หม่ามี๊ครับ แดดดี๊ของผมเป็นมาเฟีย

หม่ามี๊ครับ แดดดี๊ของผมเป็นมาเฟีย

last updateLast Updated : 2025-03-21
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
41Chapters
2.6Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

"คุณบ้าเหรอไง แต่งงานอะไร ฉันไม่แต่ง " "จะแต่งงานหรือจะตาย...เลือก" "ไอ้สารเลว" "อย่าปากดี ถ้าไม่อยากตาย" "ใครกลัว ก็แค่ขำขู่กระจอกๆ" "หึ แล้วคุณจะรู้ว่าคนอย่างผมทำอะไรได้บ้าง" ปัง !!!!

View More

Chapter 1

ตอนที่1 บทนำ

"Arghhh" 

The air was heavy with acrid smoke and blood. Fire licked the sky, casting an unearthly glow upon the ruined clearing. Hazel stood rigid at the edge of what used to be her home, her eyes wide in disbelief.

She clutched at the edge of a tree, her nails digging into the bark trying her hardest not to scream, as shallow gasps escaped from her mouth. Among the carnage lay her parents lifeless bodies. 

Her father, the Alpha of Hibiscus Pack, had crumpled at the steps of the pack house, his powerful body drained of life, as his chest was slicken with crimson. The slight form of his wife, her mother was crumpled right beside him, sprawled so close to him in a way that even in death she had seemed to reach her husband's touch. 

As she stood behind the shadows watching as her pack burned, she saw her mother's head slightly move in her direction and her lips quivered as tears rolled down her eyes. "Mo..." Her words were caught off as she quickly understood what her mother was trying to say 

"Run!" the last words of a dying mother.

The dark hooded attackers moved with swift, deadly efficiency as their deadly growls were lost within the crackling wood and the wails of her pack mates trying their hardest to escape from the attack. Hazel felt her legs giving out as reality finally dawned on her.

Hibiscus Pack was no more.

The place she called home, her family, her friends, her whole world destroyed. Why? Was this really happening? In just a day, in a couple of minutes, she had lost everything, her parents... her parents were gone! 

A soft rustling of leaves and twigs jerked her out of her trance. She had to leave fast, if not she would be next, she jammed deeper into the shadows of the forest praying to the moon goddess that no one would see her. But it was too late for such futile prayers...

"She's out there, in the woods, I can smell her," growled a deep voice.

"Find her!!!" The voice yelled, colder and sharper, "she is the last one, the Alpha's daughter; we must not let her get away."

Her heart raced as she continued running for her dear life. They were looking for her. She didn’t need to think twice, and there was no need to look behind. Her survival instincts kicked in, and she began to move faster, faster than she had ever dared to run. She had to run, she had to live, she was the only survivor and she couldn't let herself get caught at all cost.

Carefully, she shifted her weight trying her best to be as light as the wind, her bare feet sliding silently over the forest floor. The undergrowth was dense, the leaves damp with evening dew. Yet, she stepped lightly, her movements careful and precise, until her foot accidentally snagged on a hidden root.

'Damn it' she whispered to herself as the root snapped loudly.

"Over there!" One of the men yelled. "Don't let her get away!"

Panic and fear washed over her as she bolted to run in the opposite direction, her strawberry-blonde hair whipped behind her. Her lungs burned with fear and tiredness as her body weaved through trees, and the screams from her pursuers continued ringing with alarm in her ears.

"She's going deep into the forest!" The man yelled again

"Cut her off!!!!"

The woods were like an interlocking maze of shadows, branches and whispers making it look like a thick big canopy of dark and scary trees. As her heart continued to thud loudly in her chest, she immediately bowed down underneath one of the low hanging dark branches as she tried her best to calm her raging heart else, they would be able to find her as her heart pounded louder than the root of the owls; undergrowth scratched against her arms and her legs. 

She just could not let them catch her, or else all that her parents fought for would be in vain and her mother would be disappointed in her for not being able to save herself.

