LOGIN"หอมจัง"ร่างหนาโอบกอดร่างบางจากทางด้านหลังพร้อมกับหอมแก้มเนียนไปฟอดหนึ่งในระหว่างที่เธอกำลังแต่งตัวอยู่ตรงหน้ากระจกภายในห้องน้ำ "เด็กๆ หลับกันแล้ว"เกยคางลงบนไหล่เนียน "พี่ก็ไปนอนได้แล้วค่ะ" "ไม่เอา"เอ่ยพลางจูบไซ้ซอกคอขาวนวล "เดี๋ยวก่อนสิคะ" "มัวแต่ชักช้าเดี๋ยวลูกตื่นนะ" "ใจร้อนจังนะคะ"
คณากรกับปราภาพรลูกสาวยืนรอปราภัทรสรอย่างใจจดใจจ่ออยู่ตรงหน้าห้องน้ำภายในห้องนอนหลังจากที่เธอหายเข้าไปพร้อมกับที่ตรวจครรภ์ไม่กี่นาที ไม่กี่อึดใจเธอก็เดินออกด้วยใบหน้านิ่งเฉย "เป็นไงบ้าง ไหนขอพี่ดูหน่อย ขึ้นขีดเดียวเหรอ"คณากรเอ่ยถามขึ้น "เฮ้อ พี่มันไร้น้ำยาจริงๆ เลยนะคะ"ปราภัทรสรยังคงซ่อนที่ตรวจคร
ภายในร้านอาหารหรูชื่อดังกลางใจเมืองตกแต่งสไตล์ยุโรปเพิ่มบรรยากาศโรแมนติกด้วยเสียงดนตรีบรรเลงสด ปราภัทรสรในชุดเดรสสายเดี่ยวสีชมพูหวานกำลังนั่งจิบไวน์กับคณากรอยู่ตรงโซฟากว้างพร้อมกับอาหารตรงโซนวีไอพีอย่างมีความสุข "ชอบไหมครับ"เสียงทุ้มเอ่ยถามขึ้น "ค่ะ แก้มมีความสุขมากเลย"ส่งยิ้มหวานให้ชายหนุ่มพร้
"แม่ขอให้ลูกทั้งสองคนมีความสุขมากๆมีหลานให้แม่อุ้มอีกสักคนนะ ส่วนเรื่องปัญหาเล็กๆ น้อยๆในครอบครัวแม่ไม่ห่วงหรอกเพราะแม่รู้ว่าทั้งสองคนจะผ่านมันไปได้เหมือนที่เคยผ่านมา" "ครับ"คณากรรับคำ "ค่ะ"ปราภัทรสรยิ้มรับ "พ่อก็ขอให้ทั้งสองคนรักกันไปนานๆ จับมือกันเอาไว้แน่นๆ ไม่ว่าจะเจอกับปัญหาอะไรก็ตาม พ่อจ
ณ สำนักงานเขตใจกลางเมืองคณากรกับหทัยรัตน์นั่งเคียงข้างกันพร้อมกับมองใบหย่าที่เพิ่งเซ็นเสร็จตรงหน้าด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มทั้งคู่ ก่อนที่จะแยกย้ายกัน ทั้งสองคนก็เอ่ยร่ำลากันเพียงเล็กน้อย "ขอบคุณมากนะคะ ที่ช่วยครอบครัวยี่หวา"หทัยรัตน์เอ่ยขึ้น "ครับ" "หวังว่าต่อไปนี้พี่จะมีความสุขในการใช้ชีวิตนะคะ"
หลายวันต่อมา ภายในห้องรับแขกปราภัทรสรกับคณากรกำลังนั่งรับแขกตามเวลาที่ได้นัดหมายกันก่อนหน้านี้ "ไม่น่าเชื่อเลย ว่าเราสองคนจะเป็นพี่น้องกัน"วสันต์เอ่ยเปิดประเด็นขึ้น "ค่ะ แก้มก็ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกัน" "มีปัญหาหรือเรื่องอะไรก็บอกพี่ได้ตลอดเลยนะ พี่เต็มใจช่วย" "ขอบคุณมากค่ะ"ปราภัทรสรยิ้มรับ
เช้าวันใหม่บนเตียงนุ่มภายในห้องนอนกว้างสองร่างเปลือยเปล่ากกกอดนัวเนียบรรเลงบทรักกันอย่างเร่าร้อนสุขสม ไม่นานก็พากันไปสู่จุดหมายปลายทางแห่งความหฤหรรษ์โดยพร้อมเพรียงอิ่มเอมใจ จ๊วบ! ริมฝีปากหนาจูบริมฝีปากอวบอิ่มอย่างดูดดื่มจนเกิดเสียงดังด้วยความหลงใหลคลั่งไคล้ "อื้อ" ร่างบางเปล่งเสียงอยู่ในลำคอเบาๆ
"แก้มสบายดีนะ" มีนาเอ่ยถามขึ้น "อืม" "แล้วยายล่ะ เป็นยังไงบ้าง" "ก็สบายดี ถ้าไม่มีอะไรสำคัญจะคุยเราขอตัวนะ" ปราภัทรสรทำท่าจะเดินจากไป "เดี๋ยวก่อนสิ นาแค่อยากจะขอโทษ นาขอโทษสำหรับทุกเรื่องที่ผ่านมานะ ยกโทษให้นานะ แก้ม" "อะไรทำให้นาอยากจะขอโทษเราเหรอ" ปราภัทรสรถามกลับ "เรารู้แล้วว่าเราเลือ
ณ โรงแรมสยามธาราตรงเคาร์เตอร์พนักงานต้อนรับ ในระหว่างที่ปราภัทรสรกับเพื่อนๆกำลังทำงานกันอยู่ ประจักษ์ก็เดินตรงเข้ามาพร้อมกับเอ่ยทักทายเธอและเพื่อนๆ "สบายดีกันทุกคนนะ" ประจักษ์เอ่ยขึ้น "ค่ะ" ปราภัทรสรยิ้มรับ "สิ้นเดือนนี้ เราจะไม่ได้เจอกันแล้วสินะ" ประจักษ์จ้องมองใบหน้าปราภัทรสร "เอ่อ ค่ะ" ร่าง
"เอ่อ ยังไม่มีใครรู้เรื่องของเราเลย พอดีพี่กับคุณแม่ไม่ค่อยจะลงรอยกันเท่าไหร่ พี่ก็เลยยังไม่ได้บอก อีกอย่างส่วนใหญ่พี่จะใช้ชีวิตอยู่แต่ที่ทำงานกับคอนโด ไม่ได้กลับบ้านเลย นานๆ ครั้งถึงจะกลับ" คณากรเอ่ยออกไปตามความจริง "งั้นก็แสดงว่าทั้งบ้านทั้งรถที่พี่ซื้อให้แก้ม ไม่มีใครรู้สักคนเลยเหรอคะ" "อืม ไ







