia kembali membalikkan badan dan lanjut memukul barang di tangannya.

Clara lalu mendekat dan memeluknya, saat dia hampir menciumnya, dia didorong oleh Elsa: “Mama, aku lagi sibuk.”

Clara sudah dua bulan tidak bertemu anaknya, jadi dia rindu padanya, tentu saja ingin menciumnya, dan berbicara dengan putrinya itu.

Melihatnya begitu serius, dia juga tidak mau mengganggunya: “Seminggu lagi, Tante Vanessa berulang tahun, ini hadiah yang aku dan Ayah siapkan untuk dia! Kulit kerang ini buatan aku dan ayah sendiri pakai mesin, cantik ‘kan?”

Clara merasa tenggorokannya tercekat, sebelum dia menjawab, putrinya yang masih memunggunginya pun lanjut berkata: “Ayah juga sudah siapkan hadiah lain untuk Tante Vanessa, besok—“

Hati Clara tercekat, dia tidak tahan lagi, “Elsa... masih ingat ulang tahun Ibu?”

“Ha? Apa?” Elsa menatapnya, lalu tunduk kembali dan menatap untaian manik-manik, sambil menggerutu: “Sudah kubilang jangan bicara denganku dulu, susunan manik-manikku jadi berantakan—“

Clara melepaskan tangan yang tadi sedang memeluk putrinya, dan tidak berbicara lagi.

Dia berdiri diam begitu lama, melihat putrinya bahkan tidak melihatnya, Clara mengatup erat bibirnya, lalu pergi dalam diam.

Bibi Sari melihatnya, lalu berkata: “Bu Clara, tadi aku sudah telepon Pak Edward, dia bilang malam ini dia ada urusan, jadi dia minta Anda tidur duluan.”

“Oke.”

Clara menjawab pendek, teringat perkataan putrinya tadi, dia tertegun, dan menelepon Edward.

Setelah berdering sejenak telepon itu diangkat, tapi suaranya terdengar begitu tenang: “Aku masih ada urusan, besok saja—“

“Edward, ini sudah malam, siapa itu?”

Itu suara Vanessa Gori.

Clara menggenggam ponselnya erat-erat.

“Nggak apa.”

Sebelum Clara selesai bicara, Edward langsung mematikan telepon.

Mereka sudah 3 bulan tidak ketemu, hari ini akhirnya dia pulang ke Negara Latvin, tapi Edward malah tidak mau segera pulang, bahkan dengar teleponnya pun, dia tidak mau.

Setelah nikah begitu lama, Edward selalu gini padanya, dingin, menjauh, dan tidak sabar.

Sebenarnya dia sudah terbiasa.

Kalau dulu, dia pasti akan telepon Edward lagi, lalu dengan sabar menanyakan keberadaannya, dan apa dia bisa pulang.

Akan tetapi mungkin hari ini dia kelelahan, jadi tidak ada tenaga untuk melakukan ini.

Keesokan paginya begitu bangun, dia berpikir sejenak, lalu memutuskan untuk menelepon Edward lagi.

Negara Latvin dan Negara Marola memiliki perbedaan 17 hingga 18 jam, jadi di Negara Latvia, hari ini barulah ulang tahunnya.

Kali ini tujuannya pulang ke Negara Latvin, selain ingin bertemu Edward dan Elsa, dia juga berharap di hari yang spesial ini, mereka bisa berkumpul, dan makan bersama.

Ini adalah doanya dalam ulang tahun kali ini.

Edward tidak mengangkat teleponnya.

Setelah begitu lama, dia baru mengirim sebuah pesan.

[Ada apa?]

Clara: [Siang ini ada waktu? Aku bawa Elsa, kita makan bareng yuk?]

[Oke, beri tahu aku setelah tahu lokasinya.]

Clara: [Oke.]

Setelah itu, Edward tidak membalas lagi.

Dia tidak teringat hari ini ulang tahunnya.

