ตอนที่ 5 เมียพลาดรัก

เมยาวีกลับมาถึงห้องเช่าโดยที่พ่อของลูกอาสาขับรถมาส่ง

ไม่รู้ว่าตัวเองควรดีใจหรือควรรู้สึกอย่างไรดี เพราะในเมื่อเมื่อวานนี้ลูกสาวบอกแล้วว่าไม่ต้องการไปเจอพ่อตัวเองอีกครั้ง นี่หากเขาไปรับลูกกับเธอแล้วเมยาดาเห็นจะว่าอย่างไรบ้าง

แต่เขาก็เหมือนอยากเข้าใกล้ลูกสาวของเธออยู่นะ เหมือนว่าเขาเองก็ปักใจเชื่อแล้วบ้างว่าใช่จริงๆ

แต่ที่เขาไม่เชื่อก็คือ เธอขายตัวให้เขาคนเดียวจริงๆ ไหม หลังจากนั้นต่างหากว่าเธอยังไปมีอะไรกับใครบ้าง

เธอไม่โกรธเขาหรอกบอกแล้ว ก็เธอถูกมองว่าเป็นผู้หญิงขายตัวมาตลอดแล้วทำไมยังต้องคิดมาก ก็ได้แต่รอเวลาว่าเย็นนี้จะเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นบ้าง แล้วจะรับมืออย่างไร

จึงได้สลัดเรื่องราวพวกนี้ออกไปแล้วไปเอาสินค้าออกมาถ่ายรูปแล้วโพสต์ลงในกลุ่มขายของจิปาถะทั่วไป เธอต้องคอยอัปเดตสินค้าอยู่เรื่อยๆ เพื่อไม่ให้แม่ค้าคนอื่นๆ ดันสินค้าของเธอลงไปด้านล่าง ไม่นานก็มีคนมาเอฟและจัดการโอนเงินมา รอยยิ้มน้อยๆ คลี่บนใบหน้าเมื่อวันนี้มีค่ากับข้าวตอนเย็นแล้ว

หักลบต้นทุนออกแล้วเหลือกำไรที่สองร้อยบาท ก็ยังดี รอดูว่าทั้งวันของวันนี้จะได้มาเพิ่มอีกไหม แต่เธอก็ไม่เคยหลุดต่ำกว่าสามร้อยบาทสักครั้ง

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เมยาวีที่กำลังเก็บของเข้าที่เดิม ก็เป็นของที่ยังขายไม่ออก แต่อันไหนที่ลูกค้าโอนตังค์มาแล้วเธอจะวางไว้ด้านนอกเพื่อเตรียมแพ็คส่งวันต่อวันจะได้ถึงมือลูกค้าเร็วๆ

ขมวดคิ้วว่าใครมาหาเธอ แต่อย่างนั้นมันก็ไม่แปลกเพราะห้องใกล้มักมาเคาะแล้วเอาของกินมาฝากเสมอ เป็นเหตุการณ์คุ้นเคยไปแล้ว

แต่พอเปิดประตูออกไปกลับไม่เป็นอย่างที่เธอคิด เพราะคนที่เพิ่งบอกลาไปเมื่อไม่กี่นาที ตอนนี้มายืนปาดเหงื่ออยู่หน้าห้องของเธอแล้ว

เขากลับไปแล้วไม่ใช่เหรอ แล้วตอนนี้มาทำอะไรที่นี่

อคิราห์วนหาที่จอดรถอยู่ตั้งนานกว่าจะเจอคือไกลมาก พอเจอแล้วต้องเดินย้อนกลับมาอีกครั้ง ระยะทางตั้งสองร้อยเมตร ตอนนี้ทั้งตัวเขาเปียกชื้นเต็มไปด้วยเหงื่ออยากเข้าไปตากแอร์เย็นๆ แต่เขาคงคิดผิด เพราะมองพัดลมตัวเล็กๆ ที่เปิดทิ้งเอาไว้ไม่น่าผ่อนคลาย

"ขอเข้าไปหน่อย" บอกเจ้าของห้องน้ำเสี่ยงติดหงุดหงิด เขาไม่ได้หงุดหงิดเธอ แต่หงุดหงิดอากาศที่ร้อนจัดและที่จอดรถไม่มีต่างหาก

