ตอนที่ 2 ก่อนชีวิตยุ่งเหยิง 2

แต่งงานไอ้เต... เพื่อตัวแกเอง ทำให้ได้อย่างพี่ รู้จักเชื่อฟัง

และการเป็นตำรวจวาจาย่อมห้ามเสีย จึงหย่อนตัวลงนั่งตามเดิม

“หากคุณช่วยคุ้มครองยายขวัญ ผมยอมหมด อยากได้อะไรขอให้บอก”

“ใคร ?”

กำนันอึกอัก ใจไม่อยากเอ่ยตอนนี้กลัวคำจะลอดไปถึงหูศัตรู แต่ขืนไม่บอก ผู้กองหน้าโหดคงไม่เล่นด้วย ขณะที่ปากกำลังขยับ รถกระบะแบบสี่ประตูสีดำก็เลี้ยวเข้ามาจอดในโรงสีข้าว

ร่างระหงที่ลงมาจากรถสวมกางเกงขาสั้นอวดขาเรียวขาวเนียนราวเนื้อกระเบื้อง เสื้อลายสก็อตสั้นเอวลอยเหนือความเว้าคอด สัดส่วนสาวสะพรั่ง ผมหางม้าไกวเบา ๆ

“มาแล้ว” จอมพลน้ำเสียงอ่อนโยนเมื่อเห็นลูกสาว

เตชินทร์นิ่งไปเสี้ยววินาทีกาแฟในมือเย็นอยู่แล้ว แต่ปลายนิ้วกลับร้อนผ่าว เขาไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เลย ความรู้สึกร้อนวาบที่แล่นขึ้นมาทันที เพราะมันทำให้การตัดสินใจของเขาไม่สะอาดอย่างที่ควรเป็น กับดักนี้หากเขาตกลงไปคงไม่มีทางขึ้น

แต่ถ้าเขาปล่อยเธอไว้ที่นี่ เธอจะถูกล่า แต่ถ้ารับเธอไป เธอจะเกลียดเขา

เลือกอย่างไหนก็ไม่ชนะ…

“ไม่” เขาเอ่ยเสียงเรียบ

“โภคิน” เสียงคนแก่แปร่งปร่า ตาเหี่ยวชราสบนิ่งอย่างพ่อที่กำลังขอร้อง ให้ช่วยคุ้มครองบุตรสาวสุดที่รักยิ่ง

แต่สำหรับเตชินทร์ โภคิน... ชื่อที่เขาไม่เคยลืม

กลิ่นคาวเลือดที่ค้างปลายนิ้วยังอวลในอก เสียงหวีดร้องห้ามและกลิ่นคาวสวาทในห้องชวนอาเจียน

ทว่าหากเขา... ความคิดตำรวจหนุ่มหยุดชะงัก ลูกสาวกำนันเอียงหน้ามองตรงมาทางบิดา รอยยิ้มน้อย ๆ แตะมุมปากแต่ไม่โบกมือทักทาย เขาใจเต้นเร็วขึ้นสองจังหวะ

“อีกสองอาทิตย์” เสียงผู้กองนุ่มผิดคาด “ไม่ต้องรอผูกข้อมือ ไม่สำคัญ”

“แต่ว่า...” จอมพลตกใจจริง หากไอรินภรรยาคู่ชีวิตรู้ว่าไม่ได้จัดงานแต่ง

“แลกกับความคุ้มครอง มันคุ้มค่า”

เตชินทร์ลุกยืนอีกครั้งไม่เอ่ยลา มองไปทางร่างเล็กที่หายเข้าห้องทำงานด้านใน ราวกับสายลมเป็นใจพัดเอากลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ กุหลาบผสมมัสก์ กลิ่นที่พาให้ท้องอุ่นจนร้อน

“ตกลง” จอมพลพูดในที่สุดลุกยืนเช่นกัน ยื่นมือออกไปข้างหน้า

ผู้กองหนุ่มมองอึดใจ ถ้าเขาจับมือกำนัน เธอจะตกเป็นของเขา อยู่รอดปลอดภัย ยกเว้นตัวเขาเองที่อาจไม่รอด ชั่วสองวินาที มือกร้านตำรวจผิวเข้มไม่แพ้กำนันยื่นจับเขย่าสองครั้งหนักแน่น

