ตอนที่ 7 ทางเลือก

“เด็กนี่ ผมขอได้ไหม” เคนตะเอ่ยปากขอตรง ๆ หลังจากรู้เรื่องราวทั้งหมด 

“ไม่ได้!!” ร่างสูงใหญ่ตะคอกกลับทันควัน

“อ้าว ทำไมล่ะ ต่อหลังพี่ก็ได้ ผมไม่ถือ” น้องคนกลางยังยียวนไม่ล้มเลิกความคิดง่าย ๆ

“สำส่อน!!” ทำให้คูเปอร์ที่เดินเข้ามาได้ยินพอดิบพอดีต่อว่าเคนตะออกไป

“ไอ้คูเปอร์ ไอ้น้องเวร ไม่ด่ากูสักวันจะตายไหม”

“พี่ก็เลิกมั่วสักที”

“เรื่องของกู มีของก็ต้องใช้งานสิวะ ไม่เหมือนมึงตายด้านจนนกเขาไม่ขันแล้วมั้ง”

“มันใช่เรื่องที่ต้องมาพูดในห้องกูไหม”

“พี่ก็ยกเด็กนั่นให้ผมสิ อ่ะ ๆ ผมประมูลเองก็ได้” เขายกมือขึ้นปัด ๆ เพื่อให้จบ ๆ ทั้งที่ความเป็นจริงก็เป็นเงินในครอบครัวนั่นแหละ

“...” คริสเตียนมองด้วยแววตาเข้ม หย่อนตัวนั่งบนโซฟาพร้อมไขว่ห้างด้วยท่าทีสบาย

“ลงบัญชีผมได้เลย สิ้นเดือนค่อยหัก” เคนตะบอกต่อเพราะรู้สึกชอบร่างบางบนเวทีเอามาก ๆ แต่จริง ๆ แล้วเขาก็ชอบไปทั่วขอแค่เป็นผู้หญิง

“ที่พูดไม่เข้าใจ” คิ้วหนาขมวดเข้าหากัน มองเคนตะอย่างคาดโทษ

“ก็ผมอยากได้ ที่จริงยัยเด็กนั่นต้องเป็นของผมอยู่แล้ว วันนั้นไม่น่าตอบตกลงเปลี่ยนรถเลยว่ะ” เคนตะหย่อนตัวนั่งลงตามพี่ชาย นึกเสียดายโอกาสที่จะได้เป็นเป้าหมายให้เด็กสาวล่อลวง

“ไอ้เคน”

“หืม!?”

“เดี๋ยวมึงเปลี่ยนรถกับกู”

“ไม่เอา ผมไม่ชอบนั่งรถคนอื่น”

“กูไม่ได้ขอความคิดเห็น แต่กูสั่ง”

“เผด็จการ!!” เคนตะส่ายหน้าเมื่อโดนพี่ชายออกคำสั่งบังคับ

“ทำตามที่กูบอก” ก่อนที่คริสเตียนจะเอ่ยต่ออีกครั้ง

“ทำไม!?” ร้อยวันพันปีไม่เคยเห็นพี่ชายจะมายุ่มย่ามกับของใช้ส่วนตัวของเขา วันนี้จู่ ๆ ก็มาแปลกต้องมีอะไรที่มากกว่านั้นแน่

“ไม่ต้องถาม อยากไปปลดปล่อยใช่ไหม...” เพราะรู้จุดอ่อนของเคนตะเขาจึงพูดเรื่องนี้ออกมาเพื่อไม่ให้ถามเซ้าซี้ให้มากความ

“...คืนนี้ไม่ต้องกลับมาทำงาน กูอนุญาต” พร้อมเสนอทันที

“จริงนะ แค่เปลี่ยนรถพี่ใจดีขนาดนี้เลยเหรอวะ สุดยอดว่ะพี่” เคนตะยกหัวแม่มือให้คริสเตียนยิ้มดีใจเหมือนเด็กได้ของเล่น ลืมไปเลยว่าตัวเองกำลังสงสัยอะไรในตัวพี่ชาย

