ตอนที่ 5 ความลือเริ่มสะพัด

“โอ๊ย ! โอ๊ยยยย แม่ อย่าตีขวัญ”

เสียงหวานร้องโอดโอยดังลั่นบ้านเรือนไม้ ร่างสะดุ้งโหย่งทุกครั้งที่ก้านมะยมลงที่ต้นขา

“ไม่ตีแล้วจะหยุดพฤติกรรมนี่ไหม” ไอรินหอบหายใจ มือสั่นนิด ๆ อดีตนางเอกชื่อดังแม้อายุร่วมห้าสิบกว่าปีทว่าใบหน้ายังสวยหวาน กำลังเดือดจัด

“หนูทำอะไรผิด” ลูกสาวหันไปเถียง “โอ๊ย !” จึงโดนฟาดอีกครั้ง

เธอกัดฟัน เจ็บน่ะไม่เท่าไรหรอก ไม้ของแม่ไม่เจ็บเท่าความรู้สึกที่ไม่มีใครสักคนถามว่าเธออยากจะสู้กับโภคินแบบนี้ไหม แต่งงานทั้งที่ไม่ได้รัก

ส่วนพ่อกำนันนั่งเขย่าขา มองเมียรักด้วยสายตาอ้อนวอน นั่นก็เมีย นี่ก็ลูก เขารักทั้งคู่ แต่ในเวลานี้ห่วงชีวิตมากกว่าจึงปล่อยให้แม่เขาจัดการลูกเองแถมยังรู้สึกผิดเพราะแผนนี้ดันเกิดจากเขาเองแท้ ๆ

“เปิดบ่อนไก่” ไอรินกดเสียง “ผิดกฎหมาย ผิดศีลธรรม พอไหม ?”

“งั้นทำไมไม่ปล่อยหนูกลับกรุงเทพ !”

จอมขวัญขึ้นเสียง แม้ว่าเธอสำนึกผิดทั้งไม่ได้อยากเถียงแม่ แต่ในเมื่อชีวิตเธอยังเลือกเองไม่ได้ เธอก็จะป่วนมันแบบนี้

“ขวัญ...” จอมพลหน้าเสีย แต่เรื่องความเป็นความตายทำให้เขาหยุดปากแค่นั้น

“ยุ่งเรื่องคนอื่นจนจะเอาชีวิตไม่รอด ไหนจะข่าวฉาว... เมียน้อยผัวชาวบ้าน คิดถึงหัวอกคนเป็นแม่ พ่อ ไหม หื้ออ?” ไอรินทุบอกตัวเองโยนก้านมะยมลงพื้น

จอมขวัญมองตามกัดปากจนเจ็บ เมียน้อยงั้นหรือ… ก็แค่การจัดฉาก “ลุงภูมิเป็นเกย์ แม่รู้ดีเพราะลุงเป็นเพื่อนแม่” เธอเดินออกห่างไปเรื่อย ๆ

“แล้วเรื่องโภคิน” ไอรินเอ่ยเสียงสูง จอมขวัญเริ่มหน้าเสีย “เป็นคนดี เสี่ยงเพื่อคนอื่น... มันคุ้มไหม ?” แม่สั่นไหล่น้อย ๆ “ถ้าพ่อกับแม่ไม่รู้เรื่อง ขวัญจะแก้ปัญหายังไง”

“แจ้งความสิ” เธอเถียงทั้งที่เสียงเริ่มอ่อนลง

“รู้ ๆ กันอยู่ว่าไม่ได้ผล” กำนันพูดบ้าง

“แต่พ่อให้ขวัญแต่งกับไอ้ตำรวจหัวเกรียน... ไม่สิไม่ได้แต่งด้วยซ้ำ” เสียงเธออ่อนลงประโยคท้าย เรื่องจริงมันเจ็บปวดใจเสมอ

“พรุ่งนี้ ไปขอโทษผู้กองเตชินทร์”