Meski Clara sudah mempersiapkan hatinya, tapi dia tetap merasa kecewa.

Setelah mandi, dia bersiap turun ke bawah, tapi saat ini dia mendengar suara putrinya dan Bibi Sari.

“Bu Clara sudah pulang, Nona Elsa nggak senang?”

“Aku dan Ayah sudah setuju mau main di pantai bersama Tante Vanessa, tapi ibu mendadak pulang, kalau dia mau ikut kami pergi, suasananya pasti nggak enak.”

“Ibu juga jahat banget, selalu nggak suka Tante Vanessa—“

“Nona, Bu Elsa itu ibumu, nggak boleh bilang gitu, nanti Bu Clara jadi sedih oke?”

“Aku tahu, tapi aku dan Ayah memang lebih suka sama Tante Vanessa, apa Tante Vanessa nggak bisa jadi ibuku saja?”

“...”

Jawaban Bibi Sari selanjutnya, tidak terdengar Clara lagi.

Itu adalah putri yang dibesarkannya sendiri, tapi setelah bersama ayahnya selama 2 tahun, dia malah jadi lebih dekat pada ayahnya, tahun lalu Edward datang ke Negara Latvin untuk buka cabang, tapi putrinya malah mau ikut juga.

Dia tidak rela, dia tentu ingin putrinya tetap di sisinya.

Tapi dia tidak tega lihat anaknya sedih, jadi dia setuju.

Tidak disangka...

Seperti dipaku di lantai, Clara berdiri tegak, wajahnya pucat, tidak bisa bergerak sama sekali.

Kali ini dia melepaskan pekerjaannya untuk datang ke Negara Latvin, karena dia ingin menemani putrinya.

Tapi tampaknya, tidak perlu lagi.

Clara kembali ke kamarnya, lalu menyimpan kembali hadiah yang dia bawa dari Negara Marola, ke dalam kopernya.

Beberapa saat kemudian, Bibi Sari meneleponnya, mengabari bahwa dia bawa Elsa keluar main, meminta Clara meneleponnya kalau ada urusan.

Clara duduk di atas tempat tidur, merasa hampa dan bingung.

Dia secara khusus melepaskan pekerjaannya untuk kemari, tapi akhirnya tidak ada yang benar-benar butuh dia.

Kedatangannya, membuatnya terlihat bodoh.

Setelah beberapa saat, dia keluar rumah.

Dia berjalan tanpa arah di negara yang asing tapi familier ini.

Saat mendekati siang, dia baru teringat, sebelumnya dia mengajak Edward makan siang.

Dia lalu teringat perkataan yang dia dengar tadi pagi, saat dia sedang ragu apakah mau pergi jemput putrinya, dia tiba-tiba menerima pesan dari Edward.

[Siang ini ada urusan, makan siangnya batal.]

Clara menatapnya lama, tidak terkejut sama sekali.

Karena dia sudah terbiasa.

Di hari Edward urusan kantor ataupun janji dengan temannya... semuanya lebih penting dari istrinya.

Walau sudah janji dengannya, Edward bisa membatalkannya sesuka hati.

Sama sekali tidak memikirkan perasaannya.

Lalu apa dia merasa kecewa?

Dulu mungkin iya.

Tapi sekarang dia sudah kebal, tidak ada rasa sama sekali.

Clara makin bingung.

Dia datang dengan senang, tapi baik suaminya, ataupun putrinya, semua dingin padanya.

Tanpa disadari, mobil yang dia kendarai tiba di sebuah restoran yang sering dikunjunginya bersama Edward.

Saat dia baru mau masuk, dia melihat Edward, Vanessa dan Elsa di dalam restoran itu.

Vanessa dan putrinya duduk di sisi yang sama dengan mesra.

Sembari bicara dengan Edward, dia bermain dengan Elsa.

Elsa tampak mengayunkan kakinya dengan senang, bermain dengan Vanessa, sambil memakan kue bekas gigitan Vanessa.