“...” ร่างสูงใหญ่ไม่ได้ใส่ใจจะตอบกลับนั่งหน้านิ่งจมอยู่กับความคิดในหัว

ระหว่างนั้นบอดีการ์ดของตระกูลซามูเอลหิ้วร่างบางมานั่งตรงหน้าสามพี่น้อง ใบหน้าหวานฉายความเรียบนิ่งหลบสายตาที่กำลังจับจ้องหันหนีไปทางอื่น เธอรู้สึกเกลียดชังสายตาพวกนั้นที่มองมาโดยเฉพาะคนกลางที่มั่วแต่จ้องมองเนินอกที่โผล่ให้เห็นผ่านซีทรู ส่วนคนน้องมองแบบไม่ใส่ใจ และเกลียดที่สุดคือสายตาของพี่คนโตที่ฉายแววตาเยาะเย้ยอย่างผู้ชนะ

“อย่าคิดว่าที่ฉันประมูลเธอเองเพราะฉันสงสาร...” คริสเตียนเอ่ยไม่ทันจบก็โดนเคนตะเอ่ยแทรก

“โอ้วพี่ ไม่มีใครเขาคิดหรอก เขารู้สันดานพี่กันหมด”

“...” ร่างสูงใหญ่เหลียวมองน้องชายด้วยหางตาเป็นคำเตือน

“ขนาดสาวสวยคนนี้ยังรู้เลย ถ้าพี่ชายฉันไม่มาขัดซะก่อนความจริงเธอกับฉันอาจจะหลอกล่อกันบนเตียงแล้วก็ได้”

“เงียบเหอะ ถ้าไม่มีอะไรจะพูด” คูเปอร์หย่อนตัวลงนั่งพร้อมเอ่ยปากบอกเคนตะอย่างรำคาญ

“เออ ๆ แล้วพี่คริสจะเอาไงต่อ”

“ฉันจะให้โอกาสเธอก่อนตาย ใครเป็นคนส่งเธอมา” คริสเตียนถามด้วยความหนักแน่น หยิบยื่นโอกาสสุดท้ายแก่ร่างบาง

“...” เงียบ ทุกอย่างเงียบอย่างที่คริสเตียนเดาไม่มีผิด

“ฉันมีให้เธอเลือกสองทาง”

“...” รวงข้าวไม่คิดจะฟัง

“ทางแรก ใครเป็นคนส่งมาขโมยสร้อยซิปยูเอสบีถ้าเธอยอมบอกดี ๆ เธอจะได้ตายสมใจ” ก่อนจะเน้นย้ำเพราะรู้ว่าเป็นสิ่งที่รวงข้าวขอเขาตลอดเวลา

“...” นอกจากจะไม่ตอบแล้วรวงข้าวยังนั่งนิ่งเหมือนไม่ฟังที่เขาพูด

“ทางที่สอง ฉันจะเป็นคนหาคำตอบเองส่วนเธอได้ตายสมใจอยาก...แต่ตายอย่างทรมาน!!” คราวนี้คริสเตียนไม่ได้ขู่แต่คิดจะทำตามที่พูดจริง ๆ 

“ทางแรกเชื่อฉัน” เคนตะบอกร่างบางตรงหน้าทันที เพราะไม่มีใครยอมโง่เลือกทางที่สองหรอก ถึงบทสรุปจะตายเหมือนกัน แต่การตายอย่างไม่ทรมานมันดีที่สุด

“ท่าทางน่าจะปากเเข็งเอาการ” คูเปอร์นั่งนิ่งดูท่าทีอยู่นานจึงเอ่ยขึ้น

“หลังจากนี้ ฉันถือว่าเธอเป็นคนกำหนดชะตากรรมเองนะ”

“ผมขอเป็นคนทรมานเองได้ไหม” เคนตะยังไม่คิดจะล้มเลิกแผนเผด็จศึกร่างบาง อย่างน้อยก็อยากพาเธอขึ้นสวรรค์ซะก่อน

“มึงไม่ต้องเสือก!!”