She wanted to cry in pain and agony, but there was no time to do that. She had to survive first so she could cry properly, her eyes darted frantically as she quietly left the branch in search of a new well covered place to hide. Every step felt heavier as her limbs shook with exhaustion and fear.

Somewhere a bit far behind her, an angry voice barked, "Spread out! She can't have gone far!"

Her legs ached, he body felt as though it was in the edge of falling apart, and her bare feet were begging for rest as she continued running through jagged rock and gnarled root, but that wasn't enough reason to stop and be captured by those brutes who is bent over what they would do to her. 

She continued running, her legs pumping, until she sighted a safe haven and she quickly flung herself into the thick bush that closed over her head like a barrier. She crouched low, her chest heaving as she struggled for quieter breaths. The shouts slowly became a distant shout of pursuit, growing softer and farther away.

She had successfully evaded them and for the moment, she was safe.

But the safety that wrapped around her did little for the painful ache in her chest. As she crouched there, silent, trying her best to regain her lost strength, the images of the destruction of her pack, the fire, the screams, and her parents' lifeless bodies, her mother's last moments flashed through her mind. And she quickly clamped a hand over her mouth to smother the sobs as tears streamed down her face.

Why did they do that? Who could they be? The Hibiscus Pack wasn't a threat to anybody. They all lived together, kept in their territory, and never engaged in fights, they were so peaceful, so lovely. 

Her toes dug into the dirt as a wave of despair washed over her anew. She had been so unfortunate and yet so fortunate, to have gone into the city for supplies her mother had stressed her about. 

Normally, they had people who went to get the supplies and she couldn't understand why her mother was so eager that she be the one to go get it. If she hadn't, she would have been there when the attack started. She could have fought, she could have died with her family.

A strangled sob broke through from her lips. "It would have been better to have stayed, to fight, to die by your side, mother," she cried to herself.

The thought was cold and heavy, an anchor weighing down in her skull, but it was very rapidly replaced by another. "No! I cannot let this be my end. I'm the last of the Hibiscus Pack. The last hope. My mother saved me and I must save our legacy."

She quickly wiped her face with her shaky hands, as she forced herself to sit up straight. The surrounding forest was quiet; her pursuers must have been far gone. 

She had lost her pack, but she lived, she had to live. And so long as one's breath remained, so did hope for restoration and revenge on those who took her world away.

 She couldn’t afford to wallow. Not now.

She clenched her fists hard, her nails digging crescent moons into her palms.

“I’ll survive,” she whispered to herself. “For them. For my parents. For the pack.”

It was a resolve unfamiliar in her voice, but it steadied her. She would not let the Hibiscus name die, she would not let her parents legacy come to an end just like that.

As the leaves rustled around her in a sudden gust of wind, she straightened her body and her eyes scanned the shadows high on alert.

A twig snapped near. Her breath caught. "They found me," she muttered in fear, eyes darting around.

She scrambled to her feet and was instantly on her haunches, ready to take off running once more. 

The forest seemed to fold in around her, the darkness weighing on her like a living, breathing entity.

The noise came again, this time closer.

And then, a voice—low, threatening, and much too close.

"Did you think you could hide from us, little Alpha?!"

