02 ไม่รู้จักฉันไม่รู้จักเธอ

“ยังไม่พบครับนาย”

ลูกน้องที่แทนไทใช้ให้ไปสืบหาข้อมูลของนับพรเข้ามารายงาน แต่ก็ไม่มีข้อมูลของนับพรที่ไหนเลย

“ผู้หญิงแค่คนเดียว ตามหากันสามวันยังไม่เจอ กูว่ามึงเปลี่ยนลูกน้องใหม่ดีกว่าไหมไอ้แทน” ภคิณบ่นออกมาอย่างไม่สบอารมณ์

ถึงเขาจะเป็นเจ้านายใหญ่ ก็ไม่เคยลงไม้ลงมือกับคนภายใต้การดูแลของตัวเอง แต่เรื่องดุด่ามันก็ต้องมีกันบ้างหากทำงานผิดพลาด ทำงานไม่ได้ดั่งใจ

แทนไทเห็นท่าไม่ดีจึงหันไปพยักหน้าเป็นการบอกพวกลูกน้องให้ออกไปก่อน

เมื่อทุกคนออกไปหมดแล้วจึงหันมาพูดเป็นกันเองกับเพื่อน

“มึงก็ใจเย็นๆ ก่อนดิวะ เด็กมันก็พยายามกันเต็มที่แล้ว ก็ใครใช้ให้มึงมาติดอกติดใจเด็กนอกสังกัดที่เคยใช้บริการละวะ ร้อยวันพันปีกูไม่เคยเห็นมึงจะกินซ้ำคนนี้มีอะไรให้ติดใจวะ”

“ใครว่ากูติดใจ กูก็แค่ไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงเข้ามาหาและยอมไปนอนกับกู และกูก็ยิ่งแปลกใจไปอีกที่ไม่เอาเงินไปด้วย กูก็ไม่ได้ให้น้อยๆ เลยนะมึง ทำแบบนี้แม่งเหมือนดูถูกกูเลยว่ะ หรือไม่ก็ต้องมีเจตนาอื่นแอบแฝงอะ มึงไม่คิดว่ามันน่าแปลกมั่งเหรอ มันมีด้วยหรือวะผู้หญิงที่จะมานอนกับกูฟรีๆ ไม่อยากได้อะไรจากกูอะ”

ภคิณอธิบายให้เพื่อนเข้าใจถึงเหตุผลที่ตนพยายามตามหาสาวสวยคืนนั้น แม้ว่าดูจากสายตาของเพื่อนตัวดีแล้วมันจะไม่เชื่อก็ตาม

และอีกเหตุผลหนึ่งคือผู้หญิงคนนั้นยังบริสุทธิ์อยู่แน่นอนก่อนจะมาเจอเขา จริงๆ เขาก็ไม่ได้ให้ค่าความบริสุทธิ์มากมายอะไรขนาดนั้นและเขาก็ไม่ใช่นักล่าพรหมจรรย์ด้วย

แต่จะว่าไปแล้วในยุคสมัยปัจจุบันนี้ก็มีน้อยคนนักที่จะยังเก็บความบริสุทธิ์เอาไว้ เรียกได้ว่าเป็นของแรร์ไอเทมก็ว่าได้ แต่ทำไมอยู่ๆ เธอถึงยอมยกมันให้เขาง่ายๆ ทั้งที่ไม่เคยเจอกันมาก่อน

“ครับ ครับ คร้าบ ก็แค่อยากรู้ว่าทำไมไม่เอาเงินอะเนอะ ไม่ได้ติดใจอะไรเขาหรอก”

“ไอ้แทน มึงกวนเหรอ?”

“ใครกวน กูไหนเลยจะกล้า”

“มึงเอาเวลากวนกูไปตามหาให้เจอดีกว่าไหม ผู้หญิงที่เป็นฝ่ายเข้าหาผู้ชายก่อนแล้วยอมเปลืองตัวกับผู้ชายง่ายๆ มันหาไม่ยากหรอกมึง ตามผับ ตามบาร์เยอะแยะ มันต้องเจอสักร้านแหละ”

“แต่นี่เด็กมันก็ไปทุกร้านที่ระดับเดียวกับผับในโรงแรมเราแล้วนะมึง จะเหลือก็แต่ร้านเล็กๆ แล้ว ถ้าเธอเป็นผู้หญิงแบบที่ว่าจริงร้านเล็กๆ แบบนั้นก็ไม่น่าจะเป็นกลุ่มเป้าหมายของเธอหรอก กูขอเวลาอีกนิดแล้วกัน เดี๋ยวกูจะให้เด็กๆ มันเพิ่มสถานที่ตามหาด้วย”

