LOGIN(ต่อ)มายาวีต้องรีบบินกลับประเทศไทยด่วน เธอได้รับสายโทรทางไกลจากเด็กในบ้าน คุณประพรตเกิดอาการช็อกจนหน้ามืดหมดสติ ตอนนี้ท่านยังไม่รู้สึกตัว ยังคงนอนรักษาตัวอยู่ในห้องไอซียู เดวิสไม่ยอมให้เธอบินกลับมาเพียงลำพัง เขาขอตามเธอมาด้วย มันทำให้เธอรู้สึกหัวใจอุ่นวาบ ไม่เคว้งคว้าง โดดเดี่ยวเหมือนอยู่ตัวคนเดียว
สุดท้ายของหัวใจ“เมรักคุณค่ะ...”“หึ! เมพูดว่าอะไรนะ ทำไมผมไม่ยักจะได้ยินเลย...”คนหูหนวกเอียงใบหน้าหล่อเหลา ประชิดแก้มนวลใส มายาวีตวัดค้อนคมหมั่นไส้ เขาออดอ้อนให้เธอบอกรักทุกครั้ง ยามแตะยาทาบนตัวเขา ถึงนึกหมั่นไส้จนร่ำอยากเปลี่ยนนิ้วทายา เป็นหยิกให้เนื้อเขียวสักที หากหญิงสาวยังยอมใจอ่อน เอ่ยคำรักให
“แม่นี่ผู้หญิงของคุณหรือคะ แต่เมื่อกี้ตอนเมเข้ามา เธอกำลังลวนลามสามีของเมอยู่...”จบประโยคของหญิงสาวชาวเอเชียคนเดียวในห้อง ทุกคนต่างนิ่งเงียบ ไม่กล้าส่งเสียงดัง เหมือนดั่งว่าหากเกิดเสียงเล็ดลอดใดออกมาสักนิด เจ้าคำพูดเมื่อสักครู่นี้มันจะกลายเป็นเพียงแค่ฝัน เดวิสยกมือกำหัวใจ มันเต้นเร็วและรัวแรง นัยน์
(ต่อ)ชายหนุ่มเตรียมง้างมือขึ้นโดยอัตโนมัติ หากเขายังไม่ทันลงมือจัดการเจ้ามือปริศนา ดันเกิดจังหวะนรกขึ้นมา เดวิสแทบอยากกัดลิ้นตัวเองตายมันเสียให้รู้รอด เมื่อบานประตูห้องพักถูกผลักเข้ามาอย่างไม่ปี่มีขลุ่ย พร้อมกับร่างกลมกลึงแสนคิดถึงยืนจังก้า เจ้าหล่อนยกมือเท้าสะเอว พร้อมส่งสายตาพิฆาตมาทางเขากับ...เ
(ต่อ)กระเป๋าเดินทางใบเล็กถูกมือบางกระชับไว้มั่น มายาวีสูดลมหายใจเข้าปอด ยืนหมุนซ้ายหมุนขวามองหาเพื่อนสาว ก่อนเธอขึ้นเครื่อง บินด่วนมาประเทศอังกฤษ เธอนัดแนะกับรีน่า ฝ่ายนั้นอาสา บอกจะขับรถมารับที่สนามบิน ส่วนโจฮานนั้นติดธุระสำคัญ นัยว่าต้องพาครอบครัวเดินทางข้ามรัฐ เพื่อดูตัวว่าที่เจ้าสาวในอนาคต ...
แพ้ทางรักหลังจากได้รับคำตอบของหัวใจ จนรู้แน่ชัด ตอนนี้หัวใจของเธอนั้นต้องการใครเป็นเจ้าของกันแน่ กับพี่รบิล เขาคือรักในช่วงวัยเพ้อฝัน ก่อนความรักนั้นถูกแปรเปลี่ยนเป็นความต้องการแค่อยากเอาชนะสองแม่ลูกคู่นั้นเสียมากกว่าต่างกับเดวิส เขาคือทุกอย่างในชีวิตเธอเมื่อถึงเวลาต้องเลือกจริง หัวใจเธอมันยอมพ่
(ต่อ)“โมนาไม่ยอมจริงๆนะคะคุณแม่ คุณพ่อลำเอียงที่สุดเลย ตอนนี้อะไรๆก็มีแต่อีพี่เมคนเดียวเท่านั้น โมนาเลยกลายเป็นหมาหัวเน่าไปแล้วตอนนี้...” พอประตูห้องถูกดึงเข้ามาปิดปุ๊บ สาวน้อยที่มีความสำคัญของบ้านตลอดเวลา เดินกระฟัดกระเฟียดหน้าบอกบุญไม่รับ ก่อนหย่อนสะโพกกระแทกนั่งลงบนเก้าอี้โซฟาตัวยาว หยิบหมอนรอ
(ต่อ)ร็อคโคยืนเท้าสะเอวมองลูกน้องทั้งหลาย ลำเลียงเด็กสาวหลายคนออกมานั่งรวมตัวกันตรงห้องโถงใหญ่บริเวณชั้นสองของตัวตึก มีหญิงสาวบางคนต้องรีบนำตัวส่งโรงพยาบาลโดยด่วน ด้วยเพราะเกิดอาการชักเกร็ง คงเกิดจากการติดเชื้อรุนแรง พอทำงานเสร็จคงถูกทิ้งไว้อย่างไร้ความสำคัญ บางคนส่งเสียงร้องไห้ปานแทบจะขาดใจ ยกมือไ
อีกทั้งพื้นที่โดยรวมนั้นก็กว้างขวาง ถัดห่างมีบ้านเฉกเช่นเดียวกันไว้พออุ่นใจ มายาวีเดินลากกระเป๋าเสื้อผ้าจัดการดันรั้วไม้สูงเพียงระดับเอวออก เกิดเสียงกระดิ่งดังขึ้น กรุ๊ง กริ๊ง“ก็ไม่เลวสักเท่าไหร่ สำหรับของชดเชย นอกเหนือจากการที่เขายอมก้าวเดินออกจากชีวิตของเธอไป...”“คุณเม...มาถึงแล้วหรือคะ หนูรอคุณ
ชายหนุ่มเจ้าของโครงหน้าคมสันเอ่ยปากชม ในมือเขามีผลแอปเปิลที่ยังไม่ปอกเปลือกโยนเล่นสลับไปมาอยู่ในมือ ส่งสายตากรุ้มกริ่มจับจ้องร่างน้อยตรงหน้า คำชมนั้นเรียกค้อนคมจากสาวน้อย มาเรียมกำลังยืนหั่นมันฝรั่งเป็นชิ้นเท่าลูกเต๋าก่อนเทใส่ลงในหม้อที่น้ำกำลังเดือดปุดๆ แล้วกลอกตากลิ้ง ตอนได้ยินคำชมนั้น

![นรสิงห์ [มาเฟียร้ายรัก]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




![ไฟรักเพลิงสวาท [PWP] + [NC30+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