“แม่ !” จอมขวัญร้องเสียงหลง ขอโทษงั้นหรือ… ผู้กองหัวเกรียนคนนั้นเนี่ยนะ

ไอรินถอนหายใจยาว “ผู้กองเพิ่งมาใหม่ เขาตั้งใจทำงาน”

จอมขวัญหลบตาวูบ กรามเล็กขบจนเจ็บ “แต่... ขวัญกำลังจะเป็นภรรยาเขา”

“งั้นยิ่งสมควรถูกจับ แม่จะลงโทษสถานเบา ลองคิดเอาในเมื่อขวัญบอกเองว่าโตแล้ว”

เสียงของแม่ยื่นคำขาดเสียจนจอมขวัญปฏิเสธไม่ออกก่อนที่แม่จะเดินกลับไปทางครัวเพื่อเตรียมมื้อเย็น

“เอาไอ้โป่งไปเป็นเพื่อน” กำนันลากเสียงปลอบขวัญพลางลุกตามภรรยาไปเช่นกัน ทิ้งให้บุตรสาวยืนฮึดฮัดแค่นเสียงกับอากาศ

“ฉันจะเตรียมของขวัญให้นายอย่างดีเลย เตชินทร์”

“ฮัดเช้ย !” เตชินทร์ยกนิ้วขยี้จมูก “อะไรวะ” เขาเงยหน้ามองท้องฟ้า หรือน้ำค้างแรงเกินกว่าจะนั่งโต๊ะริมถนน เขายักไหล่

ในเวลานี้กลางคืนของบางปลาม้าเงียบกว่าที่ควรเป็น ถนนโล่ง มีเพียงร้านข้าวต้มเหรียญบาทมื้อดึกที่ยังคึกคัก แหล่งรวมข่าวลือของอำเภอ

“ว่าไงผู้กอง”

พันตำรวจโทสืบสกุลผู้กำกับการสถานีอำเภอบางปลาม้าในชุดวัยรุ่นกางเกงยีนส์รัดเสื้อคอโปโลสีดำสนิท มาถึงตบบ่าตำรวจหนุ่มสองป้าบขณะเดินผ่านเพื่อเข้าไปในร้าน ใบหน้าสารวัตรวัยสี่สิบเกลื่อนยิ้ม

“ข่าวว่าวันนี้ได้เข็นรถไปอู่”

เตชินทร์ยิ้มไม่ออก เสียงเข้มไม่รู้ตัวเพราะว่าที่เมียทำเสียหน้าไปทั้งโรงพัก “เปล่าครับ เรียกอู่มาเอา”

สารวัตรหัวเราะสนุกสนาน นาน ๆ ทีเมืองเล็กจะมีเรื่องให้คุยลือหัวใคร่ “ก็เหมือนกันนั่นแหละ ฮ่ะ ฮ่า”

“จริงสิ” เสียงเถ้าแก่จุ่น เจ้าของร้านวัยหกสิบปลาย ๆ เดินออกมาสมทบ ลูบพุงพลุ้ยผ่านเสื้อขาวคอกลม เบิกตาสงสัยไปทางผู้กองคนใหม่

“ข่าวที่ว่ากำลังจะแต่งงานกัน จริงไหม ?”

ทุกคนในร้านจ้องผู้กองเขม็งรอคำตอบ เขาพ่นลมยกเหล้าดื่มจนหมดแล้วส่งให้การุณชงมาใหม่

“ครับ” ตอบรับน้ำเสียงเรียบ ๆ

“ไอหย๋า... จุ๊ ๆ ๆ” เถ้าแก่ส่ายหน้าจุ๊ปาก “หนูขวัญแสบใช่ย่อย ผู้กองคงต้องลำบากหน่อย”

“แสบขนาดนั้น พ่อกำนันคงรักมากนะครับ” เตชินทร์ถามเจือหัวเราะลงคอ

“ครับ ลูกคนโปรด” สารวัตรตอบเสียงเย็น หย่อนร่างลงนั่งโต๊ะไม่ไกลกันนักพลางยกแก้วดื่ม “กำนันเขามีลูกสามคน แต่จอมขวัญเป็นลูกที่แกรักมากที่สุด”