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
41 Chapters
ตอนที่1 บทนำ
ภายในห้องสวีทของโรงแรมในเครือ Triple s group ( ทริปเปิ้ลเอสกรุ๊ป) ชั้น18 ห้องที่ตกแต่งอย่างหรูหรา แสงไฟสีส้มสลัวๆทำให้บรรยากาศดูโรแมนติก บนเตียงคิงไซส์มีหญิงสาวที่สวยเซ็กซี่ดีกรีนางแบบ โดนปิดตาด้วยผ้าสีดำทำให้ไม่สามารถมองเห็นสิ่งใดได้ " อ๊ะ เจ็บนะคะ เบากว่านี้ได้ไหมคะ" หญิงสาวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ดัดให้ดูน่ารักกระเง้ากระงอดฝ่ายชาย เมื่อฝ่ายชายเสียบแท่งเอ็นเข้ามาอย่างไม่มีการเล้าโลมใดๆทั้งสิ้น"หุบปากแล้วอยู่เงียบๆ" เสียงทุ้มๆแต่เคร่งขรึมดังขึ้น พร้อมกับขยับสะโพกซอยโดยไม่สนใจสิ่งใดทั้งสิ้น " ปึก ปึก ปึก" " อ๊ะ เจ็บนะ....ฉันขอร้องล่ะ.....เบาๆได้ไหม" "ถ้ายังพูดมากอีก อย่าหาว่าผมไม่เตือน"" อ๊ะ....อ๊ะ........อ๊าาาา" หญิงสาวพยายามร้องครวญครางเผื่อเขามีอารมณ์ร่วมมากๆแล้วจะเห็นใจเธอบ้างและทำเบาลง " ปึก ปึก ปึก" เสียงซอยสะโพกก็ยังมีต่อไป หญิงสาวรู้สึกถึงความทรมาน ไม่มีความรู้สึกอื่นใด เธอไม่น่ารับงานนี้เลย เธอรับงานเพราะเขารวย รับงานเพราะเงินและเพราะเขาหล่อ.......เธอถึงมา เธอได้แต่โทษตัวเองในใจ" อื้อ....คุณ...สะ....สิบทิศคะ ฉันเจ็บค่ะ" " คุณเรียกผมว่าอะไรนะ!!" เขาตะคอกแล้วหยุดซอยสะโพ
last updateLast Updated : 2025-03-21
Read more
ตอนที่2 งานด่วน
ณ คอนโด xxx หญิงสาวคนหนึ่งกำลังส่องกระจกมองรูปร่างของตัวเองด้วยความมั่นใจ หญิงสาวมีหน้าตาสวยหวาน ส่วนสูงตามมาตรฐานของหญิงสาวทั่วไป ถ้าไม่ติดที่....หน้าอกขนาดคัพDที่ทำให้เธอดูอวบอัดทั้งๆที่เธอเอวค่อนข้างเล็ก แต่เธอก็ชอบในความเป็นเธอแบบนี้"กระจกเอ๋ย จงบอกข้าเถิด ใครงามเลิศในปฐพี" ฉันพูดพลางดัดเสียงให้เหมือนหนังการ์ตูนที่เคยดูมา ก่อนจะตอบตัวเองในกระจกว่า "ก็ฉันไง สโนว์คนนี้เองแหละ โฮะๆๆๆ"แล้วฉันก็เอามือป้องปากหัวเราะ เมื่อเรียกความมั่นใจให้ตัวเองในกระจกได้แล้ว ฉันจึงหยิบกระเป๋าสีดำใบเล็กมาสะพาย แล้วหยิบกุญแจรถ จากนั้นก็สำรวจความเรียบร้อยของห้องเมื่อเห็นว่าเรียบร้อยดีแล้วจึงเดินออกไปรอลิฟต์ จากนั้นฉันเดินออกจากลิฟต์และเดินไปยังลานจอดรถของคอนโด "วันนี้ก็สวยเหมือนเดิมนะครับ คุณสโนว์" รปภ.