“สองอาทิตย์” เสียงทุ้มห้าวแหบเอ่ยในคอราวกับกล่อมตัวเองให้เชื่อเช่นนั้น

“แน่ใจหรือ” การุณถามทันทีเมื่อเดินออกห่าง

“กูไม่แน่ใจ” เตชินทร์ตอบ “แต่มันมีทางเลือกอื่นอีกหรือ”

ผู้กองคนใหม่บางปลาม้าก้าวขึ้นรถปิดประตูเบากริบ ตาจ้องลูกสาวกำนันเดินกลับออกมาอีกครั้ง เธอก้มลงกอดคอพ่อกำนันจากด้านหลัง หัวเราะจนเห็นฟันขาวเรียงเป็นระเบียบ สายตาเขายังไม่ละออก

“กูต้องพึ่งกำนันถิ่นนี้เป็นของแก และพ่อกูขอร้องมา” พูดไปเขายังฝืดในคอรู้ตัวว่ากำลังโกหก

“แต่เกมนี้เดิมพันถึงตาย” การุณย้ำคำ จุดบุหรี่แล้วส่งให้เพื่อนที่เป็นฝ่ายขับรถ

“ฮึ ! ก็แค่อีกเกมหนึ่ง และกูไม่เคยพ่าย” เตชินทร์รับบุหรี่อัดเข้าปอด เงียบลงไปทันใดแต่ใจดันไพล่ไปถึงหน้าของเธอคนนั้น 

กูจะไม่พ่ายอีก... ไอ้โภคิน

การุณสะท้านข้างใน เพื่อนของเขาพูดไม่หมดแต่เขาเข้าใจแจ่มแจ้ง ตัวลูกสาวกำนันเองจำต้องพึ่งเตชินทร์เช่นกัน ภัยจากชื่อที่เอ่ยถึงอันตรายยิ่งกว่าภัยใด

แต่ถ้ากำนันรู้ว่าเตชินทร์และโภคินเคยมีอดีตร่วมกัน อริเก่าหลายปีก่อน กำนันจะยังยกลูกสาวให้หรือไม่ ?

การุณหันมองเพื่อนสนิทอย่างคนรู้ใจ ถ้ามันอยากแก้แค้น มันทำได้ทุกอย่าง… แม้แต่ใช้คำว่า ‘คุ้มครอง’ บังหน้า

แต่ไม่ว่าอย่างไร... ขอแค่ให้ได้ผลลัพธ์ตามเป้าหมายก็เพียงพอแล้ว

ไม่ใช่หรือ ?

แต่สำหรับจอมขวัญ การที่พ่อกำนันทำข้อตกลงโดยไม่ถามเธอสักคำ ทำให้เธอร้อนผ่าวไปทั้งหน้า อกแน่นด้วยมวลบางอย่าง

“ไม่ค่ะ” จอมขวัญยืนกราน

“พ่อรับปากไปแล้ว อีกสองอาทิตย์ย้ายไปอยู่กับผู้กอง” จอมพลเอ่ยนิ่ง ๆ ไอรินจ้องหน้าสามีส่ายหน้าช้า ๆ แต่เขาเป็นกำนัน ชายชาตรีเมื่อรับปากแล้วย่อมไม่คืนคำ

“ถ้าบังคับหนูจะหนี” แววตาและน้ำเสียงของเธอดื้อดึง

ปัง ! จอมพลทุบโต๊ะหน้าแดงก่ำ “ถ้าหนี พ่อจะขัง”

“พ่อ !”

“พี่พล...”

สองแม่ลูกร้องเสียงสูง จอมขวัญเม้มปากแน่น ส่วนไอรินรีบลูบแขนสามีช้า ๆ เอียงหน้ายิ้มหวานช่วยลูก “ไม่ต้องถึงขนาดนั้นก็ได้มั้งคะ จ้างคน...”

