7

งานในสวนหรืองานบ้านเล็กน้อยที่ต้องอาศัยแรงผู้ชาย ภีมพัฒน์ก็คอยช่วยเหลืออยู่ตลอด ทำให้เบาแรงไปได้มาก แม้ปกติแล้วหนึ่งฤทัยจะเป็นคนทำเอง แต่พอมีภีมพัฒน์ เขาก็อาสาจัดการให้เองโดยไม่ต้องเปลืองแรงหลานสาว

“โหย... ข้าวเหนียวมะม่วงของพี่หนึ่งน่ากินจังเลยครับ” กิตร้องขึ้นตาวาวด้วยความหิว

“ถ้าน้องกิตอยากกิตอะไรก็บอกพี่หนึ่งนะคะ พี่หนึ่งจะทำให้กิน” หนึ่งฤทัยนั่งยองๆ ลงตรงหน้าของเด็กน้อย โยกศีรษะของอีกฝ่ายไปมาด้วยความเอ็นดู กิตโผเข้ากอดหนึ่งฤทัยแน่น ร้องไห้สะอึกสะอื้น ทำเอาทุกคนถึงกับตกใจ

หนึ่งฤทัยอุ้มเด็กน้อยขึ้นมากอดเอาไว้ กิตก็กอดคอของพี่สาวข้างบ้านเอาไว้แน่น ซบหน้าออดอ้อนสะอื้นฮักๆ

“น้องกิตเป็นอะไรคะ” หนึ่งฤทัยรีบเอ่ยถามอย่างตกใจ ไม่แน่ใจว่าตัวเองพูดอะไรผิดไปหรือเปล่า

“น้องกิตรักพี่หนึ่งจังเลย อยากได้พี่หนึ่งมาเป็นแม่ของน้องกิต” ประโยคของกิตทำให้ทุกคนยิ้มอย่างเอ็นดู

“เวลาไปงานวันแม่ น้องกิตไม่มีแม่เหมือนคนอื่น น้องกิตอิจฉาคนที่มีแม่ หมูหวานชอบอวดแม่ให้น้องกิตฟังทุกวันเลยว่าแม่ของเขาน่ารักใจดีทำอาหารอร่อย” เด็กน้อยพูดอย่างน้อยใจ ภีมพัฒน์เองก็อึ้งไป เขาเพิ่งรู้ว่าลูกชายนั้นต้องการแม่เหลือเกิน แต่เขาไม่เคยตอบสนองสิ่งที่ลูกชายต้องการให้อีกฝ่ายได้เลยอาจเพราะเขายังหาผู้หญิงที่รักกิตจริงๆ จากใจไม่ได้เลย เพิ่งมาพบกับหนึ่งฤทัยนี่แหละที่รักกิตจริงๆ ด้วยความจริงใจ

“ถ้ามีวันแม่อีก พี่หนึ่งไปเป็นแม่ให้น้องกิตดีไหมคะ” หนึ่งฤทัยอาสาอย่างมีน้ำใจ

“ดีครับ แต่น้องกิตอยากให้พี่หนึ่งมาเป็นแม่จริงๆ”

“ไม่เอานะครับน้องกิต” ภีมพัฒน์รีบปรามบุตรชาย เขากลัวว่าหนึ่งฤทัยจะอึดอัด

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ” เธอหันไปบอกภีมพัฒน์

“ต่อไปนี้พี่จะเป็นแม่ให้น้องกิตดีไหม ถ้ามีงานที่โรงเรียนพี่ไปเป็นแม่ให้ได้นะคะ” หนึ่งฤทัยเห็นน้ำตาใสๆ ของเด็กน้อยแล้วรู้สึกสงสารปนเวทนาจับใจ อะไรที่ทำได้เธอก็อยากที่จะทำให้ดีที่สุด เพื่อให้กิตมีความสุข เด็กน้อยคงโหยหาแม่ เห็นเพื่อนๆ อวดแม่ก็คงจะน้อยใจว่าทำไมตัวเองไม่มีแม่เหมือนคนอื่นๆ เขา

“เย้ๆ น้องกิตดีใจที่สุดในโลกเลยครับ” กิตไชโยแทบกระโดดโลดเต้นตัวลอย หันไปยิ้มกับบิดาอย่างดีใจพลางยักคิ้วให้

ภีมพัฒน์กำลังซึ้งใจ เข่าแทบทรุดเมื่อเห็นการส่งซิกของลูกชาย เขาก็นึกว่ากิตนั้นน้อยใจที่ไม่มีแม่จริงๆ เสียอีก และคิดว่าตัวเองนั้นอาจจะทำหน้าที่บกพร่อง ทำให้กิตรู้สึกแปลกแยกจากเพื่อนๆ ในห้องเรียน

