03 บังเอิญเกินไปแล้ว

นับพรรู้ว่าคนเราจะมามัวดูที่หน้าตาไม่ได้ โรคติดต่อไม่ได้เลือกหน้าตา คนหน้าตาดีก็อาจมีความเสี่ยงเรื่องโรคติดต่อ อีกทั้งคืนนั้นเธอเมามากจนไม่ได้ป้องกัน ฝ่ายเขาเองเธอก็ไม่แน่ใจว่าจะป้องกัน

“โอ๊ย! ทำไงดีวะ! ต้องไปตรวจเลือดไหมอะ ลูกจ๋ามาเถอะนะแม่ไม่กล้าทำอีกแล้วนะ”

นับพรพูดบ่นกับตัวเองเบาๆ ถามเองตอบเอง คุยกับหัวไหล่ตัวเอง เหมือนคนฟุ้งซ่านก่อนจะลูบที่หน้าท้องแบนราบทำท่าเหมือนคุยกับลูกน้อยในท้องทั้งที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะมีไหม

ดวงตาสับสนจ้องมองปฏิทินบนโต๊ะทำงาน พร้อมนับมือและระยะเวลาจากตอนที่เธอออกจากเตียงของชายแปลกหน้ามา

ไม่นานเพื่อนร่วมงานที่นั่งอยู่บริเวณเดียวกันกับเธอรวมถึงไข่มุกก็เดินเข้ามาเพราะเป็นเวลาเริ่มงานในช่วงบ่ายแล้ว

“ขอบคุณที่ให้ธนาคารPPKPได้ดูแลนะคะ สวัสดีค่ะ” นับพรกล่าวจบบทสนทนาหลังจากให้บริการข้อมูลลูกค้าเรียบร้อยแล้วซึ่งนับเป็นสายสุดท้ายของวันนี้

นับพรเป็นพนักงานให้บริการข้อมูลทางโทรศัพท์ของธนาคารชื่อPPKP ซึ่งย่อมาจากนามสกุลดังของไฮโซ ภัคภาคิณภัทร

ความรู้ความสามารถของเธอจัดว่าโดดเด่นและเป็นที่รักของเพื่อนร่วมงาน เพราะเธอชอบที่จะให้ความช่วยเหลือกับทุกคน แม้ว่างานที่เธอทำอยู่จำเป็นต้องแข่งขันกันเองกับเพื่อนร่วมงาน แต่เธอก็ยินดีให้ความช่วยเหลือเมื่อมีคนร้องขอ

“วันนี้สายเยอะจังวะแก พูดจนลิ้นพันกันแล้วเนี่ย” ไข่มุกบ่นออกมาหลังจากเลิกงานแล้วกำลังเดินทางกลับบ้านด้วยกันกับนับพร

“บ่นไรวะ วันจันทร์ก็แบบนี้ตลอดไหมล่ะ นี่ดีแค่ไหนละที่ไม่ติดวันหยุดยาวสายถล่มขนาดไหนก็เคยเจอกันมาแล้วปะวะ” นับพรเอ่ยอย่างชินชาขณะที่กำลังทำหน้าที่เป็นคนขับรถให้เพื่อนรัก

ทั้งสองกลับบ้านด้วยกันทุกวันเพราะที่พักของไข่มุกอยู่ไม่ไกลกันกับของเธอแล้วก็เป็นทางผ่านมาทำงานด้วย

“แต่ทำไมวันนี้ฉันเจอแต่คนประสาทแดกอะแก คืออยากจะถามกลับไปเหมือนกันนะว่า มีคำตอบอยู่ในใจแล้วจะโทรมาถามทำไมคะ? แม่ง! แนะนำอะไรบอกอะไรก็ไม่เอาสักอย่าง” ไข่มุกบ่นอย่างหัวเสีย

ซึ่งเป็นปกติของพนักงานที่นี่ เวลารับสายเสียงสวยเหมือนนางฟ้า หลังรับสายบ่นเหมือนป้าข้างบ้าน

“แล้วแกไม่ถามกลับไปล่ะ” นับพรแกล้งถามกวนกลับเพื่อนตัวเล็กของเธอ

“ก็ตราบใดที่การดำรงชีวิตประจำวันยังต้องใช้เงิน ฉันก็คงทำได้แค่ตอบไปว่า ต้องขออภัยในความไม่สะดวกด้วยค่ะ ขออภัยค่ะ ขออภัยค่ะ ต่อไปแหละแก”

“คำตอบไม่ตรงใจไงแก อีกอย่างเลยนะพูดตอนคนเขาไม่อยากฟัง ต่อให้แกพูดดังแค่ไหนเขาก็ไม่ได้ยิน”