“โธ่พี่ แบ่ง ๆ กันเราเป็นพี่น้องกันนะเว้ย”

“เอายัยนี่ไปขังห้องใต้ดิน!!” คริสเตียนไม่รอคำตอบจากร่างบางอีกต่อไป ตะคอกบอกลูกน้องให้ทำตามคำสั่งทันที

“ฟังที่พูดไหมเนี่ย”

“ฉันว่าเธอบอกพี่ชายฉันดีกว่า” คูเปอร์ไม่ได้อยากเห็นผู้หญิงตรงหน้าทรมานเพราะคงจะบอบซ้ำน่าดูถ้าตกอยู่ในกำมือคริสเตียน สงสารก็แต่โชคชะตาที่พาเธอมาเป็นเหยื่อ

“...” รวงข้าวไม่คิดจะตอบเพราะเธอเองก็รู้กฎของแก๊งดีว่าถ้าตกอยู่ในสถานการณ์บีบบังคับห้ามเปิดเผยตัวตนให้ศัตรูทราบ ถึงแม้จะเกลียดเเค้นพ่อเลี้ยงธนินมากขนาดไหนแต่เขาก็มีพระคุณเลี้ยงดูเธอและแม่

“เอาไปขัง!!” ร่างสูงเอ่ยเสียงเข้มสั่งอีกครั้ง

“เดี๋ยว!!”

“อะไรของมึงอีก” คริสเตียนเหลียวมองเคนตะอย่างไม่เข้าใจ

“ขอดูหน้าชัด ๆ หน่อย” ว่าแล้วก็ลุกขึ้นยืนสาวเท้าเข้าหารวงข้าว

หมับ!

“ไม่น่าเลยคนสวย ไม่น่ามาหลอกพี่ชายฉันเลย อดทนหน่อยนะเผื่อจะรอดตาย” มือหนาเอื้อมไปประคองคางมนเพื่อมองหน้าชัด ๆ ทว่ารวงข้าวกลับสะบัดหน้าหนีด้วยท่าทีรังเกียจ

“แม่ง! ฤทธิ์เยอะใช้ได้” เคนตะสบถคำหยาบ ส่ายหน้ากับความอวดดีของเหยื่อพี่ชาย ความอวดดีนี่แหละคือหนทางสู่ความหายนะของจริง

เมื่อบอดีการ์ดตระกูลซามูเอลลากรวงข้าวออกไป สามพี่น้องนั่งหันหน้าเข้าหากันทันที

“พวกไหน!?” คูเปอร์เอ่ยถามเป็นคนแรก

“ยังไม่รู้” เขาส่ายหน้าตอบ ตั้งแต่รู้ว่ารวงข้าวคิดจะทำอะไรเขาก็ให้ลูกน้องตามสืบตลอดมา

“รู้ประวัติอะไรของเธอบ้างล่ะ” เคนตะถามต่อ

“รู้แค่บ้านอยู่ทางใต้ของประเทศไทย”

“ไปขัดแข้งขัดขาใครแถวนั้นบ้างวะ”

“ไม่มี”

“ไม่มีหรือไม่รู้!?” คูเปอร์วิเคราะห์อย่างสงสัย

“ที่ไทยมีไม่กี่คนที่ทำธุรกิจเหมือนกับเรา แต่ที่มีก็อยู่ใต้คำสั่งเราหมด” เพราะไม่เคยมีใครกล้าขัดคำสั่งเลยไม่รู้ว่าพวกนั้นคิดจะทำอะไรบ้าง

“งั้นแสดงว่าพวกมันคิดจะหักหลัง” เคนตะเสนอต่อ

“บางทีเด็กนั่นไม่ได้อยู่ใต้จริง ๆ ประวัติอาจจะปลอม เพราะดูเธอพร้อมจะยอมตายตลอดเวลา”

“...” คำพูดของคูเปอร์ทำให้คริสเตียนนั่งพินิจตาม

“งั้นผมขอตัวก่อนนะ” ก่อนที่คูเปอร์จะลุกขึ้นหันไปบอกพี่คนโตหลังจากเสนอความคิดตัวเองเสร็จ

“อืม” คริสเตียนพยักหน้าทันที

“ผมด้วย กลับก่อน” ว่าแล้วเคนตะก็เดินตามคูเปอร์ เป่าปากออกไปอย่างสบายใจ ไม่มีเรื่องต้องคิดให้ปวดหัวเหมือนกับพี่ชาย ถึงจะอดได้ทรมานเหยื่อก็ตาม

@อีกด้าน

ครืดด! ครืดด!