แทนไทมือดีข้างกายภคิณจะมาเสียหน้าเพราะผู้หญิงลึกลับคนนี้ไม่ได้

“ให้ได้เรื่องนะรอบนี้น่ะ”

ภคิณย้ำลงไป แทนไทพยักหน้าเป็นการตอบรับ เสร็จแล้วจึงขอตัวออกไปทำงานต่อ

เมื่อได้อยู่คนเดียวภคิณก็ยังคงครุ่นคิดถึงเรื่องสาวปริศนาที่เข้ามาหาเขาในคืนนั้น

ร่างบางหุ่นสวยที่ดูสมส่วนไปหมดนั้นเขายังคงจำได้ไม่ลืม

ใบหน้าสวยที่ดูเขินอายอยู่ตลอดเวลา ริมฝีปากล่างที่ถูกกัดไว้ด้วยฝีมือของคนเป็นเจ้าของราวกับกำลังคิดกังวลอะไรอยู่ ท่าทางงกๆ เงิ่นๆ ของเธอที่ดูอ่อนต่อโลกมากสำหรับเรื่องนั้น แต่กลับกระตุ้นเร้าความต้องการของเขาได้เป็นอย่างดี ทั้งๆ ที่เธอไม่ประสาเอาเสียเลยแต่เธอกลับทำให้เขายิ่งต้องการ

เงินก็ไม่เอา จะว่าอยากควงไว้ให้ได้เป็นที่รู้จักบ้างแต่กลับไม่ทิ้งช่องทางติดต่อไว้เลย

“ฉันต้องรู้ให้ได้ว่าเธอต้องการอะไรกันแน่”

นับพรเดินกลับมานั่งที่โต๊ะทำงานก่อนเพียงคนเดียว หลังจากพักทานอาหารกลางวันกันเสร็จแล้ว เธอคิดทบทวนตัวเองแล้วก็อดที่จะคิดถึงเรื่องในคืนนั้นไม่ได้

เธอไม่รู้เลยว่าชายคนนั้นที่เธอมีความสัมพันธ์ด้วยเพียงครั้งเดียวในคืนนั้นเป็นใคร ชื่ออะไร อยู่ที่ไหน

ถึงแม้เธอยังไม่อยากจะยอมรับว่าเธอทำมันลงไปจริงๆ แต่ความผิดปกติของร่างกายในเช้าวันนั้น กับร่องรอยในที่ลับตาบนตัวเธอก็เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงเรื่องน่าอายที่เธอได้ทำลงไป

เธอไม่ใช่สาวบริสุทธิ์อีกแล้ว

แม้เธอจะเคยมีแฟนมาก่อน แต่นั่นก็ตั้งแต่สมัยเรียนแล้วก็ไม่เคยเกินเลยไปจนถึงขั้นนั้น

นั่นจึงเป็นอีกสาเหตุหนึ่งว่าทำไมรักครั้งนั้นถึงต้องจบลง และเป็นการจบที่ไม่ดีเท่าไหร่มันถึงได้ทิ้งร่องรอยความหวาดกลัวในความรักเอาไว้ในใจ จนเธอไม่พร้อมที่จะเปิดใจให้ใครอีก

“นับเอ๊ยนับ ถ้าเกิดได้ลูกมาก็ดีไป ถ้าไม่ได้นี่เสียเปล่าเลยนะมึง ทำไปได้ไงวะ แล้วเชื้อดีหรือเปล่าก็ไม่รู้ จะติดโรคไหมวะ ไม่หรอกมั้งรูปร่างหน้าตาก็ดีอยู่แถมดูรวยคงไม่มั่วหรอก... เหรอ?”

ไม่หรอกน่า!!!