“หูย คารม คมหอกมากแม่ ฮ่าๆ ว่าแต่จะแวะกินอะไรก่อนไหม หรือกลับห้องเลย” ไข่มุกถามเพราะเห็นว่าท่าทางของเพื่อนเธอดูเหนื่อยๆ เพลียๆ

“กลับเลยเหอะ เอาจริงๆ ก็เหนื่อยอยู่นะจะว่าไป” นับพรตอบเพื่อนสาวก่อนจะมองเหม่อออกไปขณะที่รถจอดติดไฟแดงอยู่

“นับ นับ ไอ้นับ!” นับพรสะดุ้งสุดตัวเมื่อเพื่อนสาวเรียกเธอเป็นครั้งสุดท้ายด้วยเสียงที่ดังมากกรอกลงมาที่ใบหูเล็กของเธอ

“แม่หก! โห่ ไอ้มุกเล่นอะไรของแกเนี่ย เกิดฉันตกใจเหยียบคันเร่งขึ้นมาชนยับเลยนะเว้ย” หญิงสาวบ่นให้เพื่อนตัวเล็กของเธอชุดใหญ่

“ขอโทษๆ ว่าแต่แกเป็นไรวะ เดี๋ยวนี้มีเหม่อมีใจลอย แหนะแอบคิดถึงผู้ที่ไหนหรือเปล่า?”

ไข่มุกแกล้งหยอกถามด้วยใบหน้าล้อเลียนเล็กๆ แต่นั่นกลับทำให้นับพรหน้าขึ้นเสียระเรื่อน้อยๆ ตรงพวงแก้มใส

จะไม่ให้แดงได้ยังไงก็ในเมื่อเรื่องที่เธอคิดอยู่เมื่อกี้ก็เป็นเรื่องคืนนั้น กับเขาคนนั้นที่เป็นใครก็ไม่รู้อยู่

“แกจะบ้าเหรอ อย่างฉันจะมีใครให้คิดถึง ทำอยากกับฉันจะกล้าคุยกล้าคบกับใครอย่างนั้นแหละ”

“ไม่มีก็ไม่มีดิ หน้าแดงทำไมวะ”

“จะไม่ให้แดงยังไงไหวคะเพื่อน ดูแดดเมืองไทยด้วยค่ะ นี่ไม่ละลายกองลงกับพื้นก็ดีแค่ไหนละ”

เมื่อโดนเพื่อนจี้ถาม นับพรจึงโยนความผิดให้ดินฟ้า อากาศทันที ทั้งที่จริงๆ แล้วตอนนี้เธอทั้งสองนั่งอยู่ในรถที่เปิดแอร์เย็นฉ่ำ ในช่วงเวลาย่ำค่ำแบบนี้

“เหรอ... ร้อนมากมั้งในรถเนี่ย เออ ช่างเหอะฉันจะถามแกว่าแกรู้จักคุณภคิณไหมวะ คนที่เป็นไฮโซ นักธุรกิจหนุ่มไฟแรง หล่อลากกระชากวิญญาณที่เป็นข่าวบ่อยๆ ช่วงนี้น่ะ”

ไข่มุกถามทันทีที่หน้าฟีดข่าวขึ้นข่าวของชายหนุ่มคนดัง เนื้อหาข่าวก็ไม่มีอะไรมากไปกว่าสเปกสาวในดวงใจ ตอนนี้มีใครหรือยัง เป็นเรื่องส่วนตัวเสียมากกว่าเรื่องงานเสียอีก ทั้งที่เขาเป็นถึงเจ้าของโรงแรมชื่อดังอันดับหนึ่งของไทย

“ไม่อะ อย่างฉันจะไปรู้จักใครวะ” ก็เธอไม่ใช่คนที่จะสนใจเรื่องของไฮโซ คนดัง ไอดอล อะไรแบบนั้นเพราะสำหรับเธอแล้วเส้นทางชีวิตของเธอกับคนเหล่านั้นคงเหมือนเส้นขนานที่ไม่น่ามีวันโคจรมาพบกันได้

วิถีการใช้ชีวิตก็ช่างแตกต่างกันเหลือเกิน แถมวันๆ ก็ทำแต่งานวันหยุดก็กลับแต่บ้าน

“คนนี้ไงแก นี่ไง ดูสิ เป็นไง อึ้งดิ อึ้งแดกไปเลยเพื่อนฉัน ไหนว่าไม่สนไง หล่อช็อกโลกเลยไหมแก” ไข่มุกยื่นรูปที่อยู่บนหน้าจอมือถือของเธอให้เพื่อนดู