“ไม่ได้ ไอ้โภคิน... พี่ไม่มีวันเสี่ยง”

“แต่พ่อยอมเอาหัวใจหนูไปเสี่ยง” เสียงของเธอสั่นปลาย หน้าเปลี่ยนสี “หนูทำผิดอะไร ทำไมพ่อไม่จัดการคนที่คุกคามหนู”

“ขวัญ...” ไอรินรีบหันไปปรามเสียงอ่อน

เธอลุกยืน กัดฟันน้ำตาคลอเบ้า “ถ้าคิดย่ำยีกันทางอ้อม หนูเลือกกลับกรุงเทพดีกว่า สู้ทั้ง ๆ ที่จนตรอก !”

คนเป็นพ่อขบกรามกรอด ด้วยความรักลูกแค่เห็นน้ำตาก็ใจอ่อนยวบ ทว่าหากเขาอ่อนตอนนี้เขาอาจไม่ได้เห็นหน้าลูกอีก

“พริ้งเพรา” จอมพลเอ่ยเสียงเย็น

จอมขวัญชะงักเท้ากลางคัน เอี้ยวกลับไปทั้งตัว ตาเบิกโต “พี่พริ้ง” เสียงอ่อนลอดไม่เป็นคำ หญิงที่เธอช่วยมาจากงานวันเกิดในคืนนั้น

“ถ้าดื้อไม่แต่ง” จอมพลสบตาลูกดุดัน เสียงแข็งขึ้น “พ่อจะส่งพริ้งเพรากลับพม่า ตัดขาดช่องทางส่งเงินให้พ่อกับแม่นังพริ้ง”

“พ่อ !” เสียงหวานกังวานกลางโถงบ้าน

เรื่องนี่มันไม่ใช่แค่เรื่องการแต่งงาน แต่มันคือการถูกตัดสินแทนโดยไม่มีใครเห็นว่าเธอมีหัวใจ มีความกลัว และมีสิทธิ์เลือกชีวิตของตัวเอง

เธอมองพ่อด้วยสายตาตัดพ้อ พ่อไม่ได้แค่บังคับให้เธอแต่งงาน แต่พ่อกำลังฆ่าเพื่อนของเธอ และหากเธอไม่ยอม...

“พ่อไม่รักขวัญแล้ว ใช่ไหม หรือพ่อรักหนูแค่ตอนหนูเชื่อฟัง”

เสียงสั่นเครือของลูกสาวบาดลึกจิตใจของคนเป็นพ่อ ทว่า...

“กลับเข้าห้อง อีกสองอาทิตย์...” เขาสะอึกก้อนหนึ่งจุกในคอ กลั้นใจพูดจนจบ ส่วนไอรินมองหน้าลูกน้ำตาคลอเบ้า

“ไปอยู่กับผู้กองเตชินทร์ ถ้าไม่ พ่อเอาจริง !”

จอมขวัญถอยหลังทีละก้าว มองพ่อบังเกิดเกล้าผ่านม่านน้ำตาที่เริ่มทะลัก พ่อที่รักเธอมากกว่าสิ่งใด ทว่าบัดนี้พ่อกลับเลือกเชื่อคนอื่นมากกว่าเธอ และเธอไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งพ่อจะยอมเอาตัวเธอไปแลกกับความปลอดภัย

แต่จะให้เธอหนี... ไม่ใช่นิสัยของเธอ

จอมขวัญปิดประตูลงเบามือผิดไปจากโทสะที่เดือดพล่าน เสียใจงั้นหรือ ? มีใครบ้างจะยินดี... เจ้าบ่าวที่ไม่ได้เลือกด้วยตัวเองและที่สำคัญเธอไม่ได้รัก

แต่เธอเป็นลูกสาวกำนันอำเภอบางปลาม้า เธอยกมือปาดน้ำตาทิ้งก่อนเชิดหน้าขึ้นอย่างคนที่ยังมีศักดิ์ศรี

ผู้กองบางปลาม้า รึ ! เอาสิ... ลองสักตั้งว่าใครจะทนใครไม่ได้ก่อนกัน