“งั้นมากินข้าวเหนียวมะม่วงกันดีกว่าค่ะ” หนึ่งฤทัยรีบเอ่ยบอก เช็ดน้ำตาให้เด็กน้อยอย่างอ่อนโยน กิตรีบพยักหน้าโดยเร็ว อ้อนขึ้นไปนั่งตักของพี่สาวข้างบ้านด้วยกิริยาน่ารัก ทำให้หนึ่งฤทัยใจอ่อนยวบ

“ยายคิดว่าเราคงจะไม่แคล้วสองพ่อลูกแล้วละจ้ะ” คุณยายพูดขึ้นหลังจากที่หลานสาวเดินไปส่งสองพ่อลูกที่หน้าบ้านและเดินกลับเข้ามาในบ้าน

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะคุณยาย หนูก็แค่สงสารน้องกิตน่ะค่ะ แกไม่มีแม่ คงอยากมีแม่เหมือนคนอื่นเขา”

“ยายก็พูดไปตามเนื้อผ้า ความใกล้ชิดเป็นบ่อเกิดของความรัก” คุณยายเอ่ยแซวตามประสา แต่รู้จักนิสัยของหลานสาวดีว่าเป็นคนรักนวลสงวนตัวและไม่ได้ปล่อยเนื้อปล่อยตัวกับผู้ชายง่ายๆ

คุณยายยิ้มกว้างในทันทีเมื่อพูดยังไม่ทันขาดคำ เด็กชายกิตตัวน้อยก็วิ่งโร่จากบ้านมาหาหลานสาวของนางในทันที

“พี่หนึ่งครับ ช่วยสอนการบ้านน้องกิตหน่อย” เด็กน้อยขี้อ้อนชูสมุดการบ้านวิชาต่างๆ ให้หนึ่งฤทัยดู เพราะช่วงนี้กิตเปิดเทอมแล้วนั่นเอง

“ได้สิจ้ะ” คนพูดหันไปมองคนเป็นพ่อ เขายิ้มให้เธออย่างขอบคุณ ก่อนที่จะเดินไปนั่งสนทนากับคุณยายของเธออยู่อีกด้าน

หนึ่งฤทัยเริ่มสอนการบ้านกิตอย่างสนุกสนาน ตั้งแต่วิชาคณิตศาสตร์จนมาถึงวิชาศิลปะ

“น้องกิตชอบเรียนวิชาอะไรคะ” เธอเอ่ยถามอย่างสนใจ เด็กในวัยนี้จะเริ่มสนใจสิ่งที่ตัวเองชอบ และอนาคตอาจจะประกอบอาชีพนี้ ผู้ใหญ่ควรสนับสนุนให้เด็กได้ทำในสิ่งที่เด็กๆ ชอบสนใจและถนัด

“ชอบวิชาศิลปะครับ”

“คุณครูให้วาดรูปอะไรคะนี่”

“รูปครอบครัวครับ” กิตตอบหนึ่งฤทัยก่อนจะตั้งใจวาดรูปครอบครัวของตัวเอง อันประกอบด้วยบ้าน สวนและรูปครอบครัว

“เสร็จแล้วครับ นี่คุณพ่อ พี่หนึ่ง คุณยาย พี่จรรยา พี่แก้วแล้วก็น้องกิต”

“วาดสวยเชียวค่ะ” เด็กน้อยคิดว่าคุณยายแล้วก็หนึ่งฤทัยคือคนในครอบครัวเพราะเจอหน้ากันทุกวัน หิวขนมก็วิ่งมากินที่บ้านได้เลย

“ไหนครับ พ่อดูสิ” ภีมพัฒน์เดินมาดูบุตรชายหลังจากสนทนากับคุณยายอยู่นาน

“นี่ครับคุณพ่อ สวยไหมครับ”

“สวยครับ”

“โตขึ้นน้องกิตจะวาดรูปสวยๆ ครับ”

“อยากเป็นจิตกรเหรอครับ” คนเอ่ยถามโยกศีรษะของบุตรชายไปมาเบาๆ

“เป็นได้ไหมครับ”

“ได้ครับ” ภีมพัฒน์ตอบบุตรชายด้วยรอยยิ้ม

“วันนี้พี่หนึ่งทำซาลาเปาหลายไส้เลย กำลังร้อนๆ เลย น้องกิตจะกินเลยไหม”

“กินครับ พี่หนึ่งทำซาลาเปาเป็นด้วยเหรอ” เด็กน้อยเอ่ยถามตาวาว

“เป็นค่ะ”

“โหย... งั้นผมก็ไม่ต้องไปซื้อข้างนอกแล้วสิ ผมชอบกินซาลาเปามากเลยครับ” ประโยคของเด็กน้อยทำให้ผู้ใหญ่ต่างอมยิ้ม