อดที่จะแซวออกมาไม่ได้เมื่อเห็นท่าทางตกใจจนแทบช็อกของเพื่อนรัก เพราะปกติเพื่อนของเธอไม่ใช่คนที่สนใจใครแบบนี้ไม่ว่าจะหล่อมากขนาดไหนก็ตาม

“อะ... เออ ช็อก ช็อกมาก”

“ไอ้นับ วันนี้ไม่ไปฟิตเนสนะแก ฉันลืมเอาชุดมาน่ะ แวะไปเดินห้างกันดีกว่า” ไข่มุกขยับเก้าอี้เข้าไปหาเพื่อนรักที่เป็นสารถีให้เธอเป็นประจำก่อนจะเอ่ยชวน

“อีกแล้วนะ ฉันรู้นะแกตั้งใจลืมเหอะ แล้วไอ้ที่จะไปห้างเนี่ยแกมีวัตถุประสงค์อะไรกันแน่” นับพรเอ่ยถามอย่างรู้ทัน

ก็เพื่อนรักของเธอเป็นสาววายเต็มขั้น สายติ่งเต็มตัวมาตั้งแต่สมัยมหาลัยมาจนตอนนี้ทำไมเธอจะเดาไม่ออก

“เบื่อนักคนรู้ทันเนี่ย”

“ก็ไม่ได้เพิ่งเป็นเพื่อนกับแกเมื่อวานมั้ยอะ สรุปยังไงใครมาอีกล่ะวันนี้”

“บอกไปแกก็ไม่รู้จักและแกก็ไม่สนใจอยู่ดีเพราะเลือดแกมันไม่วายอะนะ แต่ยังไงก็ไปเป็นเพื่อนหน่อยนะ น๊า นะ”

“เออๆ ไปก็ไป รถติดอีกแน่เลย แต่ฉันไม่เข้าไปมุงดูกับแกนะเดี๋ยวฉันเดินเล่นรอละกัน” ในเมื่อถูกอ้อนขนาดนี้ก็อดที่จะใจอ่อนพาไปไม่ได้

“แสนดีที่หนึ่งเลยคนนี้เนี่ย” ทันทีที่พูดจบ มือสวยของเพื่อนรักก็จับสองแก้มอิ่มของนับพรดึงเบาๆ อย่างมันเขี้ยว

เมื่อมาถึงห้างใหญ่ใจกลางเมืองแล้วสองสาวก็แยกย้ายกันไป นับพรหลังจากแยกกันกับไข่มุกแล้วจึงหาเดินเล่นดูของไปเรื่อยร้านเครื่องสำอางบ้าง เสื้อผ้าบ้าง ร้านไหนดูน่าสนใจก็มีแวะเดินเข้าไปดูบ้าง

จนสายตามาสะดุดอยู่ที่ร่างสูงใหญ่ที่ยืนอยู่หน้าร้านอาหารญี่ปุ่น แผ่นหลังกว้างนั้นดูดีน่าค้นหา แต่มันก็ดูคุ้นๆ บอกไม่ถูกจนอดไม่ได้ที่จะจ้องมองอยู่สักพัก พอดีกับร่างสูงนั้นกำลังหันหน้ากลับมา

ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกใจ นับพรทรุดลงมานั่งหลบอยู่หลังชั้นวางสินค้าทันทีด้วยกลัวว่าตัวเองจะเข้าไปอยู่ในม่านสายตาของหนุ่มหล่อคนนั้น

“โลกกลมไปอี้ก เห็นไหมวะนั่น ไม่เห็นหรอก เอ้า แต่เห็นแล้วไงอะ แล้วเราจะหลบทำไมวะ เขาคงจำผู้หญิงที่นอนด้วยคืนเดียวไม่ได้หรอก เดี๋ยวนี้คนเขาวันไนท์สแตนด์กันเยอะแยะไป รึเปล่าวะ!” เธอคุยกับหัวไหล่ตัวเอง ประหนึ่งเป็นนางเอกซีรีส์เกาหลี

หลังจากที่บ่นกับตัวเองถามเองตอบเองเบาๆ เสร็จจึงตัดสินใจเดินหลบออกไปอีกทาง เดินเล่นอีกสักหน่อยก่อนที่จะกลับไปรอเพื่อนรักที่รถโดยที่ไม่ลืมโทรไปบอกไข่มุกให้รู้ไว้

ทางด้านของภคิณหลังจากยืนรอเลขาเพื่อนสนิทเคลียร์ค่าใช้จ่ายเรื่องอาหารเสร็จจึงหันหลังกลับมาด้านนอกแล้วสายตาก็ไปสะดุดที่ผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งเขามั่นใจว่าเธอมองเขาอยู่ก่อน