ป้องกันหรือเปล่า(2)

ในขณะที่รถกลังจะเคลื่อนตัวออกไปเขาเลือกแตะเบรก แล้วขยับตัวโน้มเข้าหาเธออย่างรวดเร็ว กิรณาไม่ทันตั้งตัวตกใจสุดขีด หดตัวแนบเข้ากับประตูอีกฝั่งพลางยกมือขึ้นดันหน้าอกแกร่งเอาไว้ด้วยความลืมตัว

“พะ ... พี่สิบทิศ จะทำอะไรคะ อย่าทำแบบนี้บนรถนะคะ”

กิรณาร้องเสียงหลง สมองของเธอเตลิดไปไกล นึกถึงเหตุการณ์

เมื่อคืน กลัวว่าเขาจะโกรธที่เธอมาช้าจนจะปล้ำเธอขึ้นมาอีกในที่สาธารณะแบบนี้

ท่าทางตื่นตระหนกจนเกินเหตุนั้นทำให้สิบทิศชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่มุมปากหยักจะเผลอหลุดยิ้มออกมาอย่างขบขัน

...มันเป็นรอยยิ้มที่กิรณาไม่เคยเห็นจากเขามาก่อนเลย...

“นี่เธอคิดสัปดนไปถึงไหนแล้วเนี่ยยัยบ๊อง!” สิบทิศเอื้อมมือข้ามไปกดปุ่มปรับเบาะด้านข้างเธอ

“ฉันแค่จะปรับเบาะให้เธอนอนลงไป ขืนนั่งหัวโด่ออกไปแบบนี้ คนที่ป้อมยามหรือคนในบริษัทที่ยังหลงเหลืออยู่เขาก็เห็นกันหมดพอดีว่าเรากลับบ้านด้วยกัน”

ชายหนุ่มจัดการปรับเบาะจนเอนราบลงไปเกือบสุด ก่อนจะผละตัวกลับไปประจำที่ตำแหน่งเดิม แล้วปรายตามองเธออย่างยั่วโมโห

“อีกอย่าง... เลิกมโนไปไกลได้แล้ว ตอนนี้ฉันยังไม่มีอารมณ์ เหนื่อย!”

สิบทิศหันกลับไปสตาร์ทรถและเหยียบคันเร่งออกไปอย่างไม่ไยดี ทิ้งให้กิรณานอนจมอยู่กับเบาะรถด้วยความรู้สึกที่ปนเปกันไปหมด ทั้งอายที่ตัวเองคิดลึกไปไกล และทั้งเจ็บใจที่เขามองเธอเป็นเมียที่ต้องซ่อนเอาไว้ให้มิดชิดที่สุด

หญิงสาวทำได้เพียงแค่หลับตาลง กัดริมฝีปากตัวเองเพื่อสะกดอารมณ์ที่พุ่งปรี๊ดจนแทบสุดปรอท ในขณะที่รถสปอร์ตคันหรูค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกจากบริษัทไป

กว่าจะฝ่ารถติดช่วงเย็นออกมาได้ กลับถึงบ้านก็เกือบหนุ่มทุ่ม ทั้งที่บริษัทกับบ้านก็ห่างกันไม่ไกลเท่าไหร่ ย่ากรองแก้วที่ตั้งใจมานั่งรออยู่สนามหญ้าหน้าบ้านเพื่อรอจับผิด ก็ถึงกับยิ้มออกมาเมื่อเห็นทั้งคู่กลับมาด้วยกัน

“กลับมาแล้วเหรอหนูกิ๋ว วันนี้เหนื่อยไหม ย่าให้คนเตรียมมื้อค่ำของโปรดเอาไว้ให้เยอะเลยนะ”

สิบทิศเห็นย่าเอาใจกิรณาก็รู้สึกหมั่นไส้ เลยเอ่ยพูดกับย่าด้วยความอิจฉาที่ซ่อนเอาไว้ไม่มิด

“หลานแท้ ๆ ยืนอยู่ตรงนี้ไม่เห็นเอาใจบ้างเลย”

ย่ากรองแก้วละสายตาจากหลานสะใภ้ หันมามองหลานชายตัวดีที่ยืนทำหน้ามุ่ยอยู่ข้างรถสปอร์ตคันหรู หญิงชราขยับยิ้มหมั่นไส้ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิกเข้าที่สีข้างของสิบทิศเบา ๆ จนชายหนุ่มต้องสะดุ้งโหยง

“ทำมาเป็นน้อยใจไปได้ตาสิบ แกน่ะมันหลานนอกคอก อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอยจนโตเป็นความย ย่าเห็นหน้าจนเบื่อแล้ว แต่หนูกิ๋วเขาเพิ่งย้ายมาอยู่ที่นี่ไม่ถึงสามวันเลย ย่าต้องเอาใจน้องสิ ... ใช่ไหมลูก”