“โธ่เว้ย!!” ไดรฟ์ยกโทรศัพท์มือถือหมายจะเขวี้ยงออกไปไกล ๆ ด้วยความโมโห

หมับ!

“ไม่รับสายเหรอวะ” กระทิงเข้ามาแย่งโทรศัพท์มือถือไว้ทันก่อนจะถามออกไป ทั้ง ๆ ที่รู้คำตอบอยู่แล้ว แค่อยากพูดให้เพื่อนใจเย็นลง

“อืม”

“ไอ้ข้าวจะโดนจับได้รึเปล่าวะ” จู่ ๆ กระทิงก็บ่นกับตัวเองอย่างแผ่วเบา

“อย่าปากหมาไอ้กระทิง” ทำให้ไดรฟ์ที่อารมณ์ไม่คงที่เหวี่ยงขึ้นมา

“กูไม่ได้จะปากหมา ไอ้ข้าวก็เหมือนน้องกูคนนึงเหมือนกัน แต่นี่ติดต่อไม่ได้เลยตั้งแต่มันบอกจะลงมือ” กระทิงเดินไปมากังวลกับสถานการณ์ตอนนี้ไม่น้อย

“...” ไดรฟ์เงียบรู้สึกใจคอไม่ดี เป็นห่วงก็แต่รวงข้าวป่านนี้จะเป็นยังไงบ้าง

“เป็นไง ติดต่อรวงข้าวได้ยัง” พ่อเลี้ยงธนินเดินเข้ามาถามเพราะรู้เรื่องจากลูกน้องที่มารายงาน

“ไม่ได้” ไดรฟ์ตอบเสียงแข็ง

“แล้วมึงโมโหอะไรฮะ!!”

“พ่อเลี้ยงก็รู้ว่าพวกนั้นอันตรายแค่ไหน พ่อเลี้ยงยังจะส่งข้าวไปทำงานคนเดียวอีก” ไดรฟ์ไม่ทนอีกต่อไป ระเบิดอารมณ์ทั้งหมดออกมา

“ไอ้ไดรฟ์!!” กระทิงเข้ามาสะกิดเตือนสติเพื่อน

“ขอโทษครับ” เมื่อรู้ตัวว่าตัวเองพลั้งปากจึงเอ่ยขอโทษผู้เป็นนาย

“พวกมึงไปหายัยรวงข้าวที่กรุงเทพฯ ได้ความยังไงค่อยกลับมารายงานกู”

“แล้วถ้าข้าวโดนจับไปจริง ๆ ล่ะครับ” กระทิงถามทันที

“ไอ้กระทิง!!” คำพูดที่ไม่เข้าหู ทำให้ไดรฟ์กระแทกไหล่ใส่เพื่อนรัก

“กูถามไว้ก่อนไง เราจะได้หาทางอื่นไว้เผื่อ ๆ”

“ถ้ามันโง่ให้โดนจับได้ ก็แล้วแต่เวรแต่กรรมมัน!!” เอ่ยจบพ่อเลี้ยงธนินเดินออกจากห้องไป ไม่รู้เลยว่าคำพูดของเขามีใครบางคนแค้นใจยืนกำหมัดแน่น

@ห้องใต้ดิน

ตุบ!

“โอ๊ะ!!” ร่างบางถูกชายฉกรรจ์โยนเข้าไปในห้องสี่เหลี่ยม ภายในเป็นเหมือนกับห้องนอนคนรับใช้ทั่วไป แค่ไม่มีช่องทางออกอื่นนอกจากประตูทางเดียว

“หาคำตอบให้ได้ว่าใครเป็นคนส่งเธอมา พรุ่งนี้นายจะมาเอาคำตอบด้วยตัวเอง”

ปึง!!

ประตูห้องถูกปิดลงหลังจากสิ้นเสียงเอ่ยสั่ง ใบหน้าหวานเริ่มจะฉายความหวาดกลัวเมื่ออยู่คนเดียว เธอไม่มีทางรอดจากที่นี่แน่และเธอไม่มีทางทรยศผู้มีพระคุณเหมือนกัน อย่างน้อย ๆ เขาก็เป็นสามีของแม่