เมยาวีจึงขยับหลีกทางให้เขาเข้ามางงๆ พอเจ้าตัวเข้ามาก็เห็นเขายืนมองรอบๆ ห้องจนเธอนึกอาย

ห้องแคบๆ ที่ไม่ได้มีสิ่งอำนวยความสะดวกเท่าไหร่ แล้วก็ไม่คิดว่ามันจะเหมาะกับเขาด้วย

อคิราห์ตัดสินใจนั่งขัดสมาธิลงบนพื้นเป็นเสื่อน้ำมันหน้าพัดลมตัวเล็กเมื่อทนไม่ไหว แล้วรีบถอดเสื้อที่ทำให้เขาร้อนไม่หายสักทีออกแล้วพาดไปบนโต๊ะญี่ปุ่นขนาดเล็ก

เมยาวีชะงัก เมินหน้ามองไปทางอื่นไม่อยากสนใจมอง หากแต่อย่างนั้นเพียงแค่แวบเดียวเธอกลับจดจำได้หมดว่ารูปร่างและความขาวที่ปรากฏให้เห็นมันดีขนาดไหน

แน่นอนว่าเขาที่อยู่แต่ในห้องแอร์ ไม่เคยมาอยู่อากาศร้อนๆ แบบนี้ผิวเขาย่อมดีกว่าเธอเป็นไหนๆ แต่ที่เธอสงสัยมากกว่าว่าเขามาทำอะไรที่นี่ ทำไมเขาไม่กลับบ้าน

ข้อนี้จึงทำให้คนอายุน้อยกว่าหันกลับมาอีกครั้ง คราวนี้ยิ่งรู้สึกประหม่าเมื่อพบว่าคนที่นั่งหันหลังให้เมื่อกี้ ตอนนี้เขานั่งหันหน้ามาหาเธอพร้อมพัดลมที่เปลี่ยนทิศทางไปเช่นกัน

คนที่เดินออกจากพัดลมมาอย่างเธอ ยกมือเรียวเล็กปาดเหงื่อที่ชื้นออกมาตรงหน้าผากก่อนนั่งพับเพียบลงที่ข้างๆ เขาเพื่อทำงาน

"คุณมา..ทำไมเหรอคะ ฉันนึกว่าคุณกลับไปแล้วเสียอีก" ปากถามไปขณะที่เมื่อก็เริ่มแพ็คของไปด้วย

นั่นสิ เขามาทำไม เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองมาทำไม ทั้งที่เขาควรรอบ่ายสามโมงครึ่งแล้วไปเจอเธอที่หน้าโรงเรียนลูกอย่างที่ตกลงกันเอาไว้ แต่แล้วเขาตามเธอมาทำไมก็ยังไม่เข้าใจตัวเอง

"ทำไมไม่ติดแอร์ให้ลูก" มองใบหน้าที่เริ่มมีเหงื่อซึมออกมาเยอะขึ้นจึงเปลี่ยนพัดลมให้เป็นโหมดส่าย ส่วนที่เธอถามว่าเขามาทำไม ถ้าเขารู้เขาคงตอบไปแล้ว

"เราชินแล้วน่ะค่ะ" เมยาวีบอกยิ้มๆ ช่วงที่พัดลมส่ายมาโดนตัวรู้สึกราวกับได้ขึ้นสวรรค์ชั้นหนึ่ง

"ใครจะชินกับอากาศร้อนแบบนี้" เขาคนหนึ่งแหละที่ไม่ชิน แล้วก็ไม่คิดว่าลูกจะชินด้วย

"แต่เราสองแม่ลูกก็โตมากับห้องห้องนี้นะคะ" นั่นจึงทำให้อคิราห์เงียบปากลงไป สายตามองผ่านเนินอกอิ่มที่โผล่พ้นมาเกือบครึ่งเต้าเมื่อเจ้าตัวเอื้อมมือไปหยิบสกอตช์เทปมาแปะกล่อง

เป็นผู้หญิงอยู่ตัวคนเดียว ใส่กางเกงขาสั้นเสมอหูขนาดนี้ ไหนจะเสื้อสายเดี่ยวสีเทาที่มันขับผิวขาวนวลเนียนสุขภาพดี อีกทั้งยังอวดอกตูมๆ แถมดูจากการเดินไปเปิดประตูในเวลาไม่ถึงห้าวินาทีแบบนี้แสดงว่าคงมีใครมาเคาะห้องบ่อยแน่นอน แต่แล้วใครมันชอบมาเคาะกัน!

