ตอนที่ 4 - แรงปะทะว่าที่สามีภรรยา 2

“ลูกสาวคุณทำผิดกฎหมาย” เตชินทร์ไม่สะทกสะท้าน

กำนันอึ้งงัน คำว่ากฎหมายค้ำคอเขาเช่นกัน “แต่คุณรับปากคุ้มครองลูกผมแล้ว”

“คุ้มครอง... ไม่ได้หมายความให้เป็นเจ้าของบ่อน !”

จอมพลหน้าแดงเขียวสลับไปมา แต่จะให้โกรธลูกสาวที่เขาเพิ่งทำเธอเสียใจ เขาเลือกโกรธว่าที่ลูกเขยดีกว่า

“กลับไป ผมจะอบรมลูกสาวผมเอง”

คิ้วเข้มผู้กองกระตุก พ่อลูกเหมือนกันไม่มีผิด คิดลอยตัวเหนือกฎหมาย เขามองไปทางจอมขวัญที่ยืนหน้าซีดจากน้ำเย็น กระตุกมุมปากเอ่ยเตือนเสียงเย็นกว่า

“ครบสองอาทิตย์แล้ว”

กำนันกำไม้ตะพดขึ้นข้อขาว ทวงกันต่อหน้าคนอื่นก็เหมือนหยามเกียรติ เขากดเสียงต่ำ “จอมขวัญยังไม่พร้อม”

“พรุ่งนี้...” ผู้กองยังยืนคำเสียงเรียบ

“ผู้กองโดนเด้งเพราะปราบไอซ์ กัดไม่เลือกข้าง” จอมพลวางไม้ตะพดแตะหน้าคล้ำคมสันเบา ๆ สองสามครั้ง “ระวัง...จะปากแตก”

“ฮ่ะ ฮ่า ฮ่า” เตชินทร์เงยหน้าหัวเราะ “ผมตายยังมีธงชาติคลุมหัว แต่เธอ...”

ไม้ตะพดในมือกำนันสั่นระริก กรามขบจนเจ็บแต่ภัยจากโภคินย่อมใหญ่กว่าศักดิ์ศรีเสื้อกากีที่สวมอยู่ หัวอกคนเป็นพ่อกล้ำกลืนความแค้นจนแน่นอก ภาพลูกสาวในโทรศัพท์ผุดขึ้นมาซ้ำแล้วซ้ำอีก

เขารู้ดีว่าต่อให้มีลูกน้องทั้งโรงสี ก็กันโภคินไม่ได้ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ลดไม้ในมือลงช้า ๆ ทางรอดเดียวที่จะคานอำนาจเถื่อนนี้ได้ มีเพียง 'ดีลอันตราย' กับผู้กองหน้าเหี้ยมคนนี้เท่านั้น

“พรุ่งนี้ไปรับจอมขวัญ” ถ้อยกดต่ำดังลอดไรฟัน

“ไม่” เขากล่าวหนักแน่น เอนตัวออกจากโต๊ะ “ให้เธอย้ายเข้าไปที่บ้านพัก”

“แต่นั่น...”

จอมพลตะลึง บ้านพักด้านหลังสถานีเป็นทางแยกก่อนเข้าตลาด ผู้คนสัญจรไปมา แต่ตำรวจหัวเกรียนพูดถูก ชีวิตลูกสาวของเขาขึ้นอยู่กับเวลาจึงตอบรับลอดกรามกรอด

“ตกลง”

“งั้น สวัสดีครับพ่อตา” ผู้กองหนุ่มเยาะเสียงเล็กน้อย

“พ่อ !” จอมขวัญเสียงเครือ

กำนันโอบลูกสาวสุดที่รักลูบไหล่ช้า ๆ พาออกจากห้องปราบปรามไร้คำลา

“ไอ้เต...” การุณปรี่มาใกล้ “มันมากเกินไป ที่นี่บ้านนอกถ้าไม่แต่ง...”

“กูให้เท่านั้นแลกกับความคุ้มครอง”

เสียงทุ้มเตชินทร์ลึกในอก นัยน์ตาเหยี่ยวบอกทุกสิ่ง หยันตัวเองที่ดันเกิดอยากได้สาวต้นเรื่องมาอยู่ในความคุ้มครองโดยไวแทนที่จะผลักไส

“หนักมือ... ไม่แคล้วดอกไม้จะแหลกคามือมึง” เสียงเพื่อนสนิทดังเอ่ยเตือน แต่เตชินทร์ทำท่าไม่ใส่ใจ การุณจึงถอนใจยาว เปิดแฟ้มสำนวนทำงานต่อ

ภายในห้องจึงกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง เตชินทร์หยิบปืนออกจากซองคาดวางบนโต๊ะ หย่อนตัวนั่ง ใจไพล่ไปถึงใบหน้าลูกสาวกำนัน

บางปลาม้ามีของดีหลายอย่าง ปลาชุก อาหารอร่อย ผู้คนอัธยาศัยดี สำเนียงเหน่อเอกลักษณ์ แต่ตั้งแต่มาถึง เขาเพิ่งเจอของดีจริง ๆ ก็วันนี้

จอมขวัญ...