เขาโก่งคิ้ว รักที่สุด หรือรักมากเกินไป…

“แต่ผมกะไว้ว่าคงแต่งทีหลัง” ผู้กองจุดบุหรี่สูบยาว ๆ ทิ้งคำไว้ให้สงสัย การุณเตะขาเพื่อนใต้โต๊ะปรามห้ามพูด ตำรวจห่ามยิ่งยิ้ม “พรุ่งนี้ จอมขวัญจะย้ายเข้ามาอยู่กับผม”

“อะไรนะ !” เสียงฮือฮาดังรอบวงก่อนตั้งสติได้ยกแก้วชน “งั้นคงต้องอวยพรให้ผู้กองซะหน่อยแล้วมั้ง ฮ่ะ ฮ่า”

ลูกค้าในร้านข้าวต้มสรวลเสเฮฮา พูดคุยหยอกเย้าข้าวใหม่ที่ใกล้หุงสุกพอหอมปากหอมคอแล้วแยกย้าย โดยไม่มีใครเอะใจว่ายังมีคนหนึ่งที่นั่งไม่ไกลกันนักยิ้มเจื่อนเงียบขรึมลงไปทันใด

“มึงพูดอะไรไอ้เต” การุณกัดฟันถาม “ที่นี่บ้านนอก”

“ดี...” เขาพ่นควันออกด้านข้าง “ยิ่งลือเร็วเท่าไร… คนก็ยิ่งไม่กล้าแตะเธอ”

การุณเลิกคิ้วแล้วยิ้มเมื่อเข้าใจความหมาย พยักหน้าช้า ๆ “มึงนี่เจ้าเล่ห์ไม่เบา คุณจอมขวัญจะตามมึงทันไหม”

ดวงหน้าหวานผุดเข้ามาในหัวทันทีเมื่อการุณเอ่ยถึง ลมเย็นพัดควันลอยจางแต่กลิ่นน้ำหอมกลับแจ่มชัด

“ทันไม่ทันเดี๋ยวก็รู้ไอ้รุณ แต่ดูทรงแล้วไม่ง่าย”

เตชินทร์เอนตัวมองถนนติดริมแม่น้ำสีมืดคงคล้ายกับใจดวงนี้ที่รอวันชำระแค้น ความลับในอดีตที่มีเพียงคนไม่กี่คนรู้เรื่อง

ไอ้โภคิน... มึงลองมาแตะของกูอีกครั้ง กระสุนกูจะไม่ปรานีมึงอีก

ควันขาวที่โขมงขึ้นฟ้าถูกลมพัดลอยไปไกลคล้ายกับเสียงลือภายในร้านข้าวต้มคืนนี้ ซุบซิบผ่านสามีสู่ภรรยา ไปยังตลาดแม่ค้ายามเช้ากระทั่งถึงหูไอ้โป่งลูกน้องคนสนิท

ด้วยความเป็นคนรักลูกพี่ยิ่งชีวิต มันจึงบึ่งแมงกาไซค์คันเก่าไปท้ายนาตั้งแต่ไก่ไม่ทันขัน ลูกพี่สาวนั่งห้อยขาอยู่ที่เถียงนาหย่อนเบ็ดนิ่วหน้ายามเห็นสีหน้าไอ้โป่ง

“ผู้กองสุดหล่อประกาศลั่นร้าน” โป่งพูดไปยังขนลุก

“ไอ้ปากสุนัข” เธอขบกราม

ตอนนี้คนรู้ทั้งบางว่าลูกสาวกำนันย้ายเข้าบ้านผู้ชายไม่ได้แต่ง ใจหนึ่งเธอก็ไม่อยากยอมรับว่ากำลังน้อยใจ ไม่ใช่เพราะอยากแต่งกับเขา...