ที่ยืนอำนวยความสะดวกให้กับลูกบ้าน ทักทายฉัน ฉันยิ้มก่อนจะกล่าวขอบคุณรปภ.คนนั้น ฉันก้มลงมองชุดตัวเอง ฉันใส่เสื้อเกาะอกมีแขนสีชมพูบานเย็น ที่คอใส่โชคเกอร์สีชมพูบานเย็นด้วยเช่นกัน ใส่กางเกงยีนส์และรองเท้าส้นสูง ปล่อยผมดัดลอน ฉันเป็นฟรีแลนซ์ รับงานหลายๆอย่างตามใจตัวเอง ฉันชอบเพราะว่าทำงานนี้แล้ว มีเวลาเป
last updateLast Updated : 2025-03-21
Read more
ตอนที่3 พลัดหลง
ภายในงานอีเวนต์สวนสนุกมีโซนขายของกิน มีเครื่องเล่น เช่น ม้าหมุน บ้านบอล ชิงช้าสวรรค์ และอื่นๆ มีมุมถ่ายรูปสวยๆที่ให้บรรยาศเหมือนอยู่ในสวนสนุกจริงๆฉันที่ยืนถ่ายรูปกับเด็กๆและผู้ใหญ่มาหลายชั่วโมงแล้ว เริ่มรู้สึกร้อนเมื่อต้องใส่ชุดมาสคอตหนาๆ ฉันจึงอาศัยจังหวะตอนที่ไม่มีคนสนใจ เดินออกไปพักที่บันไดหนีไฟ" เฮ้อ ค่อยยังชั่ว" ฉันพูดพร้อมถอดหัวมาสคอตหมูน้อยออก แล้วนั่งบนขั้นบันไดจากนั้นจึงใช้มือพัดหน้าตัวเองให้พอหายร้อน "เอ๊ะ นั่นใครน่ะ" ฉันถามขึ้นเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเหมือนมีคนวิ่งมาทางที่ฉันนั่งอยู่ แล้วก็พบกับเด็กผู้ชายคนหนึ่ง ผิวขาว หน้าตาหล่อเหลา อายุราวๆ4-6ขวบ"ช่วยป๋มด้วยครับ" เด็กผู้ชายคนนั้นพูดขึ้นพร้อมกับหันหน้าไปมองทางด้านหลังเหมือนกำลังกลัวใครจะตามมา"เป็นอะไรครับ เกิดอะไรขึ้น" ฉันถามเด็กผู้ชายคนนั้นแล้วดึงมือเด็กชายมาจับ "มีคนจะจับตัวป๋ม ป๋มเลยวิ่งหนีมา" เด็กชายพูดจบฉันจึงรีบจูงมือแล้ววิ่งขึ้นบันไดด้วยความที่พยายามจะวิ่งเร็วแต่ดันช้าเพราะใส่ชุดมาสคอตอยู่ เมื่อพบว่าไม่มีใครตามมา จึงปล่อยมือเด็กชาย แล้วถามว่า"แล้วแม่หนูล่ะ แม่หนูไปไหน ทำไมหนูถึงอยู่คนเดียวล่ะจ๊ะ " "แม่ผมตายแล้วค
last updateLast Updated : 2025-03-21
Read more
ตอนที่4 แดดดี๊....ที่แปลว่าพ่อ
ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ มีใบหน้าที่หล่อเหลาแต่เย็นชา ดุดัน ใส่เสื้อเชิ้ตสีดำ กางเกงสีดำ รองเท้าสีดำ ทำให้บรรยากาศรอบตัวดูมืดมน แถมยังมีชายฉกรรจ์ในชุดดำเกือบสิบห้าคนยืนอยู่ทางด้านหลัง เขามองมาทางแสงเหนือ แสงเหนือจึงบีบมือฉันแรงขึ้น อ้อ ผู้ชายคนนี้คือหัวหน้าโจรเรียกค่าไถ่สินะ "ไอ้โจรชั่ว คิดจะจับเด็กไปเรียกค่าไถ่เหรอ ทุเรศสิ้นดี!!" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงดุดันพร้อมชี้นิ้วใส่เขา "มานี่" เขาพูดขึ้นด้วยใบหน้าที่นิ่งๆกับแสงเหนือก่อนที่จะเบนสายตามามองฉันด้วยใบหน้าที่แสนจะเย็นชา แล้วพยักหน้าให้ลูกน้อง จากนั้นลูกน้องจึงทำท่าวิ่งมาจับแสงเหนือ "ไอ้เลว ไอ้ชั่ว ไอ้สวะ ที่มีมีกล้องวงจรปิดนะ ฉันเรียกตำรวจแน่ถ้าพวกแกเอาเด็กคนนี้ไป" "หุบปาก" "อย่านะ กรี๊ดดดดดดดดด ช่วยด้วย ช่วยด้วย มีโจรจับเด็กเรียกค่าไถ่ อะ....อุ๊บส์" ฉันร้องแหกปากโวยวายก่อนที่จะโดนฝ่ามือหนาปิดปาก แล้วพูดว่า "หุบปากซะ ก่อนที่ผมจะหมดความอดทน" หึ เรื่องอะไรจะต้องเชื่อโจร ฉันดิ้นออกจากฝ่ามือหนา แล้ววิ่งไปหาแสงเหนือที่โดนชายชุดดำจับไปทันที "พลั่ก" ฉันผลักชายชุดดำที่จับแสงเหนือเอาไว้ ก่อนจะหันมาด่าไอ้หัวหน้าโจรด้วยความโกรธว่า"ไอ้ชั่ว
last updateLast Updated : 2025-03-21
Read more
ตอนที่5 เที่ยว
ภายในรถ "มีอะไรจะพูดไหม?" ร่างสูงใหญ่ถามเด็กชายตัวน้อยที่นั่งเบาะข้างๆกัน "ป๋มขอโทษครับแดดดี๊" "..............." "ป๋มได้ยินเขาพูดกันว่าข้างล่างมีสวนสนุก ป๋มอยากเล่น แต่แดดดี๊ไม่ว่าง ป๋มเลยหนีลงมาครับ""ให้ใครมาบอกก็ได้ ทำไมต้องไปคนเดียว หืม" "ถ้าป๋มลงมากับพวกคุณลุง มันไม่สนุกนี่ครับ" แสงเหนือพูดพร้อมทำสีหน้าหงอยๆ"สนุกหรือไม่สนุกมันไม่ใช่ข้ออ้างที่จะไม่บอกแดดดี๊ อย่าให้มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นเป็นครั้งที่สองเข้าใจไหมแสงเหนือ" เขาพูดเสียงเข้มบ่งบอกว่านี่คือคำสั่ง แล้วชี้นิ้วคาดโทษแสงเหนือ แสงเหนือพยักหน้ารับและพูดว่า "ครับ"ณ คอนโดxxx "กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด" ฉันตะโกนแหกปากลั่นห้องด้วยความโมโห(ห้องเก็บเสียง) อีตาบ้า ไอ้ชั่ว ไอ้เลว อย่าให้แม่เจออีกนะ จะสับให้เละเป็นชิ้นๆ เลย มีอย่างที่ไหนช่วยลูกเขา ไม่ขอบคุณไม่ว่า แต่ยังมายิงกันอีกเนี่ยสิ เหอะ :-("ชาตินี้ขอให้อย่าได้เจอกันอีกเลย สาธุ" ฉันยกมือพนมพลางพูดภาวนา เพราะถ้าเจอกันจริงๆหนูต้องอยากฆ่าเขาแน่ๆ ฮือๆหนูไม่อยากทำบาปนะคะ ฉันรำพึงรำพันกับตัวเองจบจึงเตรียมตัวจะอาบน้ำนอน ฉันใช้สำลีชุบน้ำยาล้างเครื่องสำอางเอามาเช็ดใบหน้าตัวเองเพื่อป้อ
