02 เธอเป็นใครกัน

ร่างหนาพลิกตัวเล็กน้อยเพื่อหลบแสงแดดที่เล็ดลอดผ่านเข้ามา ภคิณค่อยๆ ลืมตาตื่น มองซ้ายทีขวาทีแต่ก็ไม่พบสาวสวยที่เขานอนกกกอดข้างกายเมื่อคืน

เขาจะไม่แปลกใจเลยหากมันเป็นเช่นทุกครั้งที่ตื่นมา

คนที่ลูกน้องเขาหามาให้ส่วนใหญ่ หลังเสร็จกิจแล้วก็จะพบกระดาษโน้ตแผ่นเล็กๆ ที่มีเบอร์โทรหรือช่องทางติดต่ออื่นๆ วางไว้ กับเงินที่หายไป ค่าแรงที่เขาตั้งใจทิ้งไว้ให้

ทว่าครั้งนี้ต่างออกไป ไม่มีกระดาษโน้ตทิ้งไว้ก็ยังไม่แปลกใจเท่าเงินที่วางไว้อยู่ครบทุกบาททุกสตางค์ ไหนจะความสดใหม่ของร่างกายนั้นที่เขารับรู้ได้ทันทีที่ได้ครอบครอง ไม่มีของอื่นใดหายไปเลยนอกจากร่างเล็กที่เขาได้ตักตวงความสุขไปเมื่อคืนนี้

“เธอไม่เห็นเหรอวะ ก็วางไว้บนกระเป๋าขนาดนั้น ไม่เห็นก็ตาบอดแล้วไหม”

ภคิณบ่นกับตัวเองเมื่อเห็นเงินยังวางอยู่บนโต๊ะ จะให้คิดว่าเธอไม่เห็นก็คงเป็นไปไม่ได้ในเมื่อเขาวางเงินก้อนนั้นไว้บนกระเป๋าเธอด้วยซ้ำ แค่เธอหยิบกระเป๋าตัวเองไปยังไงก็ต้องเห็น

ก่อนจะกดต่อสายหาเลขาคนสนิท จะบอกว่าเป็นเพียงลูกน้องก็คงไม่ได้หากแต่ยังเป็นเพื่อนคนสนิทของเขาด้วยเช่นกัน

“สวัสดีครับมีอะไรให้กระผมรับใช้หรือครับคุณชาย ต้องการเครื่องดื่มชูกำลังเพิ่มหรือเปล่าครับ” แทนไทรับสายเพื่อนรักด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ

เขาเองก็รู้ว่าเมื่อคืนเพื่อนเจอสาวถูกใจถึงขั้นพาขึ้นไปนอนด้วยที่ห้องพักส่วนตัวที่อยู่ชั้นบนสุดของโรงแรม ทั้งที่ปกติแล้วภคิณจะไปเปิดโรงแรมอื่นแถวๆ นั้นหรือไม่ก็เปิดห้องใหม่แทน

“ภคิณไหมมึง เป็นเพื่อนกันมากี่ปีชื่อกูมึงยังเรียกไม่ถูกอีก กูตัดเงินเดือนดีไหม” ภคิณกวนกลับเมื่อถูกเพื่อนเย้าแหย่มาแบบนั้น

“เออๆ ว่าแต่ที่โทรมานี่เสร็จธุระกับคนสวยเมื่อคืนแล้วไงวะถึงโทรมาได้”

“กูโทรมาเรื่องนี้แหละ มึงพอจะรู้ไหมว่าผู้หญิงคนเมื่อคืนเป็นใคร อยู่ที่ไหน กูตื่นมาก็ไม่เจอแล้วว่ะ” ภคิณเอ่ยถามเพราะคิดว่าเลขาของเขาอาจมีข้อมูลของหญิงสาวอยู่บ้าง

“มึงก็ลองหาดูโน้ตแถวนั้นดูสิวะปกติกูเห็นสาวๆ ของมึงทิ้งไว้ให้ตลอด จะโทรถามกูเพื่อ?” แทนไทตอบกลับกวนๆ

“ก็ถ้ามีกูจะโทรหามึงไหม เป็นเลขาภาษาอะไรวะ ไม่มีข้อมูลของคนที่หามาให้เจ้านายตัวเอง เกิดเป็นคนร้ายจะเข้ามาทำร้ายกูจะทำไงวะ” ภคิณบ่นไม่จริงจังนัก เลี่ยงที่จะตอบในความสงสัยของเพื่อน