Edward menyendokkan makanan untuk mereka sambil tersenyum, tatapannya terus tertuju pada Vanessa yang ada di depannya, seakan di matanya hanya ada dia.

Inilah urusan yang dibilang Edward.

Ini juga adalah putri yang dia lahirkan dengan susah payah setelah mengandung selama 9 bulan.

Clara tersenyum getir.

Dia hanya bisa berdiri menatap mereka.

Setelah setengah jam, dia memalingkan wajahnya, membalikkan badan dan pergi.

Setelah kembali ke vila, Clara menyiapkan sebuah surat cerai.

Edward adalah impiannya saat dia masih muda, tapi Edward tidak mau menikahinya.

Dirinya yang dulu dengan bodohnya mengira, asalkan dia berusaha keras, dia pasti bisa masuk ke dalam hatinya.

Tapi kenyataan malah menghantamnya dengan keras.

Sudah hampir 7 tahun.

Ini saatnya sadar.

Dia memasukkan surat cerai itu ke dalam amplop, meminta Bibi Sari memberikannya pada Edward, lalu menarik kopernya ke dalam mobil, dan memerintahkan supirnya: “Ke bandara.”
Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
26 Kabanata
(nc)ทิ้งทวนก่อนลงใต้
"จะไปอยู่กระบี่จริงเหรอ"น้ำเสียงเศร้าๆของแฮ็ค หนุ่มใหญ่อาชีพขับสามล้อ ทำเอาใบบัวนึกสงสาร พรุ่งนี้เธอต้องเดินทางไปจังหวัดกระบี่ เพราะพึ่งได้งานใหม่เป็นพี่เลี้ยงเด็กใบบัวเป็นชาวแม่ฮ่องสอน เธอจบแค่มอสามเลยไม่มีงานดีๆให้เลือกทำมากนัก แต่ก่อนเธอเป็นพนักงานขายเสื้อผ้าในห้างที่กรุงเทพ แต่เพราะรายจ่ายเยอะเงินเดือนไม่พอใช้ เลยหนีกลับมาตั้งหลักที่บ้านเกิดก่อน พอดีเมื่ออาทิตย์ก่อนเห็นเพจหางานในเฟสบุ๊คลงประกาศรับสมัครพี่เลี้ยงเด็ก พอส่งใบสมัครไปไม่นาน เธอก็ได้รับการติดต่อมาว่าจะรับเข้าทำงาน แต่ต้องลงไปทำงานที่จังหวัดกระบี่ ซึ่งเธอก็ไม่ได้ติดขัดอะไร ดีซะอีกจะได้ไปเปิดหูเปิดตา เพราะเธอยังไม่เคยไปเที่ยวทางภาคใต้เลย"พี่คงคิดถึงหนูแย่" แฮ็คหอมแก้มใบบัวฟอดใหญ่ เธอพึ่งรู้จักกับเขาก็ตอนกลับมาอยู่บ้านนี่แหละ เขาเป็นผู้ชายตัวผอมๆแต่แก่นกายใหญ่มาก เธอติดใจเขามาก เวลานัดเจอกันที เธอร้องหาแต่แก่นกายเขาจนถึงเช้า เอากันจนฟ้าเหลืองตลอดแฮ็คจับมือใบบัวไปวางตรงเป้าเขา "หนูต้องไปทำงานหนิคะ" เธอกำแก่นกายแฮ็ค ถึงจะใส่กางเกงอยู่แต่แก่นกายเขาก็แข็งเป็นลำจนเธอสัมผัสได้"คิดถึงรูหนูแย่เลย""งั้นก็เอาหนูแรงๆ หนูจะได้จำ
