ตอนที่ 3 แรงปะทะว่าที่สามีภรรยา 1

เหตุการณ์ปัจจุบัน หลังจากจอมขวัญโดนว่าที่สามีจับ

ณ สถานีตำรวจภูธรบางปลาม้า

แสงค่อนบ่ายยังแผดร้อนเหนือศีรษะลูกสาวกำนันที่ถูกจับนั่งท้ายรถคันสีแดง ใจเธอเต้นแรงเกินกว่าแค่ความโกรธ แต่ที่แน่ ๆ ปากพึมด่าไอ้หัวเกรียนไปตลอดทางกระทั่งรถเลี้ยวเข้ารั้วสถานที่ราชการ

“ไอ้...” เธอดิ้นขลุกขลัก กัดขอบปาก

หมู่ไสวและดาบประวิตรเสมองข้างทางไม่กล้าสู้หน้า คนกันเองแท้ ๆ แต่เขาดันต้องมาร่วมรับรู้ชะตากรรม

รถสีเลือดหมูเคลื่อนตัวเข้าจอดหน้าบันได กระไออ้าวจากคอนกรีตผสมควันดำของรถคันเก่าแสบจมูก ดาบและหมู่รีบกระโจนลงไปก่อน

ส่วนลูกสาวกำนันจ้องอาฆาตผู้กองหัวเกรียนที่เดินอาดเปิดท้ายรถ จับข้อเท้าเธอแล้วลากลงจากรถเหมือนเธอเป็นนักโทษต่อหน้าคนคุ้นหน้าแบบนี้ และยิ่งคนที่ทำคือผู้ชายที่พ่อเลือกให้ ยิ่งทำให้ความโกรธเผาอกจนแทบหายใจไม่ออก

“ปล่อย !!” จอมขวัญดิ้นเตะขา เสียงทุ้มหัวเราะในคอ

เตชินทร์กระชากคอเสื้อเจ้าของบ่อนไก่เถื่อนให้ลุกตาม แทบจะหิ้วเธอขึ้นโรงพักด้วยมือข้างเดียว เขาพาร่างสูงเฉียดขอบประตูลากเธอไปห้องลงรับ

“พิมพ์ลายนิ้วมือ” เขาโยนเธอไม่เบาแรง สะโพกกลมมนของเธอชนขอบโต๊ะ เขาไม่ได้ตั้งใจใช้แรงขนาดนั้นแต่ความดื้อของเธอ...

“ไม่ !!”

“พูดเป็นอยู่ไม่กี่คำ” เขาว่าพลางกดน้ำเย็น ปลายนิ้วยังระริกจากผิวนุ่ม  “บ้านไม่สอนให้รู้จักกฎหมายเหรอ หรือไม่...” เขาหยุดดื่มน้ำ “ก็เกเรจนครูไม่เอา”

เสียงหมู่ไสวกลืนน้ำลายผสานเสียงเครื่องปรับอากาศเก่าเก็บ ดาบประวิตรเหงื่อผุดไรผมแม้ห้องจะเย็นฉ่ำ ต่างหันไปทางลูกสาวกำนันหลังสิ้นคำผู้กอง

จอมขวัญเชิดหน้า นี่หรือคือคู่หมั้น ตำรวจหนุ่มอนาคตไกลอย่างที่เล่าลือกันทั้งอำเภอ คนที่พ่อกำนันฝากฝังให้คุ้มครอง พูดแต่ละคำสุนัขยังเห่าเพราะกว่า

คนอย่างฉัน... ลูกสาวกำนัน มีศักดิ์ศรีไม่แพ้ลูก ผบ.ตร.หรอกโว้ย !

“ฮึ ! แล้วนายล่ะ” เธอพ่นลม กวาดตาหัวจดเท้า “โรงเรียนนายร้อยคงเอาหมาอย่างนายไม่อยู่ จึงได้เที่ยวเห่ากัดคนไกลถึงบางปลาม้า”

พรืด... เสียงหลุดหัวเราะดังมาจากหมู่ไสว ตำรวจหนุ่มอายุน้อยสุด ผู้กองตวัดตา ห้องเงียบไร้เสียงอีกครั้ง

“ทำประวัติเธอซะ” เขาสั่งเสียงห้าว อยากจะเดินหนีแต่เท้าไม่เชื่อฟังก้าวไปใกล้ กลิ่นน้ำหอมที่ยังค้างอยู่ระคนโคลนและกลิ่นดินจากบ่อนไก่เถื่อนทำชีพจรรัวขึ้นอีกระดับ ข่มใจทำหน้านิ่ง

เมีย... ขืนไม่ปรามตอนนี้มีหวังอีกหน่อยจะเอาไม่อยู่

คิดในใจไม่ทันพ้นวินาที ร่างว่าที่เมียโผนจะออกนอกห้อง นัยน์ตาสีสนิมไวดั่งเสือ เขาคว้าเอวกิ่วได้ทัน รวบกลับไปที่โต๊ะ จับนิ้วเธอชู เสียงต่ำขู่ในที

“พิมพ์ !”