“คนนี้ไม่ใช่คนที่เด็กๆ เราหามานะเว้ย ตอนแรกก็กำลังไปเรียกมาให้นั่นแหละ แต่พอกลับมาก็เห็นมึงอยู่กับเจ้าหล่อนอยู่แล้วก็เลยไม่ได้เข้าไปกวน มึงรอแป๊บ เดี๋ยวรีบเช็กให้” แทนไทวางสายไปทันทีเพื่อรีบตรวจสอบ

ถ้าถึงขั้นโทรมาถามหาแบบนี้เขารู้ได้ทันทีว่าเพื่อนเขาต้องสนใจเอามากๆ แน่ เหลือไว้แต่ชายหนุ่มที่นั่งคิดถึงสาวปริศนาที่หายไป

‘เธอเป็นใครกันนะ’

“ยังไม่พบครับนาย”

ลูกน้องที่แทนไทใช้ให้ไปสืบหาข้อมูลของนับพรเข้ามารายงาน แต่ก็ไม่มีข้อมูลของนับพรที่ไหนเลย

“ผู้หญิงแค่คนเดียว ตามหากันสามวันยังไม่เจอ กูว่ามึงเปลี่ยนลูกน้องใหม่ดีกว่าไหมไอ้แทน” ภคิณบ่นออกมาอย่างไม่สบอารมณ์

ถึงเขาจะเป็นเจ้านายใหญ่ ก็ไม่เคยลงไม้ลงมือกับคนภายใต้การดูแลของตัวเอง แต่เรื่องดุด่ามันก็ต้องมีกันบ้างหากทำงานผิดพลาด ทำงานไม่ได้ดั่งใจ

แทนไทเห็นท่าไม่ดีจึงหันไปพยักหน้าเป็นการบอกพวกลูกน้องให้ออกไปก่อน

เมื่อทุกคนออกไปหมดแล้วจึงหันมาพูดเป็นกันเองกับเพื่อน

“มึงก็ใจเย็นๆ ก่อนดิวะ เด็กมันก็พยายามกันเต็มที่แล้ว ก็ใครใช้ให้มึงมาติดอกติดใจเด็กนอกสังกัดที่เคยใช้บริการละวะ ร้อยวันพันปีกูไม่เคยเห็นมึงจะกินซ้ำคนนี้มีอะไรให้ติดใจวะ”

“ใครว่ากูติดใจ กูก็แค่ไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงเข้ามาหาและยอมไปนอนกับกู และกูก็ยิ่งแปลกใจไปอีกที่ไม่เอาเงินไปด้วย กูก็ไม่ได้ให้น้อยๆ เลยนะมึง ทำแบบนี้แม่งเหมือนดูถูกกูเลยว่ะ หรือไม่ก็ต้องมีเจตนาอื่นแอบแฝงอะ มึงไม่คิดว่ามันน่าแปลกมั่งเหรอ มันมีด้วยหรือวะผู้หญิงที่จะมานอนกับกูฟรีๆ ไม่อยากได้อะไรจากกูอะ”

ภคิณอธิบายให้เพื่อนเข้าใจถึงเหตุผลที่ตนพยายามตามหาสาวสวยคืนนั้น แม้ว่าดูจากสายตาของเพื่อนตัวดีแล้วมันจะไม่เชื่อก็ตาม

และอีกเหตุผลหนึ่งคือผู้หญิงคนนั้นยังบริสุทธิ์อยู่แน่นอนก่อนจะมาเจอเขา จริงๆ เขาก็ไม่ได้ให้ค่าความบริสุทธิ์มากมายอะไรขนาดนั้นและเขาก็ไม่ใช่นักล่าพรหมจรรย์ด้วย

แต่จะว่าไปแล้วในยุคสมัยปัจจุบันนี้ก็มีน้อยคนนักที่จะยังเก็บความบริสุทธิ์เอาไว้ เรียกได้ว่าเป็นของแรร์ไอเทมก็ว่าได้ แต่ทำไมอยู่ๆ เธอถึงยอมยกมันให้เขาง่ายๆ ทั้งที่ไม่เคยเจอกันมาก่อน

“ครับ ครับ คร้าบ ก็แค่อยากรู้ว่าทำไมไม่เอาเงินอะเนอะ ไม่ได้ติดใจอะไรเขาหรอก”

“ไอ้แทน มึงกวนเหรอ?”