Magbasa pa
แรกพบสบตา(ก็เสี้ยนเลย)
"รักษาเนื้อรักษาตัวนะลูก"ใบบัวพยักหน้ารับคำก่อนจะไหว้ลาพ่อแม่ เมื่อคืนหลังจากไปร่ำลาแฮ็คเสร็จแล้ว เธอก็กลับมานอนที่บ้าน แหกขี้ตาตื่นแต่เช้าเพื่อมาเก็บข้าวเก็บของเตรียมตัวเดินทาง พ่อเธอออกเงินซื้อตั๋วเครื่องบินให้ เธอเลยได้เดินทางสบายๆ ไม่ต้องนั่งหลังขดหลังแข็งบนรถทัวร์ ที่จริงก็ใช่ว่าพ่อเธอจะมีเงิน แต่ยังอุตส่าห์ไปยืมกับญาติมาให้ เธอไหว้ขอบคุณพ่ออีกครั้งก่อนจะเหมารถไปที่สนามบินใบบัวมาถึงกระบี่ตอนสิบเอ็ดโมง มีคนของนายหัวเมธามารอรับเธอไปที่บ้าน บ้านเขาอยู่ในตัวเมืองกระบี่ เลยใช้เวลาเดินทางไม่นานนัก"นี่บ้านนายหัวเมธาเหรอ"ใบบัวตาโตเป็นไข่ห่าน บ้านเขาใหญ่โตกว้างขวางมาก สมกับเป็นนักธุรกิจชื่อดังของกระบี่จริงๆ "เอ้า มัวแต่มองอะไรอยู่นั่น เข้าไปสิ" ลูกน้องนายหัวเมธาพาเธอเข้าไปในบ้าน ใบบัวหลุดจากภวังค์แล้วเดินตามเขาไป"นายหัวครับ พี่เลี้ยงน้องขนมมาแล้วครับ"ใบบัวใจเต้นระรัวทันทีที่ได้เห็นหน้านายหัวเมธา เขาเป็นผู้ชายตัวสูงใหญ่ ผมสีน้ำตาลเข้ม ใบหน้าเขาหล่อคมคาย เข้ากับผิวสีแทนของเขามาก ไหนจะดวงตาทรงเสน่ห์ที่จ้องมองมายังเธอนี่อีก โอ๊ย ทำไมเขาช่างเซ็กซี่เร้าใจเธอเหลือเกินพลั่ก!!!!!!!ใบบัวตกใ
Magbasa pa
(nc)ขอเอาได้มั้ย
ใบบัวตาโตเมื่อเห็นเป้าตุงๆของเมธา เธอไม่ใช่คนไร้เดียงสา แค่มองก็รู้ว่าแก่นกายเขาแข็งจนดันเป้ากางเกงออกมา"เอ่อ เมื่อกี้นายหัวถามว่าอะไรนะคะ" ปากก็พูดไปแต่สายตาเธอเอาแต่มองเป้าเขา"คุณมีแฟนรึยังครับ" เมธาเมื่อเห็นใบบัวไม่โวยวายอะไรก็เดินเข้าประชิดตัวเธอมากขึ้น "หน้าคุณเปื้อนไข่" เขาล้วงผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าเสื้อออกมาแล้วเช็ดหน้าให้เธอ"ขอโทษแทนขนมด้วยนะ""ไม่เป็นไรค่ะ เธอยังเด็ก เราน่าจะอบรมเธอได้""แล้วตกลงคุณมีแฟนมั้ย" เมธาถามย้ำ ตั้งแต่เห็นหน้าใบบัวครั้งแรก เขาก็คันยุบยิบในหัวใจและอยากเอาเธอมาก