นับพรรู้ว่าคนเราจะมามัวดูที่หน้าตาไม่ได้ โรคติดต่อไม่ได้เลือกหน้าตา คนหน้าตาดีก็อาจมีความเสี่ยงเรื่องโรคติดต่อ อีกทั้งคืนนั้นเธอเมามากจนไม่ได้ป้องกัน ฝ่ายเขาเองเธอก็ไม่แน่ใจว่าจะป้องกัน

“โอ๊ย! ทำไงดีวะ! ต้องไปตรวจเลือดไหมอะ ลูกจ๋ามาเถอะนะแม่ไม่กล้าทำอีกแล้วนะ”

นับพรพูดบ่นกับตัวเองเบาๆ ถามเองตอบเอง คุยกับหัวไหล่ตัวเอง เหมือนคนฟุ้งซ่านก่อนจะลูบที่หน้าท้องแบนราบทำท่าเหมือนคุยกับลูกน้อยในท้องทั้งที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะมีไหม

ดวงตาสับสนจ้องมองปฏิทินบนโต๊ะทำงาน พร้อมนับมือและระยะเวลาจากตอนที่เธอออกจากเตียงของชายแปลกหน้ามา

ไม่นานเพื่อนร่วมงานที่นั่งอยู่บริเวณเดียวกันกับเธอรวมถึงไข่มุกก็เดินเข้ามาเพราะเป็นเวลาเริ่มงานในช่วงบ่ายแล้ว

“ขอบคุณที่ให้ธนาคารPPKPได้ดูแลนะคะ สวัสดีค่ะ” นับพรกล่าวจบบทสนทนาหลังจากให้บริการข้อมูลลูกค้าเรียบร้อยแล้วซึ่งนับเป็นสายสุดท้ายของวันนี้

นับพรเป็นพนักงานให้บริการข้อมูลทางโทรศัพท์ของธนาคารชื่อPPKP ซึ่งย่อมาจากนามสกุลดังของไฮโซ ภัคภาคิณภัทร

ความรู้ความสามารถของเธอจัดว่าโดดเด่นและเป็นที่รักของเพื่อนร่วมงาน เพราะเธอชอบที่จะให้ความช่วยเหลือกับทุกคน แม้ว่างานที่เธอทำอยู่จำเป็นต้องแข่งขันกันเองกับเพื่อนร่วมงาน แต่เธอก็ยินดีให้ความช่วยเหลือเมื่อมีคนร้องขอ

“วันนี้สายเยอะจังวะแก พูดจนลิ้นพันกันแล้วเนี่ย” ไข่มุกบ่นออกมาหลังจากเลิกงานแล้วกำลังเดินทางกลับบ้านด้วยกันกับนับพร

“บ่นไรวะ วันจันทร์ก็แบบนี้ตลอดไหมล่ะ นี่ดีแค่ไหนละที่ไม่ติดวันหยุดยาวสายถล่มขนาดไหนก็เคยเจอกันมาแล้วปะวะ” นับพรเอ่ยอย่างชินชาขณะที่กำลังทำหน้าที่เป็นคนขับรถให้เพื่อนรัก

ทั้งสองกลับบ้านด้วยกันทุกวันเพราะที่พักของไข่มุกอยู่ไม่ไกลกันกับของเธอแล้วก็เป็นทางผ่านมาทำงานด้วย

“แต่ทำไมวันนี้ฉันเจอแต่คนประสาทแดกอะแก คืออยากจะถามกลับไปเหมือนกันนะว่า มีคำตอบอยู่ในใจแล้วจะโทรมาถามทำไมคะ? แม่ง! แนะนำอะไรบอกอะไรก็ไม่เอาสักอย่าง” ไข่มุกบ่นอย่างหัวเสีย

ซึ่งเป็นปกติของพนักงานที่นี่ เวลารับสายเสียงสวยเหมือนนางฟ้า หลังรับสายบ่นเหมือนป้าข้างบ้าน

“แล้วแกไม่ถามกลับไปล่ะ” นับพรแกล้งถามกวนกลับเพื่อนตัวเล็กของเธอ

“ก็ตราบใดที่การดำรงชีวิตประจำวันยังต้องใช้เงิน ฉันก็คงทำได้แค่ตอบไปว่า ต้องขออภัยในความไม่สะดวกด้วยค่ะ ขออภัยค่ะ ขออภัยค่ะ ต่อไปแหละแก”

“คำตอบไม่ตรงใจไงแก อีกอย่างเลยนะพูดตอนคนเขาไม่อยากฟัง ต่อให้แกพูดดังแค่ไหนเขาก็ไม่ได้ยิน”

“หูย คารม คมหอกมากแม่ ฮ่าๆ ว่าแต่จะแวะกินอะไรก่อนไหม หรือกลับห้องเลย” ไข่มุกถามเพราะเห็นว่าท่าทางของเพื่อนเธอดูเหนื่อยๆ เพลียๆ

“กลับเลยเหอะ เอาจริงๆ ก็เหนื่อยอยู่นะจะว่าไป” นับพรตอบเพื่อนสาวก่อนจะมองเหม่อออกไปขณะที่รถจอดติดไฟแดงอยู่