“ใครกวน กูไหนเลยจะกล้า”

“มึงเอาเวลากวนกูไปตามหาให้เจอดีกว่าไหม ผู้หญิงที่เป็นฝ่ายเข้าหาผู้ชายก่อนแล้วยอมเปลืองตัวกับผู้ชายง่ายๆ มันหาไม่ยากหรอกมึง ตามผับ ตามบาร์เยอะแยะ มันต้องเจอสักร้านแหละ”

“แต่นี่เด็กมันก็ไปทุกร้านที่ระดับเดียวกับผับในโรงแรมเราแล้วนะมึง จะเหลือก็แต่ร้านเล็กๆ แล้ว ถ้าเธอเป็นผู้หญิงแบบที่ว่าจริงร้านเล็กๆ แบบนั้นก็ไม่น่าจะเป็นกลุ่มเป้าหมายของเธอหรอก กูขอเวลาอีกนิดแล้วกัน เดี๋ยวกูจะให้เด็กๆ มันเพิ่มสถานที่ตามหาด้วย”

แทนไทมือดีข้างกายภคิณจะมาเสียหน้าเพราะผู้หญิงลึกลับคนนี้ไม่ได้

“ให้ได้เรื่องนะรอบนี้น่ะ”

ภคิณย้ำลงไป แทนไทพยักหน้าเป็นการตอบรับ เสร็จแล้วจึงขอตัวออกไปทำงานต่อ

เมื่อได้อยู่คนเดียวภคิณก็ยังคงครุ่นคิดถึงเรื่องสาวปริศนาที่เข้ามาหาเขาในคืนนั้น

ร่างบางหุ่นสวยที่ดูสมส่วนไปหมดนั้นเขายังคงจำได้ไม่ลืม

ใบหน้าสวยที่ดูเขินอายอยู่ตลอดเวลา ริมฝีปากล่างที่ถูกกัดไว้ด้วยฝีมือของคนเป็นเจ้าของราวกับกำลังคิดกังวลอะไรอยู่ ท่าทางงกๆ เงิ่นๆ ของเธอที่ดูอ่อนต่อโลกมากสำหรับเรื่องนั้น แต่กลับกระตุ้นเร้าความต้องการของเขาได้เป็นอย่างดี ทั้งๆ ที่เธอไม่ประสาเอาเสียเลยแต่เธอกลับทำให้เขายิ่งต้องการ

เงินก็ไม่เอา จะว่าอยากควงไว้ให้ได้เป็นที่รู้จักบ้างแต่กลับไม่ทิ้งช่องทางติดต่อไว้เลย

“ฉันต้องรู้ให้ได้ว่าเธอต้องการอะไรกันแน่”

นับพรเดินกลับมานั่งที่โต๊ะทำงานก่อนเพียงคนเดียว หลังจากพักทานอาหารกลางวันกันเสร็จแล้ว เธอคิดทบทวนตัวเองแล้วก็อดที่จะคิดถึงเรื่องในคืนนั้นไม่ได้

เธอไม่รู้เลยว่าชายคนนั้นที่เธอมีความสัมพันธ์ด้วยเพียงครั้งเดียวในคืนนั้นเป็นใคร ชื่ออะไร อยู่ที่ไหน

ถึงแม้เธอยังไม่อยากจะยอมรับว่าเธอทำมันลงไปจริงๆ แต่ความผิดปกติของร่างกายในเช้าวันนั้น กับร่องรอยในที่ลับตาบนตัวเธอก็เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงเรื่องน่าอายที่เธอได้ทำลงไป

เธอไม่ใช่สาวบริสุทธิ์อีกแล้ว

แม้เธอจะเคยมีแฟนมาก่อน แต่นั่นก็ตั้งแต่สมัยเรียนแล้วก็ไม่เคยเกินเลยไปจนถึงขั้นนั้น

นั่นจึงเป็นอีกสาเหตุหนึ่งว่าทำไมรักครั้งนั้นถึงต้องจบลง และเป็นการจบที่ไม่ดีเท่าไหร่มันถึงได้ทิ้งร่องรอยความหวาดกลัวในความรักเอาไว้ในใจ จนเธอไม่พร้อมที่จะเปิดใจให้ใครอีก

“นับเอ๊ยนับ ถ้าเกิดได้ลูกมาก็ดีไป ถ้าไม่ได้นี่เสียเปล่าเลยนะมึง ทำไปได้ไงวะ แล้วเชื้อดีหรือเปล่าก็ไม่รู้ จะติดโรคไหมวะ ไม่หรอกมั้งรูปร่างหน้าตาก็ดีอยู่แถมดูรวยคงไม่มั่วหรอก... เหรอ?”

ไม่หรอกน่า!!!