ไม่รู้ว่าเพราะชอบเธอจริงๆหรือแค่เสี้ยนกันแน่ ก็เขาไม่ได้มีเซ็กซ์มานานแล้วนี่ พอได้มาเจอผู้หญิงสวยๆหุ่นสะบึมอย่างเธอมันก็อดจะหวั่นไหวไม่ได้"นายหัวอยากรู้ไปทำไมคะ" หรือว่าเขาจะชอบเธอเข้าแล้ว ใบบัวหน้าแดงแปร๊ดเพราะแอบคิดไปไกล"เปล่าหรอก ผมถามเฉยๆ"อ้าว แล้วกัน ใบบัวหน้าเสียเล็กน้อย "ฉันไม่มีแฟนหรอกค่ะนายหัว" มีแต่นัดเอาไปเรื่อย แต่เธอป้องกันทุกครั้งนะ"ผมก็ไม่มีแฟน ยุ่งกับงานกับลูก ไม่มีเวลาหาแฟนเลย" เมธาดันตัวใบบัวจนชิดกับผนัง เขาหายใจแรง ที่หัวแก่นกายมันเสียวแปล๊บๆ คงจะอยากกระแทกรูสวรรค์"นายห
Magbasa pa
รอยร้าวของพ่อลูก
เช้าวันต่อมาใบบัวทำโจ๊กหมูไว้รอสองพ่อลูก เมื่อวานหลังเอากับเธอแล้ว เมธาก็พาขนมออกไปไหนไม่รู้ กว่าจะกลับมาก็มืดค่ำ เธอที่ตั้งใจทำกับข้าวไว้คอยก็ต้องรอเก้อ เพราะเขาบอกว่ากินมาแล้วหน้าที่ทำอาหารเป็นอีกสิ่งที่ใบบัวต้องทำ ตอนมีคนโทรมาบอกรายละเอียดงานให้ฟัง เธอก็ไม่มีปัญหาอะไร เพราะทำกับข้าวเป็นอยู่แล้ว"หอมจังเลย ทำอะไรกินเหรอ" โอบ ลูกน้องอีกคนของเมธาถามใบบัว ตั้งแต่มาที่นี่ เธอเห็นว่าบ้านเมธามีแต่ผู้ชาย ขนาดทำความสะอาดบ้านยังใช้ผู้ชายทำเลย พอถามเลยได้ความว่า ขนมไม่ชอบให้มีผู้หญิงในบ้าน เมธาก็ตามใจ จ้างแต่คนงานผู้ชายแต่พี่เลี้ยงเป็นข้อยกเว้น เพราะเขาเห็นว่าผู้หญิงน่าจะดูแลเด็กได้ดีกว่า"โจ๊กหมูน่ะพี่ ไม่รู้นายหัวจะชอบรึเปล่า""เอาน่า นายหัวแกไม่เรื่องมากหรอก" โอบมองที่นมตู้มๆของใบบัว ให้ตายเถอะ ยัยนี่น่าเอาเป็นบ้า นมก็ใหญ่ ตูดก็ง๊อนงอน ถ้าได้เอาท่าหมาแล้วบีบตูดเธอไปด้วยคงจะฟินโอบไม่รู้ตัวเลยว่าแววตาเขาหื่นกระหายแค่ไหน ใบบัวเห็นสายตาเขาก็เริ่มเสี้ยน ก็เธอเองก็ขี้เสี้ยนไม่น้อย แค่คิดถึงความรู้สึกตอนโดนแก่นกายครูดรูสวรรค์ เธอก็เสียวแปล๊บๆที่รูแล้ว"วันนี้มีอะไรกินอะ" เสียงเจื้อยแจ้วของขนมท
Magbasa pa
(nc)หยุดตัวเองไม่ได้