last updateLast Updated : 2025-03-21
Read more
ตอนที่6 คุณสิบทิศ
ราวๆสิบห้านาทีผ่านไป พนักงานก็มาเสริ์ฟอาหารและเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ โบวี่ดื่มเบียร์ ส่วนฉันดื่มโซจูผสมเหล้าผลไม้ เราสองคนนั่งดื่ม เม้าท์มอยไปเรื่อยเปื่อย พอเริ่มกรึ่มๆก็ชวนกันไปเต้นตรงที่ๆเขาจัดไว้ให้เต้น ฉันกับโบวี่โชว์ลีลาการเต้นสุดเซ็กซี่ เราสองคนเต้นเข้ากันเหมือนซ้อมมา เราเต้นกันอย่างสนุกสนาน หลังจากนั้นก็มีผู้ชายหลายคนมาชวนฉันกับโบวี่เต้นด้วยกัน จัดไปสิคะ >.เราสองคนเต้นจนเหนื่อย จึงเดินกลับโต๊ะมานั่งพักดื่มแอลกอฮอล์ต่อสักพักใหญ่ๆ จนตอนนี้ฉันรู้สึกมึนๆหนักๆหัว ไปเข้าห้องน้ำล้างหน้าล้างตาหน่อยดีกว่า ราตรีนี้ยังอีกยาวไกล"แกฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ" ฉันบอกโบวี่ โบวี่จึงพยักหน้ารับ และพูดว่า "ไหวป่ะเนี่ย ให้ฉันไปเป็นเพื่อนไหม" "ไม่ต้องๆ ระดับสโนว์ ไม่มีคำว่าไม่ไหวจ้ะ อิอิ" "ย่ะ รีบไปรีบกลับนะ" "หูยยยย เป็นห่วงเพื่อนเหรอเนี่ย" "เปล่า ฉันจะได้ไปแอ๊วผู้ชายโต๊ะนู้นย่ะ นั่นไงเห็นไหม เขาส่งสายตาให้ฉันด้วย" มันพูดแล้วทำท่าทางเขินอายปนกระดี๊กระด๊า"อ้าว อีบ้า ฉันก็นึกว่าห่วงฉัน เห็นผู้ชายดีกว่าเพื่อนนี่หว่า" "ฮ่าฮ่า แน่นอนค่ะ แกไปเข้าห้องน้ำเถอะอย่ามัวพูดมาก" "เออๆ" ฉันรับคำแล้วเดินโซซั
last updateLast Updated : 2025-03-21
Read more
ตอนที่7 แกล้ง
"แดดดี๊?" เขามองหน้าฉันนิ่งๆแล้วทวนคำที่ฉันพูดอีกครั้ง "ใช่ค่ะ หนูเรียกคุณว่าแดดดี๊ตามแสงเหนือไงคะ" ฉันพูดแล้วฉีกยิ้มให้ดูหวานที่สุด จากนั้นจึงพูดต่อไปว่า "แดดดี๊บอกให้ลูกน้องออกไปสิคะ เราสองคนจะได้........." ฉันพูดไม่จบประโยคให้เขาคิดเอาเอง จากนั้นจึงปล่อยมือที่โอบรอบคอเขาในคราแรก มาปลดกระดุมเสื้อเขา"............."เขาไม่ได้ตอบอะไรและไม่ได้ปัดมือฉันออก แค่เหยียดยิ้มที่มุมปากแล้วมองหน้าฉันเฉยๆ โอ๊ย พูดอะไรสักอย่างสิโว้ย ฉันเกร็งไปหมดแล้ว มือที่ปลดกระดุมเสื้อเขาอยู่เริ่มสั่นเล็กน้อย"หึหึ" เขาหัวเราะเยาะฉัน "แดดดี๊ขาาาาาาาา เมื่อไหร่จะให้ลูกน้องออกไปล่ะคะ หนูเขินน๊าาาาา ⁄(⁄ ⁄•⁄-⁄•⁄ ⁄)⁄" ฉันเงยหน้าพูดด้วยเสียงออดอ้อนอีกครั้ง พร้อมบิดตัวไปมาด้วยความเขินที่เสแสร้งแกล้งทำ "ออกไป" เขามองหน้าฉันแล้วพูดด้วยน้ำเสียงสั่ง เอ๊ะ เขามองหน้าฉันต้องไล่ฉันออกไปแน่ๆ เหอะ ถึงคุณจะปล่อยฉันแต่ฉันไม่ปล่อยคุณแน่ ไอ้บ้าสิบทิศ ไอ้คนเลวฉันเหยียดยิ้มที่มุมปากแล้วลุกจากตักเขาทันที ขณะที่จะก้าวเท้าวิ่ง เขาดึงแขนฉันไว้ ด้วยความที่เขาออกแรงมากไป ฉันจึงลงไปนั่งตักเขาอีกครั้ง เขามองหน้าฉันแล้วพูดขึ้นว่า"คนที่ออกไ
last updateLast Updated : 2025-03-21
Read more
ตอนที่8 มาหาที่ห้อง
"ออด ออด" เสียงกริ่งจากประตูห้องดังขึ้น ฉันสะลึมสะลือตื่นขึ้นมา "ใครมาวะ คนจะหลับจะนอน" ฉันบ่นอย่างเซ็งๆและยื่นมือไปหยิบมือถือที่วางอยู่ข้างเตียงมาดูเวลา บ่ายสองโมงกว่าๆแล้วเหรอเนี่ย ไวจัง เมื่อคืนฉันกับโบวี่กลับบ้านตอนตีสาม เรามาดื่มต่อที่ห้องกว่าจะนอนก็เกือบหกโมงเช้าแล้ว"ไอ้โบวี่ แกไปดูหน่อยว่าใครมา" ฉันใช้มือสะกิดที่ไหล่ของไอ้โบวี่ที่นอนอยู่ข้างๆฉัน "อื้อ....ไม่เอาอ่ะ ฉันง่วง แกเป็นเจ้าของห้องเขาต้องมาหาแกสิ ไม่ได้มาหาฉัน แกนั่นแหละไป" พูดจบมันก็หยิบหมอนมาอุดหูแล้วนอนต่อ เสียงกริ่งที่หน้าประตูยังคงดังเรื่อยๆ "โอ๊ยยยย รู้แล้วๆมาแล้วโว้ย" ฉันเดินไปเปิดประตูโดยกระชากอย่างแรง จึงเห็นชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำประมาณห้าคนยืนอยู่ที่หน้าห้อง"เชิญไปด้วยกันครับคุณหนู" หนึ่งในห้าของชายชุดดำพูดขึ้น โอ๊ย อะไรอีกล่ะเนี่ย "ไม่ไปโว้ย พวกคุณเป็นใคร มายุ่งกับฉันทำไม มาทางไหนกลับไปทางนั้นเลย!!!" ฉันตะโกนพูดด้วยน้ำเสียงที่อารมณ์สุดๆ คนยังง่วงนอนอยู่ด้วย มาปลุกด้วยเรื่องไร้สาระอีก เหอะ :-( ฉันพูดจบก็ปิดประตูทันที แต่พวกชายชุดดำไวกว่า เอาตัวเข้ามาแทรกประตูไม่ให้ฉันปิด "นี่มันจะมากเกินไปแล้วนะ บอกว่าไม่
last updateLast Updated : 2025-03-21
Read more
ตอนที่9 การจู่โจมที่ไม่คาดคิด
"ทำแบบนี้ แน่ใจแล้วใช่ไหม?" เขาถามแล้วมองหน้าฉัน ฉันทำหน้างงๆแล้วถามเขาว่า "คุณหมายถึงอะไรคะ ฉันไม่เข้าใจ" ".............."เขาไม่ตอบแต่มองมือของตัวเองที่จับหน้าอกของฉัน ฉันมองตามสายตาเขา เห็นดังนั้นจึงรีบปล่อยมือแล้วถอยหลังหนึ่งก้าวโดยอัติโนมัติ สายตาเขาที่มองมาทำให้ฉันรู้สึกแปลกๆ ฉันจึงหลบสายตาเขา"ออกไปได้แล้ว" เขาสั่งลูกน้องที่ยืนก้มหน้าเรียงแถวกันอยู่และเมื่อได้รับคำสั่ง ลูกน้องของเขาก็เดินออกไปนอกห้องทันที จึงเหลือแค่เขา ฉันและโบวี่ "เอ่อ....