로그인"หอมจัง"ร่างหนาโอบกอดร่างบางจากทางด้านหลังพร้อมกับหอมแก้มเนียนไปฟอดหนึ่งในระหว่างที่เธอกำลังแต่งตัวอยู่ตรงหน้ากระจกภายในห้องน้ำ "เด็กๆ หลับกันแล้ว"เกยคางลงบนไหล่เนียน "พี่ก็ไปนอนได้แล้วค่ะ" "ไม่เอา"เอ่ยพลางจูบไซ้ซอกคอขาวนวล "เดี๋ยวก่อนสิคะ" "มัวแต่ชักช้าเดี๋ยวลูกตื่นนะ" "ใจร้อนจังนะคะ"
คณากรกับปราภาพรลูกสาวยืนรอปราภัทรสรอย่างใจจดใจจ่ออยู่ตรงหน้าห้องน้ำภายในห้องนอนหลังจากที่เธอหายเข้าไปพร้อมกับที่ตรวจครรภ์ไม่กี่นาที ไม่กี่อึดใจเธอก็เดินออกด้วยใบหน้านิ่งเฉย "เป็นไงบ้าง ไหนขอพี่ดูหน่อย ขึ้นขีดเดียวเหรอ"คณากรเอ่ยถามขึ้น "เฮ้อ พี่มันไร้น้ำยาจริงๆ เลยนะคะ"ปราภัทรสรยังคงซ่อนที่ตรวจคร
ภายในร้านอาหารหรูชื่อดังกลางใจเมืองตกแต่งสไตล์ยุโรปเพิ่มบรรยากาศโรแมนติกด้วยเสียงดนตรีบรรเลงสด ปราภัทรสรในชุดเดรสสายเดี่ยวสีชมพูหวานกำลังนั่งจิบไวน์กับคณากรอยู่ตรงโซฟากว้างพร้อมกับอาหารตรงโซนวีไอพีอย่างมีความสุข "ชอบไหมครับ"เสียงทุ้มเอ่ยถามขึ้น "ค่ะ แก้มมีความสุขมากเลย"ส่งยิ้มหวานให้ชายหนุ่มพร้
"แม่ขอให้ลูกทั้งสองคนมีความสุขมากๆมีหลานให้แม่อุ้มอีกสักคนนะ ส่วนเรื่องปัญหาเล็กๆ น้อยๆในครอบครัวแม่ไม่ห่วงหรอกเพราะแม่รู้ว่าทั้งสองคนจะผ่านมันไปได้เหมือนที่เคยผ่านมา" "ครับ"คณากรรับคำ "ค่ะ"ปราภัทรสรยิ้มรับ "พ่อก็ขอให้ทั้งสองคนรักกันไปนานๆ จับมือกันเอาไว้แน่นๆ ไม่ว่าจะเจอกับปัญหาอะไรก็ตาม พ่อจ
ณ สำนักงานเขตใจกลางเมืองคณากรกับหทัยรัตน์นั่งเคียงข้างกันพร้อมกับมองใบหย่าที่เพิ่งเซ็นเสร็จตรงหน้าด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มทั้งคู่ ก่อนที่จะแยกย้ายกัน ทั้งสองคนก็เอ่ยร่ำลากันเพียงเล็กน้อย "ขอบคุณมากนะคะ ที่ช่วยครอบครัวยี่หวา"หทัยรัตน์เอ่ยขึ้น "ครับ" "หวังว่าต่อไปนี้พี่จะมีความสุขในการใช้ชีวิตนะคะ"
หลายวันต่อมา ภายในห้องรับแขกปราภัทรสรกับคณากรกำลังนั่งรับแขกตามเวลาที่ได้นัดหมายกันก่อนหน้านี้ "ไม่น่าเชื่อเลย ว่าเราสองคนจะเป็นพี่น้องกัน"วสันต์เอ่ยเปิดประเด็นขึ้น "ค่ะ แก้มก็ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกัน" "มีปัญหาหรือเรื่องอะไรก็บอกพี่ได้ตลอดเลยนะ พี่เต็มใจช่วย" "ขอบคุณมากค่ะ"ปราภัทรสรยิ้มรับ
"ใจเย็นๆ นะ ถึงมือหมอแล้วยายจะต้องปลอดภัย"สนเอ่ยขึ้น "จ้ะ ยายจะต้องปลอดภัย"ร่างบางทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้พร้อมกับพยายามทำใจให้สบาย "ญาติของคุณยายใช่ไหมครับ"หมอสูงวัยเดินเข้าไปหาปราภัทรสรกับสน "ใช่ค่ะ"ปราภัทรสรรีบตอบรับทันที "พอดีอาการของคุณยายไม่ดีเลยครับ เราต้องทำการผ่าตัดด่วน" "ยายเป็นอ
วันต่อมา ณ โรงพยาบาลใจกลางเมืองระหว่างที่คณากรกำลังนั่งทานมื้อเช้าอยู่บนเตียงในห้องพักฟื้นเพียงลำพัง โทรศัพท์มือถือของเขาก็สั่นขึ้นชายหนุ่มจึงเอื้อมมือหยิบขึ้นมา เมื่อเห็นชื่อที่โชว์ขึ้นหน้าจอเขาก็แอบถอนหายใจเบาๆ "ครับ"กรอกเสียงใส่ปลายสาย "เย็นนี้พี่ว่างไหมคะ มาทานข้าวเย็นที่บ้านยี่หวานะคะ"
ผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วโมงเสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของสายสมร "เคนทำไมไม่รับสายแม่ ถ้าเลขาไม่บอกแม่คงจะไม่รู้สินะว่าเรานอนป่วยอยู่โรงพยาบาล"สายสมรเอ่ยบ่นยืดยาวโดนไม่ทันได้สังเกตร่างกายของลูกชายอย่างละเอียด "ผมไม่ได้เป็นอะไรมากสักหน่อย" "ก็เลขาโทรบอกแม่ว่าเราป่วย ตกลงลูกเป็นอะไร
วันต่อมา ณ โรงพยาบาลภายในห้องพักฟื้นในขณะที่ปราภัทรสรกำลังให้นมลูกน้อยอยู่บนเตียง ส่วนยายบัวยังคงหลับสนิทอยู่บนโซฟายาวสนที่มาเยี่ยมแต่เช้าจึงนำผลไม้ที่ซื้อมาไปปอกใส่จานให้ปราภัทรสรเพื่อทานพร้อมกับอาหารเช้าของโรงพยาบาลในเช้านี้ หลังจากที่พยาบาลพาลูกน้อยออกไปดูแลต่อปราภัทรสรก็นั่งทานมื้อเช้าโดยมี