เมธากลับมาบ้านตอนสามทุ่ม หลังทำแผลที่คลินิกเสร็จเขาก็ออกไปทำงานต่อเลย ถึงจะปวดแผลอยู่บ้าง แต่เขาก็ไม่ได้อยากพักเมธาทำธุรกิจหลายอย่าง ทั้งโรงแรม สวนผลไม้ และธุรกิจประมง เขาสานต่องานพวกนี้หลังจากพ่อเขาตายไปเมื่อห้าปีที่แล้ว ส่วนแม่เขาก็แต่งงานใหม่ และย้ายไปอยู่อังกฤษกับสามีตอนสามปีก่อนวันนี้เมธาไปดูสวนผลไม้ที่นอกเมือง ที่สวนมีปัญหาหนักพอสมควร เพราะมีคนงานแอบขโมยผลไม้ที่เตรียมส่งออกต่างประเทศไปขายเกือบตัน เมธาไม่อยากเชื่อเลยว่าคนงานจำนวนกว่าครึ่งจะรวมหัวกันหักหลังเขา อารมณ์เสียเรื่องลูกสาวไม่พอ ยังต้องมาโมโหเรื่องคนงานพวกนั้นอีกคอยดูเถอะ เขาจะจัดการพวกมันทบต้นทบดอก เอาให้จำไปจนวันตายให้รู้กันไปเลย ว่าพวกมันไม่มีทางหนีเขาพ้นใบบัวได้ยินเสียงคนเดินก็แง้มประตูห้องออกไปดู พอเห็นว่าเป็นเมธาเลยรีบออกไปหาพร้อมกับถือดอกกุหลาบมาด้วย ตอนไปรับขนมหลังเลิกเรียน เด็กน้อยบอกให้เธอพาไปหาซื้อดอกกุหลาบ ใบบัวถามเลยได้ความว่าเธอจะเอาดอกกุหลาบมาไว้ให้เมธา และนั่นก็เป็นครั้งสุดท้ายที่ขนมพูดกับเธอ หลังจากกลับมาบ้านไม่ว่าเธอจะสอนการบ้าน จะหาข้าวมาให้กิน ขนมก็ไม่พูดกับเธออีกเลย เด็กน้อยเอาแต่นั่งชะเง้อคอรอเม
Magbasa pa
(nc)ชายหาดพิศวาส
ใบบัวตื่นตั้งแต่เช้าเพื่อมาทำกับข้าว มีคนงานซื้อของสดมาไว้ในตู้เย็นแล้ว เธอเลยไม่ต้องลำบากไปหาซื้อเอง เธอทำอาหารอย่างอารมณ์ดี พอคิดถึงเรื่องเมื่อคืนที่ได้เอากับเมธาแล้วก็มีความสุข เขาเป็นคนแรกเลยที่เธอยอมให้เอาสด คนอื่นๆที่เคยผ่านมาเธอป้องกันตัวเองเป็นอย่างดี แต่กับเมธาไม่ใช่แบบนั้น ไม่รู้ทำไมเธอถึงได้ยอมให้เขาทุกอย่าง "เดี๋ยววันนี้พ่อจะพาไปเที่ยว"เมธาบอกขนมหลังจากพวกเขากินข้าวเสร็จแล้ว เธอยิ้มน้อยๆแต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา"เมื่อวานพ่อขอโทษนะ"อยู่ดีๆเมธาก็พูดขึ้นมา พอนึกถึงคำพูดแย่ๆที่พูดใส่ลูกสาวเมื่อวานแล้วก็เสียใจ เขาใช้อารมณ์กับเธอมากไปจริงๆ"หนูก็ขอโทษ พ่อเจ็บมากมั้ย" เธอเป่าหัวเขาฟู่ๆ "หายไวๆนะ"ขนมหอมแก้มเมธาฟอดใหญ่ จนใบบัวที่มองทั้งคู่อยู่อมยิ้มเป็นอีกวันที่เมธาชวนใบบัวให้นั่งกินข้าวด้วยกัน ขนมแม้จะคันปากยิบๆแต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรเพราะตัวเองยังมีความผิดติดตัวอยู่ "เราจะไปเที่ยวไหนเหรอพ่อ""ใบบัวอยากไปไหนรึเปล่า" เมธาหันมาถามใบบัว"แล้วพ่อจะถามเขาทำไมอะ" ขนมเริ่มเก็บอาการไม่อยู่ พ่อ
Magbasa pa
(nc)ผู้หญิงกูใครก็ห้ามแตะ
