45

“อ้าว... พี่น้อยอนุญาตให้รำเพยเข้ามาเองนี่คะ จะมาไล่กันอย่างนี้ได้ยังไง เห็นเมื่อครู่บอกว่าไม่ได้ล็อกห้อง”

“ไม่ต้องมาพูดมาก” อภิรักษ์ตัดบทด้วยความรำคาญ

“คงหิวละสิท่า” รำเพยแกล้งหัวเราะเยาะเขาเสียงสดใส ไม่สนใจอารมณ์ที่หงุดหงิดขุ่นมัวนั้นแม้แต่น้อย

“ออกไปยัยเด็กบ้า เอาอาหารพวกนี้ออกไปด้วย”

รำเพยหัวเราะในคำพูดของเขา ไม่สนใจจะทำตามคำสั่งสักนิด ร่างน้อยเดินออกจากห้องอย่างไม่ใส่ใจ

อภิรักษ์มองร่างบางด้วยความหงุดหงิดที่เธอไม่สนใจคำสั่งของเขา

“ยัยตัวแสบ บอกว่าให้ยกอาหารออกไปไง”

อภิรักษ์กระโจนลงมาจากเตียงนอนหนานุ่มพร้อมกระชากเรียวแขนบอบบางเข้าไปหาโดยแรงด้วยความโมโห

“โอ๊ย! พี่น้อย เจ็บนะ ซาดิสม์หรือไงกัน ชอบใช้ความรุนแรง” รำเพยดิ้นรนผลักร่างหนาให้ออกห่างแต่เขาไม่ยอมปล่อย

“ใช่ อยากรู้ไหมว่าซาดิสม์เป็นยังไง บอกให้เอาออกไปไง ไม่ต้องมาทำเป็นคนดี ยกอาหารพวกนี้มาให้พี่หรอก”

อภิรักษ์ผลักร่างบางไปที่เตียงด้วยความโมโห

“จะทำอะไร คนบ้า ว้าย! ออกไปเดี๋ยวนี้นะ ไอ้พี่น้อยบ้า”

รำเพยตกใจดิ้นรนเมื่อร่างสูงทาบทับเข้ามาเต็มกาย

“ไอ้บ้าเหรอยัยปากกรรไกร พูดก็ไม่ไพเราะ สวยก็ไม่สวย แถมยังร้ายกาจอีก” อภิรักษ์กดร่างบางล