เมยาวีที่สังเกตได้ว่าอีกฝ่ายเงียบไปไม่เอ่ยอะไรต่อจึงเงยหน้าขึ้นมอง ทว่าเจ้าของสายตากลับเมินไปทางอื่น เธอเห็นว่าเขามองไปยังสินค้าที่ยังไม่มีเจ้าของกองโต

"พอดีฉันขายของออนไลน์น่ะค่ะของเลยเยอะหน่อย" รีบอธิบายต่อสายตาคู่นั้นทันที ก็เป็นของที่เธอสต๊อกไว้แต่ยังขายไม่หมด

"ขายอะไรบ้าง" อคิราห์ถามด้วยความสนใจ เพราะมันถูกถุงพลาสติกห่อหุ้มเอาไว้จึงเดาได้ยาก และเขาอยากรู้ว่าเธอมีรายได้กี่บาท มันพอเลี้ยงลูกมาจนถึงอย่างทุกวันนี้เพียงลำพังได้อย่างไรกัน

"ของทั่วๆ ไปค่ะ"

"ก็แล้วขายอะไรล่ะ" เขาถามน้ำเสียงติดเหวี่ยงนิดๆเมื่ออีกคนตอบไม่เคลียร์

"ก็พวกตะกร้าใส่ของน่ารักๆ กิฟต์ช็อปอะไรพวกนี้ค่ะ"

"แล้วได้ตังค์เท่าไหร่"

เมยาวีที่กำลังแพ็คสินค้าใส่กล่องต่อไปจึงหยุดก่อน เงยหน้าขึ้นสบตาเขาอีกที "ก็พอได้อยู่ค่ะ" เธอไม่อยากให้เขารู้สึกว่าตัวเองลำบากขนาดนั้น ถึงแม้ว่าก่อนหน้านี้ตัดสินใจไปหาเขาก็เพราะตัวเองลำบาก

"แล้วสรุปคุณมาหาฉันมีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ มีอะไรที่ฉันยังเล่าไม่หมดหรือเปล่าคุณถามมาได้เลยค่ะ" เพราะเห็นเขาถามแต่เกี่ยวกับของในห้องห้องนี้ไม่ใช่เรื่องที่เราเพิ่งคุยกันไป

"จะชวนไปอยู่ด้วยกัน" เอ่ยแล้วเมินสายตาไปทางอื่น

เมยาวีชะงัก ก่อนเม้มริมฝีปากตัวเองเบาๆ แล้วก้มหน้าทำงานต่อ "ไม่เป็นไรหรอกค่ะ" ทั้งที่ในใจนั้นเต้นแรงไปแล้วเพราะไม่คิดว่าเขาจะชวน เธอไม่เคยคิดถึงข้อนี้ด้วยซ้ำเมื่อตัดสินใจพาลูกไปเจอเขา

เธอแค่อยากฝากเมยาดาในช่วงเวลากลางคืนที่เธอไปทำงาน เลิกงานก็จะรับลูกกลับมานอนด้วยเธอคิดแค่นี้ ระหว่างนี้ลูกจะได้สมหวังด้วยว่ารู้จักสีหน้าคร่าตาพ่อตัวเอง

"แต่ฉันไม่อยากให้ลูกต้องอยู่ที่นี่" ในเมื่อตัวเขาอยู่แบบสุขสบาย แต่ลูกต้องมาทนร้อน นอนในห้องแคบๆ สิ่งแวดล้อมก็ไม่ค่อยน่าอยู่เท่าไหร่ เขาไม่โอเคหรอก

แค่ไม่กี่นาทีก็เห็นแล้วว่าตัวเองลำบากขนาดไหน ตอนนี้น่ะเหงื่อโชกไปทั้งตัวจะให้ว่าไง ไม่อยากจะคิดว่าสองแม่ลูกต้องมาแย่งกันใช้พัดลมตัวเดียวกัน