งั้นขอตัวนะคะ พอดีเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ามีธุระ"ไอ้โบวี่พูดขึ้นเมื่อเห็นสบสายตาเย็นชาของคุณสิบทิศ มันรีบกุลีกุจอเก็บของ"เฮ้ย อย่าไปนะเว้ย" ฉันรีบวิ่งไปหามัน "ขอโทษนะแก แต่แกเห็นสายตาของเขาไหม ถ้าฉันอยู่ต่ออีกหนึ่งนาทีเขาได้ยิงฉันแน่ แงๆ คนสวยยังไม่อยากตายนะ" "อย่าทิ้งกันสิวะ นังเพื่อนบ้า อ๊ายยย อย่าปล่อยฉันไว้กับเขาสองคนสิ" ฉันรีบเดินไปกระซิบกระซาบโบวี่ที่จะเดินออกจากห้องไปอีกคน "จะไปไหน"น้ำเสียงเรียบๆของคุณสิบทิศพูดขึ้น ฉันจึงหันกลับไปมองเขา ฉันหันหน้ามาอีกที นังโบวี่ นังเพื่อนทรยศมันวิ่งหนีออกนอกห้องไปแล้ว แถมหันกลับมาชูสองนิ้วให้ฉันแล้วทำ
last updateLast Updated : 2025-03-21
Read more
ตอนที่10 นางฟ้า
ฉันนั่งนิ่งๆไม่พูด ไม่โวยวาย โวยวายไปก็เท่านั้น เขาไม่คิดจะปล่อยฉันอยู่แล้ว เหนื่อยเปล่าๆ ฉันจึงหันมองหน้าต่างรถยนต์เพื่อจดจำเส้นทาง เผื่อเขาเผลอฉันจะได้หนี แต่เหมือนคนขับรถรู้เท่าทันความคิดฉัน เขาจึงขับรถไปทางลัดซึ่งบางทีก็ไม่มีป้ายบอกว่ามันคือที่ไหน โผล่มาอีกทีก็ถนนใหญ่ พาขับซอกแซกไปมา เหอะ เจ้าเล่ห์ทั้งเจ้านายและลูกน้องเฮ้อ ชีวิตคนสวยมันลำบากแบบนี้นี่เอง ดันไปถูกใจเขาจนเขาต้องจับมาขัง เดี๋ยวนะ ถ้าเขาคลั่งรักฉันขนาดนี้ แสดงว่าต้องมีเรื่องอย่างว่าด้วยน่ะสิ อึก ฉันกลืนน้ำลายลงคอ ถ้าเป็นอย่างในละครที่ดูจะต้องถูกปล้ำจนไม่เห็นเดือนเห็นตะวันแน่ๆ "ม่ายยยยยน้าาาาา อย่าปล้ำฉัน" "ปล้ำ?" เขาหันมาถามฉันด้วยใบหน้าที่ล้อเลียน ฉันจึงเอามามือมาปิดปากตัวเอง หลุดพูดออกมา ขายหน้าชะมัดเลย ฉันได้ยินเสียงลูกน้องของเขาสองคนหัวเราะเบาๆด้วยแหละ จากนั้นรถก็ขับเข้ามาถึงบริเวณบ้าน ซึ่งมีลานน้ำพุขนาดใหญ่อยู่ตรงกลางลานบ้าน บ้าน....ไม่สิคฤหาสน์สองชั้นสีครีม สไตล์ยุโรป ด้านข้างทั้งสองด้านเป็นลานจอดรถ ห้อมล้อมด้วยต้นไม้ทำให้บรรยากาศสดชื่น แต่....ฉันไม่สดชื่นด้วย จะหนียังดีวะเนี่ย ไม่นะ ความบริสุทธิ์ของช้านนนนน
last updateLast Updated : 2025-03-21
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status