“ไอ้ตำรวจเลว !”

“ฉันไม่ใช่แค่ตำรวจ” เขาก้มลงพูดชิดจนได้ยินกันแค่สองคน “อีกไม่นานฉันจะเป็นผัวเธอ และผัวคนนี้จะไม่ยอมให้เมียเป็นพวกทำผิดแล้วลอยนวล”

“นาย...” จอมขวัญอ้าปากค้าง เสียงอึกอักลอดจากลำคอ โกรธจนพูดไม่เป็นคำ

ผู้กองหนุ่มแค่นลม เขาไม่ได้อยากประกาศสิทธิ์ต่อหน้าลูกน้องในโรงพักนักหรอก แต่ไหน ๆ บางปลาม้าก็เงียบมานาน ให้มีเรื่องน่าตื่นเต้นบ้างชาวบ้านคงชอบใจ ยิ่งซุบซิบดัง ยิ่งดี ! เขาจับมือกด เธอขืนแรง

การุณที่เพิ่งเข้ามาทีหลังสะดุ้งโหย่ง ภาพช็อตเด็ดว่าที่ผัวเมียยื้อยุดหน้าโต๊ะลงรับ จึงกระแอมเตือนสองสามครั้ง เตชินทร์แค่ตวัดหางตา

การุณเงียบ... เดินไปกินน้ำแทน ไม่เสี่ยงดีกว่า

“ฉันเป็นตำรวจน้ำดี จะไม่ยอมให้เมียเป็นนักพนัน”

“น้ำดี เฮอะ !” เธอพ่นลมน้ำลายแตกออกกระเด็นใส่หน้าผู้กอง “หน้าตัวเมียจับผู้หญิงไม่มีทางสู้”

“จอมขวัญ” เตชินทร์กดเสียงหนัก

“ทำไม” เธอยื่นหน้าท้าทาย “อีกอย่างฉันยังไม่ได้เป็นเมีย”

“ไม่นานหรอก” เขากดมือเธอลงแป้น “ทำตัวให้ชิน”

ลูกกำนันยกเท้าถีบ เขาหลบทัน ร่างเล็กจึงลื่นวืดหวิดล้ม แขนกำยำรั้งขึ้นจมูกเกือบชนกัน สบตากันเต็ม ๆ สามวินาทีโดยไม่มีใครตั้งใจ

“เอื้อก...” เสียงกลืนน้ำลายของใครไม่รู้ในห้อง ทำให้คนทั้งคู่หลุดออกจากภวังค์

จอมขวัญผลักผู้กองกระเด็น ร้อนผ่าวไปทั้งหน้าไม่ใช่แค่อายแต่เขากำลังทำให้เธอเสียหน้า ในเมื่อผู้กองคนใหม่อยากได้เมียคนดี... เธอจะจัดให้

มือเล็กหยิบแก้วน้ำบนโต๊ะยกสาด ตำรวจหนุ่มไวกว่าพลิกมือเธอกลายเป็นน้ำรดหัวของลูกสาวกำนันแทนเสียเอง ซ่า...

“ตายห่า...” การุณสบถเสียงไม่เบาอย่างจงใจ

เวลาหยุดหมุนไปชั่วขณะ น้ำเย็นจัดไหลผ่านไรผม หยดหนึ่งไหลลงคาง อีกหยดไหลผ่านลำคอขาว เขามองตามทีละหยด

หมู่ไสวลุกยืนพรวด ดาบประวิตรหน้าถอดสี การุณพุ่งตัวคิดจับแยกแต่จังหวะนี้ราวกับหลุดออกมาจากละครหลังข่าว เมื่อพ่อกำนันคนดังเปิดประตูพรวดพราดเข้ามาพร้อมเสียงดังกัมปนาทพร่าอย่างชายแก่ แต่ยังทรงอำนาจ

“ขวัญ...”

ผู้กองคนใหม่ปล่อยมือ เช็ดน้ำลายจอมขวัญออกจากหน้า จ้องหนวดคันศรเหนือริมฝีปากกำนันกระดิกถี่ยิบเมื่อเห็นสภาพลูกสาว

“พ่อ” จอมขวัญถอยไปทางพ่อก่อนจะหยุด “นี่ไง คนที่พ่อหามา”

“ขวัญ... นี่...” จอมพลอึกอัก มองปราดไปทางผู้กองห่ามห้าวอย่างตัดสินใจไม่ตกว่าจะเอายังไง

“ลูกสาวคุณทำผิดกฎหมาย” เตชินทร์ไม่สะทกสะท้าน

กำนันอึ้งงัน คำว่ากฎหมายค้ำคอเขาเช่นกัน “แต่คุณรับปากคุ้มครองลูกผมแล้ว”

“คุ้มครอง... ไม่ได้หมายความให้เป็นเจ้าของบ่อน !”