ตอนที่ 4 เมียพลาดรัก

"วันนั้นคุณเรียกฉันไปนั่งกับคุณ แล้วพอเที่ยงคืนคุณถามฉันว่ารับงานไหม ฉันจึงบอกไปว่าไม่ แต่คุณบอกฉันว่างั้นขึ้นไปชงเหล้าต่อที่ห้องด้านบนได้ไหมเพราะขี้เกียจหนวกหูฟังเพลงฉันจึงตกลง"

"เธอยอมเข้าไปในห้องกับผู้ชายสองต่อสองทั้งที่ไม่รู้จักสีหน้าคร่าตากันดีเนี่ยนะ แล้วบอกไม่ขาย" อคิราห์ไม่อยากจะเชื่อ ถ้าเขาซื้อเธอมันไม่แปลก แต่แปลกที่เธอบอกไม่ขายแล้วยอมไป

"ก็นั่นมันที่ทำงานฉันไงคะ และหลายๆ คนก็ไปแค่ลูกค้าเอ่ยปากต้องการตัว แต่คุณไม่เชื่อก็ไม่เป็นไรเพราะฉันไม่ได้รับงานคุณคนเดียวค่ะ คนอื่นฉันก็รับ"

"หมายความว่าไง" อคิราห์ขมวดคิ้ว

"ฉันเป็นเด็กเอ็นนี่คะ ใครจ้างก็ไป แค่ไม่ขายตัว"

"เหอะ" อคิราห์ทำเสียงออกมาว่าไม่อยากเชื่อ แล้วมันต่างกันตรงไหนวะ! หรือแค่เรียกให้ดูดีเฉยๆ

"คุณจะเชื่อไม่เชื่อก็แล้วแต่นะคะ เพราะมันพิสูจน์ไม่ได้อยู่แล้ว อีกอย่างเรื่องก็ผ่านมานานมากแล้วฉันเองก็ไม่อยากรื้อฟื้น แต่เห็นคุณอยากรู้ฉันก็ยินดี"

"แน่นอน ฉันต้องอยากรู้ที่ไปที่มาอยู่แล้ว เพราะอยู่ดีๆ กลับมีคนเดินเข้ามาบอกว่าฉันมีลูก!" อคิราห์เอ่ยน้ำเสียงติดเหวี่ยง

"ค่ะฉันเข้าใจ" เธอรู้และเข้าใจดี เธอได้ยินมาจนชินเรื่องแบบนี้ ทำงานกลางคืนใครเขาจะมองว่าดี แต่เธอแค่ไม่เก็บเอามาใส่ใจ

"แต่เอาเถอะ ฉันอยากรู้มากกว่าว่าทำไมเราถึง..พลาด"

"คุณเสนอเงินให้ฉันที่หนึ่งแสนบาทค่ะ ตอนนั้นยอมรับว่าคนที่ทำงานติดต่อกันหลายๆ คืนมันล้า บวกกับสองข้างทางที่ได้ยินมาตลอดการทำงานว่าทำแบบนี้ได้เงินเร็วกว่า" และคนตรงหน้า..ยอมรับว่าเธอพอใจเขาจึงตัดสินใจขาย

"แล้วไงต่อ"

"ฉันจึงตกลงค่ะ"

"แล้วคนอื่นๆ เขาไม่ถามซื้อเธอเหรอ ฉันคนเดียวหรือไง" ตกลงง่ายขนาดนี้จะให้มั่นใจได้ไงว่ามีแค่เขา

เมยาวียิ้มบางๆ "ถามค่ะ แต่ฉันไม่ได้ขาย"

"แล้วทำไมเธอถึงขายให้ฉัน"

"ช่วงนั้นฉันเหนื่อยค่ะ คิดอะไรง่ายๆ" อีกอย่างแม่กำลังป่วยด้วย แต่เธอไม่อยากอ้างข้อนี้หรอก ยังไงท่านก็เสียไปแล้ว ให้จำเอาไว้ว่าตอนนี้เธอมีแค่ลูกเพียงคนเดียวที่ต้องเลี้ยงดูให้ดีที่สุด โตขึ้นมาเป็นคนดีของสังคมก็พอ

"แล้วสรุปเธอขายให้คนอื่นด้วยไหมหลังจากนั้น" เขาอยากรู้ข้อนี้มากกว่า ว่าเอากับเขาแล้วไปเอากับใครไหม ถ้าแบบนั้นมันไม่ใช่ไง ลูกเขาคนเดียวหรือลูกใครบ้างก็ไม่รู้

"ถ้าบอกว่าไม่คุณจะเชื่อไหมคะ แน่นอนคุณคงไม่เชื่อ เพราะฉะนั้นฉันจึงเสนอคุณไงคะว่าสามารถให้ลูกตรวจดีเอ็นเอได้"

ก็เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง เพราะสวยๆ แบบนี้มีหรือจะขายให้เขาคนเดียว