“นับ นับ ไอ้นับ!” นับพรสะดุ้งสุดตัวเมื่อเพื่อนสาวเรียกเธอเป็นครั้งสุดท้ายด้วยเสียงที่ดังมากกรอกลงมาที่ใบหูเล็กของเธอ

“แม่หก! โห่ ไอ้มุกเล่นอะไรของแกเนี่ย เกิดฉันตกใจเหยียบคันเร่งขึ้นมาชนยับเลยนะเว้ย” หญิงสาวบ่นให้เพื่อนตัวเล็กของเธอชุดใหญ่

“ขอโทษๆ ว่าแต่แกเป็นไรวะ เดี๋ยวนี้มีเหม่อมีใจลอย แหนะแอบคิดถึงผู้ที่ไหนหรือเปล่า?”

ไข่มุกแกล้งหยอกถามด้วยใบหน้าล้อเลียนเล็กๆ แต่นั่นกลับทำให้นับพรหน้าขึ้นเสียระเรื่อน้อยๆ ตรงพวงแก้มใส

จะไม่ให้แดงได้ยังไงก็ในเมื่อเรื่องที่เธอคิดอยู่เมื่อกี้ก็เป็นเรื่องคืนนั้น กับเขาคนนั้นที่เป็นใครก็ไม่รู้อยู่

“แกจะบ้าเหรอ อย่างฉันจะมีใครให้คิดถึง ทำอยากกับฉันจะกล้าคุยกล้าคบกับใครอย่างนั้นแหละ”

“ไม่มีก็ไม่มีดิ หน้าแดงทำไมวะ”

“จะไม่ให้แดงยังไงไหวคะเพื่อน ดูแดดเมืองไทยด้วยค่ะ นี่ไม่ละลายกองลงกับพื้นก็ดีแค่ไหนละ”

เมื่อโดนเพื่อนจี้ถาม นับพรจึงโยนความผิดให้ดินฟ้า อากาศทันที ทั้งที่จริงๆ แล้วตอนนี้เธอทั้งสองนั่งอยู่ในรถที่เปิดแอร์เย็นฉ่ำ ในช่วงเวลาย่ำค่ำแบบนี้

“เหรอ... ร้อนมากมั้งในรถเนี่ย เออ ช่างเหอะฉันจะถามแกว่าแกรู้จักคุณภคิณไหมวะ คนที่เป็นไฮโซ นักธุรกิจหนุ่มไฟแรง หล่อลากกระชากวิญญาณที่เป็นข่าวบ่อยๆ ช่วงนี้น่ะ”

ไข่มุกถามทันทีที่หน้าฟีดข่าวขึ้นข่าวของชายหนุ่มคนดัง เนื้อหาข่าวก็ไม่มีอะไรมากไปกว่าสเปกสาวในดวงใจ ตอนนี้มีใครหรือยัง เป็นเรื่องส่วนตัวเสียมากกว่าเรื่องงานเสียอีก ทั้งที่เขาเป็นถึงเจ้าของโรงแรมชื่อดังอันดับหนึ่งของไทย

“ไม่อะ อย่างฉันจะไปรู้จักใครวะ” ก็เธอไม่ใช่คนที่จะสนใจเรื่องของไฮโซ คนดัง ไอดอล อะไรแบบนั้นเพราะสำหรับเธอแล้วเส้นทางชีวิตของเธอกับคนเหล่านั้นคงเหมือนเส้นขนานที่ไม่น่ามีวันโคจรมาพบกันได้

วิถีการใช้ชีวิตก็ช่างแตกต่างกันเหลือเกิน แถมวันๆ ก็ทำแต่งานวันหยุดก็กลับแต่บ้าน

“คนนี้ไงแก นี่ไง ดูสิ เป็นไง อึ้งดิ อึ้งแดกไปเลยเพื่อนฉัน ไหนว่าไม่สนไง หล่อช็อกโลกเลยไหมแก” ไข่มุกยื่นรูปที่อยู่บนหน้าจอมือถือของเธอให้เพื่อนดู

อดที่จะแซวออกมาไม่ได้เมื่อเห็นท่าทางตกใจจนแทบช็อกของเพื่อนรัก เพราะปกติเพื่อนของเธอไม่ใช่คนที่สนใจใครแบบนี้ไม่ว่าจะหล่อมากขนาดไหนก็ตาม

“อะ... เออ ช็อก ช็อกมาก”