วันต่อมาเมธาพาขนมไปเยี่ยมญาติที่ย้ายมาอยู่ภูเก็ต แต่คราวนี้ใบบัวไม่ได้ไปด้วยเพราะขนมยืนกรานว่าอยากไปกับเมธาแค่สองคน ใบบัวเลยต้องอยู่บ้านกับพวกคนงานอีกสองสามคน"ไปเล่นน้ำกับพี่มั้ย"เข้ม คนงานที่แอบดูใบบัวกับเมธาเมื่อคืนเดินเข้ามาหาเธอ เขาเห็นว่าวันนี้เธอไม่ได้ออกไปกับเมธา เลยถือโอกาสมาทำความรู้จักสักหน่อย"ไม่ดีกว่าพี่" เธอบอกปัดไปเพราะไม่ชอบสายตาแทะโลมของเข้ม ไม่รู้ทำไมเธอถึงรู้สึกเกรงใจเมธา กลัวเขารู้แล้วจะโกรธ ทั้งที่ความจริงเธอไม่ได้เป็นอะไรกับเขาด้วยซ้ำ"ทำไมล่ะ ไม่ชอบเล่นน้ำเหรอ งั้นอยากกินอะไรมั้ย เดี๋ยวพี่ไปหาซื้อมาให้" เข้มรีบอาสา เขาหลงเสน่ห์ใบบัวเข้าเต็มเปา ถึงจะรู้ว่าเธอเป็นคนของเจ้านายตัวเองก็เถอะ"ไม่เป็นไรพี่ หนูยังไม่หิว" ใบบัวกำลังจะเดินหนี แต่โดนเข้มสวมกอดจากด้านหลังซะก่อน"พี่เข้มปล่อยนะ"เธอโดนเขาซุกไซร้ซอกคอ เขาทั้งดูดทั้งเลียไปทั่วซอกคอขาวๆของเธอ"ตัวหอมจังเลยใบบัว" เข้มมัวเมากับกลิ่นกายใบบัวมาก เขาสูดดมไปทุกซอกทุกมุมจนใบบัวเผลอเคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสหยาบโลนนั่นใบบัวหลับตาพริ้มปล่อยให้เข้มลากลิ้นเลี
Magbasa pa
(nc)ใบบัวกับแตงกวาและเอ็นอุ่นๆ
เมธาพาขนมกับใบบัวกลับกระบี่ในวันถัดมา ขนมงอแงไม่น้อยเพราะตอนแรกเขาบอกว่าจะพาอยู่ภูเก็ตสี่วันเนื่องจากเป็นวันหยุดยาว แต่กลายเป็นว่าพึ่งมานอนภูเก็ตได้สองคืนเขาก็พาเธอกลับซะแล้ว"พ่ออะ อะไรก็ไม่รู้"ขนมทุบแขนเมธาแรงๆด้วยความโมโห "ขนมพ่อขับรถอยู่นะ" เขาดุขนมเสียงดังแต่ก็ไม่ได้ทำให้เธอกลัวเลย"ก็พ่อผิดสัญญา ไหนว่าจะอยู่สี่วัน" ขนมดิ้นพลั่กๆอยู่บนเบาะรถ "ก็พ่อบอกแล้วไงว่ามีธุระด่วน" เมธาพยายามอธิบาย "ก็หนูไม่อยากกลับอะ" เธอหยิบของในรถออกมาปาก่อนจะทุบตีเขาที่กำลังขับรถอยู่"น้องขนมคุณพ่อขับรถอยู่นะ อย่าทำอย่างนี้ค่ะ" ใบบัวที่นั่งอยู่เบาะหลังพูดขึ้นเพราะกลัวจะเกิดอุบัติเหตุ"ยุ่งไรอะ ไม่ใช่แม่สักหน่อย" ขนมตะโกนเสียงดังลั่นรถ กว่าจะมาถึงกระบี่ก็เล่นเอาเมธากับใบบัวหมดพลังงานไปมาก ขนมร้องโวยวายมาตลอดทา
Magbasa pa
(nc)วิธีปลอบขวัญ