"แล้วฉันไม่ได้ป้องกันหรือไงคืนนั้น" เพราะบางครั้งเขาก็เมาจนลืมเหตุการณ์ต่างๆ ไป แต่สิ่งหนึ่งที่เขาจะไม่ลืมเลยก็คือต้องป้องกัน ไม่คิดว่าตัวเองจะพลาดง่ายๆ ขนาดนั้น

"ป้องกันค่ะ"

อคิราห์ขมวดคิ้ว "นั่นไง"

"แต่รอบสองคุณไม่ป้องกัน และฉันห้ามคุณไม่ทัน บอกตามตรงว่าตอนนั้นฉันยังกลัวติดโรคจากคุณเลยค่ะ"

"ฉันไม่ได้สำส่อนขนาดนั้น ฉันป้องกันตลอด" เขาเที่ยวเยอะจนจำไม่ได้ก็จริง แต่เขาไม่เคยพลาดบอกก่อน

"แต่คุณก็ทำให้ฉันเห็นแล้วนี่คะว่ารอบสองคุณไม่ป้องกัน" ทั้งคู่จบบทสนทนาลงก่อนเมื่อพนักงานนำเครื่องดื่มมาเสิร์ฟ

เอสเพรสโซ่เย็นๆ ลดลงไปกว่าครึ่งแก้ว จึงทำให้อคิราห์ดับความร้อนรุ่มในใจลงไปได้บ้าง

"ฟังต่อเลยไหมคะ"

"อืม"

"เพราะคุณบอกว่าฉันมีเลือดออกตรงอวัยวะเพศคุณถึงไม่ป้องกันค่ะ"

"เธอจะบอกว่าตัวเองยังบริสุทธิ์อย่างนั้น?" อคิราห์ไม่อยากเชื่อ ก็บอกแล้วมันเชื่อยาก จะให้เขาปักใจเชื่อได้อย่างไรกัน

ตรวจลูกน่ะตรวจได้ แต่ตรวจแม่ล่ะคราวนี้ ผ่านมาตั้งกี่ปี มีเขาคนเดียวหรือไง

"ฉันไม่ได้บอกค่ะ แต่คุณบอกตัวคุณเอง และคุณบอกฉันว่าปล่อยนอกจะไม่ท้อง"

"แล้วเธอก็เชื่อ"

".." ก็เธอไม่รู้นี่ ตอนนั้นเธออายุกี่ปี แล้วเคยทำครั้งแรก ไม่ได้ศึกษามาก่อนเพราะไม่ได้กะจะขายตัว

มารู้ตัวก็ผ่านมาสองเดือนกว่าเริ่มมีอาการไม่ปกติ พี่ที่ทำงานจึงแนะนำให้เธอไปซื้อที่ตรวจครรภ์มาตรวจ ปรากฏว่าเธอท้อง เธอจึงได้ลาออกจากงาน

อคิราห์ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เมื่ออีกคนเงียบ ทำไมมันถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้วะ!

"แต่คุณอย่าคิดมากเลยนะคะ ฉันแค่เล่าให้คุณฟังเฉยๆ เราสองแม่ลูกไม่ได้จะไปรบกวนคุณแล้วเพราะฉันเคารพในการตัดสินใจของลูกสาว แค่เห็นแกถามหาคุณเพราะอยากรู้ว่าคุณมีหน้าตาอย่างไร แต่ยัยหนูไม่โอเคแล้วเราจะไม่ไปรบกวนคุณอีกแล้วค่ะ"

"แล้วมันจะเป็นแบบนั้นได้อย่างไรกัน!" คราวนี้อคิราห์ขึ้นเสียงดังอย่างหงุดหงิด ทำให้โต๊ะข้างๆ หันมามอง และต่างก็หันกลับไปสนใจวงสนทนาของตัวเอง

อคิราห์ถอนหายใจแรง วันที่เขาอยู่ตัวคนเดียวดีๆ กลับเดินเข้ามาบอกว่าเขามีลูกทำให้เขาแทบช็อกไปแล้ว พอตอนนี้เขารับรู้แล้วจะมาบอกให้เขาไม่ต้องยุ่งได้อย่างไรกัน!

เขาจะไม่ถามว่าทำไมเธอถึงไม่ป้องกันอีกรอบด้วยการกินยาคุมฉุกเฉิน ก็ในเมื่อไอ้คนที่มันบอกเธอว่าปล่อยนอกไม่ท้องนั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้! เมื่อมันเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นแล้วก็ต้องหาทางแก้ถูกไหม หากเธอมั่นใจว่าเด็กน้อยคนนั้นเป็นลูกของเขาจริงๆ แล้วเขาจะปล่อยให้ลูกอยู่อย่างไม่มีพ่อได้อย่างไรกัน

"แล้วคุณจะทำอย่างไรคะ" พอเห็นเขาเงียบไปจึงถาม เพราะเธอเองก็ไม่สบายใจ เธอแค่เล่าในสิ่งที่เขาอยากรู้ แค่นี้ก็หมดหน้าที่ของเธอแล้ว

"ตอนเย็นฉันจะไปรับลูกกับเธอ"