แต่เหมือนเธอกำลังถูกผลักไปอยู่ในสถานะประหลาด ไม่ใช่เจ้าสาว ไม่ใช่คนรัก แค่ผู้หญิงที่ถูกส่งไปไว้บ้านผู้ชาย ไม่มีสิทธิ์แม้แต่ศักดิ์ศรีของคำว่าเมีย

“ในเมื่อผู้กองอยากจะได้หญิงงามร่วมหอนัก” จู่ ๆ จอมขวัญก็หัวเราะออกมา

“พี่ขวัญ...” โป่งขนลุกสะท้านวาบ ไม่น่าจะเรื่องดีหรอกทำหน้าแบบนี้

“พี่พริ้ง”

โป่งสะดุ้ง “พี่ขวัญ ! พี่พริ้งเป็นหมอนวด”

“ยิ่งดี” ลูกพี่สาวยิ้มกวน “เย็นนี้ฉันต้องไปบ้านไอ้หัวเกรียนแล้ว ต้องกลางวันนี้แหละ” เธอทอดสายตายังปลายขอบฟ้าทะมึนครึ้มเมฆฝน

“แต่งทีหลังงั้นหรือ ? ด๊ายย... ฉันจะให้นายได้แต่งงานสมใจ ผู้กอง แต่ไม่ใช่กับฉัน”

เสียงหวานที่เอ่ยคำมั่นราวกับตอกย้ำให้ตัวเองว่าอย่ายอมลงให้ศัตรูหน้าหล่อเทพบุตร แม้ว่าแผนใช้หญิงงามมาล่อจะหยาบช้าและไม่ใช่วิธีของตน

แต่เธอเองไม่มีอะไรจะเสีย ยกเว้นเสียหน้า อย่างน้อยฉันก็ได้แย่งอำนาจของตัวเองคืนมาบ้าง ส่วนนาย...

ถ้านายยอมรับหญิงงามโดยง่ายฉันคงผิดหวังอย่างแรงเตชินทร์

ดังนั้นในเวลานี้ ไอ้โป่งกับไอ้บอยจึงขี่รถคันโปรดอีกรอบ เบรกเอี๊ยดตัวโก่งอยู่หน้าร้านนวดชื่อดังของอำเภอ ที่ซึ่งชาวบ้านรู้ดีว่าเบื้องหลังให้บริการนวดมีบริการนาบพร้อมสรรพ

จดหมายน้อยถูกส่งต่อถึงมือพริ้งเพรา สาวสวยอวบอิ่มดาวเด่นประจำร้าน คนที่ลูกสาวกำนันเคยช่วยพาหนี หมอนวดสาวเปิดอ่านพลันขมวดคิ้ว

“เดี๋ยวนี้ ?” เสียงหวานเครือเสน่ห์ถามไอ้โป่ง

โป่งพยักหน้าตอบไม่มีเสียง หยิบกระดาษคืนกลับ ฉีกทิ้ง

พริ้งนิ่วหน้า คำลือสนุกปากเรื่องของผู้กองหนุ่มและลูกสาวกำนันเพิ่งผ่านไปได้หนึ่งคืนเท่านั้น แต่จอมขวัญกลับเดินเกมเร็วก่อน

“ผู้กองคนใหม่ไม่หมู” พริ้งเปรย

โป่งไม่ได้ตอบอะไรปาดรถกลับเข้าสู่ถนน ทิ้งควันดำโขมงและคำสั่งของจอมขวัญให้พริ้งเพรา

ล่อให้ติดกับ ? มันจะสำเร็จหรือ ? อย่างผู้กองเตชินทร์ ?

แต่เธอไม่มีหน้าที่เอ่ยเตือนหรือตั้งคำถาม ในเมื่อจอมขวัญบอกมาต่อให้ลุยน้ำลุยไฟ เธอต้องทำให้สำเร็จ

พริ้งเพราผินหน้าไปทางทิศที่ตั้งหลวงพ่อโตศูนย์รวมจิตใจของจังหวัดสุพรรณบุรี ภาวนาสั้น ๆ

“ขอให้คุณจอมขวัญรอดจากผู้กองหน้าหล่อ สาธุ...”