ผ่านมาเกือบเดือนแล้วที่ใบบัวมาอยู่กระบี่ เธอเริ่มคุ้นชินกับที่นี่มากขึ้น และสนิทสนมกับคนงานในบ้านแทบทุกคน เรียกว่าชีวิตเธอที่กระบี่มีความสุขดี แถมนับวันความรู้สึกดีๆที่เธอมีให้เมธาก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ถึงเขาจะไม่ได้ชัดเจนในความสัมพันธ์กับใบบัว แต่เธอก็ไม่ได้เรียกร้องอะไร แถมยังอยู่แบบเจียมเนื้อเจียมตัวด้วยซ้ำ เพราะเธอเองก็รู้ตัวดีว่าตัวเองไม่คู่ควรกับเขา"พ่อไปไหนอะ"ขนมพึ่งลงมาจากห้อง พอไม่เห็นเมธาก็ถามขึ้น"คุณพ่อไปบ้านเพื่อนค่ะ" ใบบัวบอกแล้วส่งยิ้มอ่อนโยนให้เธอ"ไม่ได้ถามน้า ถามลุงเกริก" ขนมชี้ไปทางชายร่างท้วมที่มีหน้าที่ทำความสะอาดบ้าน ใบบัวไม่ได้ว่าอะไร เธอยกถาดใส่คุกกี้ที่พึ่งทำเสร็จมาให้ขนม"ขนมที่หนูอยากกินไงคะ"ขนมเกือบจะยิ้มแล้วดีที่ยังหุบปากทัน มือเล็กแย่งถาดขนมไปจากใบบัว แล้วเดินไปนั่งกินคนเดียวที่สนามหญ้าหน้าบ้าน"กรี๊ดดดดดด!!!!"เสียงร้องของขนมทำให้ใบบัวต้องวิ่งออกไปดูปังๆๆๆๆๆๆๆๆมีคนบุกเข้ามาในบ้าน เสียงปืนดังสนั่นไปทั้งบริเวณ คนงานผู้ชายถูกกระสุนปืนเจาะหัวล้มตายไปหลายคน"พ่อช่วยด้วย พ่ออออ"ขนมร้องหาเมธาด้วยความหวาดกลัว เธอตัวสั่นงันงกซุกเข้ากอดใบบัวอย่างหาที่พึ่ง ตอนนี
Magbasa pa
(nc)...จะฉีกแล้ว
"ผมว่าหาบอดี้การ์ดมาเพิ่มดีมั้ยครับ" กัน ลูกน้องของเมธาเสนอ กันมีหน้าที่คุมพวกคนงานเรือประมงให้เมธา พอรู้เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวาน เขาก็รีบมาหาเมธาทันที"ก็ดีเหมือนกันนะ ถ้ามันกล้าเล่นขนาดนี้ กูว่าต้องมีครั้งต่อไปแน่" เมธาหัวเสียกับเรื่องนี้ไม่น้อย เขาส่งสายสืบไปหาเบาะแสเรื่องนี้อย่างลับๆ ถึงจะยังไม่แน่ชัดว่าใครกันแน่อยู่เบื้องหลัง แต่เขาก็มั่นใจในฝีมือนักสืบของตัวเอง ว่าจะสามารถลากคอคนร้ายออกมาให้เขาแก้แค้นได้ วันนี้ขนมไม่ได้ไปโรงเรียน เนื่องจากเมธาเห็นว่ายังไม่ปลอดภัยที่จะให้เธอออกไปข้างนอก แต่ถึงไม่ได้ไปเรียน ใบบัวก็ยังสอนเธอทำแบบฝึกหัด เด็กน้อยหาวหวอดๆอยากนอนกลางวันเต็มที ติดที่ใบบัวยังพาเธอทำแบบฝึกหัดวิชานู้นวิชานี้ไม่หยุด"เมื่อไหร่จะเสร็จเนี่ย ง่วงนอน"ขนมเริ่มอารมณ์ไม่ดี เธอฟุบหน้าลงกับโต๊ะ ไม่ยอมฟังที่ใบบัวสอนอีก"ถ้างั้นพอแค่นี้
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status