แสบ สวย ยิ่งท้าทาย และเขาแพ้ทางนี้เสมอ

“ไม่มีใครรู้มาก่อนว่าผู้กองกำลังจะได้เป็นลูกเขย” จู่ ๆ หมู่ไสวก็เปรยขึ้น ไม่ได้เอะใจ ปากพร่ามไปเรื่อย “อาทิตย์ก่อนคุณเป้ลูกผู้ใหญ่บุรินทร์เพิ่งจะพาคุณขวัญไปกินข้าว ลือกันทั้งบางว่าคงใช่แน่ ๆ”

คิ้วเข้มกระตุกเบา นอกจากไอ้ชาติชั่วที่เขาต้องกันเธอให้ห่างแล้ว ยังมีคนอื่นให้กีดอีกงั้นเหรอ ?

มือกร้านหยิบแม็กกาซีนปืนออกมาบรรจุกระสุนเข้า-ออก

หมู่ไสวชะงักปาก จากนั้นทั้งห้องก็เงียบงันมีเพียงเสียงสลักปืน กึกกัก ดาบประวิตรหย่อนตัวนั่งแผ่ว ๆ

ผู้กองหนุ่มยกปืนดำส่องนิ่ง ความเย็นและกลิ่นดินปืนทำให้เขาใจสงบเสมอแต่ไม่ใช่ในครั้งนี้ เขาลดแขนเก็บเข้าลิ้นชัก

การรับเธอเข้ามาในชีวิตอาจทำให้เขายุ่งยากมากขึ้น ยังไม่รวมเงามือที่จัดการให้เขาถูกส่งมายังเมืองเล็กแห่งนี้อีก

แต่ไม่มีใครใหญ่ไปกว่ากฎหมาย ไม่ใช่หรือ ?

เขาคุมทั้งโรงพักได้ คุมทั้งเมืองได้ แต่คุมหัวใจตัวเองได้หรือเปล่า…

ยังไม่แน่

กลิ่นอับชื้นของสถานีตำรวจอวลคลุ้งทั่วทุกห้อง ระคนกลิ่นหยาดน้ำหน้าฝนที่เริ่มรินจากฟ้า โดยที่ผู้กองและลูกสาวกำนันไม่อาจรู้เลยว่าพายุใหญ่ข้างนอกกำลังคืบคลานเข้ามา

ในขณะห้องกองปราบปรามเริ่มกลับมาสงบอีกครั้ง ตัวสาวต้นเรื่องแม้ใจยังกระดอนจากแววตาที่แสดงออกต้องการครอบครอง ทว่าสมองกลับขบคิดแผนการให้ตำรวจหนุ่มคนนี้อยู่ไม่สุข

หลังจากตะล่อมให้พ่อกำนันกลับบ้านไปก่อน ส่วนเธอยังรอนิ่ง คิ้วที่ขมวดคลายออกเมื่อเห็นหน้าไอ้โป่งตรงมุมเสาอาคารด้านหลัง

“ได้เรื่องไหม”

โป่งชี้นิ้วไปทางรถที่จอดสนิทในโรงจอด ป้ายชื่อเด่นหราร้อยตำรวจเอกเตชินทร์ เตชาธร แต่รถที่เห็นไม่ใช่รถยนต์หรูหราทั่วไปหากแต่เป็นบิ๊กไบค์สีดำสนิท จอมขวัญโก่งคิ้ว

“ดูคาติเล้ยย”

รอยยิ้มแสบผุดขึ้นบนริมฝีปาก เธอไม่ได้เป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้นหรอกนะ แต่ก็ใช่ว่าจะหยามเกียรติกันได้ง่าย ๆ

จอมขวัญหัวเราะในคอขณะนั่งยองลงข้างรถคันหรู หัวใจเธอเต้นแรงยิ่งกว่าโดนจับเสียอีก ควักอุปกรณ์พิเศษที่มักพกติดตัวเสมอ พยักหน้าให้ลูกน้องยืนบัง ดูลาดเลา แว่วเสียงโป่งกลืนน้ำลายเอื้อก

ตายแน่ ๆ กู...

โป่งก่นด่าตัวเองที่ดันมาอยู่ตรงกลางระหว่างสองคน แต่จะให้มันเชียร์ฝั่งไหนน่ะหรือ ?

สูสีว่ะ แต่ถ้าเทียบกับไก่ชนที่ตีเมื่อเช้า พี่ขวัญของกูยังเป็นไก่รองบ่อนเห็น ๆ

“พี่ขวัญ” โป่งดึงเสื้อลูกพี่สาว “โป่งว่า... คุก”

จอมขวัญกระชากเสื้อกลับ “มึงเลือกเอา... ถ้าปอดแหกก็กลับไป” รอยยิ้มร้ายผุดมุมปาก

“ผู้กองหัวเกรียน... เมียอย่างฉันจะทำให้นายอกแตกตาย”