ย่ากรองแก้วหันไปพยักพเยิดกับกิรณาที่ยืนอมยิ้มบาง ๆ ก่อนจะเดินเข้าไปโอบไหล่หลานสะใภ้คนโปรดพาเดินเข้าบ้านทิ้งให้สิบทิศยืนกรอกตามองบนอยู่ลำพัง เขาพ่นลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะยอมก้าวเท้าเดินตามหลังคนทั้งคู่เข้าบ้านด้วยท่าทีปั้นปึ่ง

ภายในห้องอาหาร กุลนิภากับศิลานั่งรออยู่ก่อนแล้ว บนโต๊ะมีอาหารหลากหลายวางอยู่ ทั้งที่ปกติทำแค่ไม่กี่อย่างเท่านั้น

“มากันพอดีเลยลูก นั่งสิ วันนี้มีแต่ของอร่อย ๆ ทั้งนั้น” กุลนิภาเอ่ยทักทายพลางกวักมือเรียกให้กิรณานั่งลงข้าง ๆ ลูกชายเธอ

ร่างอวบเดินไปนั่งลงด้านข้าง และเริ่มรู้สึกว่าร่างกายตัวเองแปลก ๆ กลิ่นแกงเผ็ดและของคาวที่เคยเป็นของโปรด กลับทำให้เธอรู้สึกพะอืดพะอมจนต้องยกมือขึ้นปิดปาก ใบหน้าอวบอิ่มเริ่มซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด

“กิ๋ว ... กิ๋วขอตัวเข้าห้องน้ำสักครู่นะคะ”

ไม่รอให้ใครเอ่ยอนุญาต ร่างอาวบก็รีบรุกพรวดพราดวิ่งออกไปจากห้องอาหารทันที ทิ้งให้ผู้ใหญ่ทั้งสามคนมองงตามด้วยความสงสัย ย่ากรองแก้วกับกุลนิภาหันมาสบตากันอย่างมีความหมาย ก่อนที่ผู้เป็นย่าจะเปรยออกมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

“อาการแบบนี้ ทำไมแม่รู้สึกคุ้น ๆ นะแม่กุล เหมือนคนกำลังท้องไม่มีผิดเลย”

“นั่นสิคะคุณแม่ หรือว่าหนูกิ๋วจะแพ้ท้อง” กุลนิภาเอ่ยสำทับด้วยแววตาเป็นประกาย

เคร้ง!

เสียงช้อนในมือสิบทิศกระทบขอบจานข้าวเสียงดัง ชายหนุ่มปรายตามองผู้ใหญ่ทั้งสองด้วยสายไม่อยากจะเชื่อ

“มันไม่เร็วขนาดนั้นหรอกครับคุณย่า คุณแม่ จะท้องได้ยังไง ได้กันแค่คืนเดียวแล้วท้องแลยเนี่ยนะ ผมไม่ใช่ยอดมนุษย์นะครับ”

ประโยคที่โพล่งออกมาตรง ๆ ของสิบทิศทำเอาห้องอาหารตกอยู่ในความเงียบกริบไปชั่วอึดใจ ก่อนที่ผู้ใหญ่ทั้งโต๊ะจะหันมองหน้ากันแล้วยิ้มกริ่มออกมาอย่างปิดไม่มิด แล้วก็เป็นฝ่ายศิลาที่แสร้งทำหน้าเคร่งขรึมแล้วเอ่ยถามลูกชาย

“แกไม่ได้บังคับขืนืใจน้องใช่ไหมตาสิบ”

“เปล่า”

สิบทิศตอบสั้น ๆ เพียงคำเดียวแล้วรีบก้มหน้าก้มตาตักข้าวเข้าปากเพื่อกลบเกลื่อนความผิด ใบหน้าแดงก่ำรามถึงใบหูเมื่อนึกถึงเรื่องคืนเดียวที่เพิ่งผ่านมาเมื่อคืนนี่เอง กิรณาเดินกลับมาที่โต๊ะด้วยสีหน้าดีขึ้นเล็กน้อย ทว่ายังดูอ่อนเพลียอยู่มาก

“หนูกิ๋ว เป็นยังบ้างลูก หน้าซีดเซียว ไปหาหมอไหมเดี๋ยวแม่ให้ตาสิบพาไป” กุลนิภาถามด้วยความเป็นห่วงพลางลูบแขนสะใภ้เบา ๆ

“ไม่เป็นไรค่ะคุณแม่ อาการโรคกระเพาะน่าจะกำเริบ กิ๋วเป็นมาตั้งแต่เด็กแล้วค่ะ มื้อเที่ยงวันนี้กิ๋วงานยุ่งเลยไม่ได้ทานข้าว เลยเป็นแบบนี้บ่อย ๆ ค่ะ”กิรณาส่ายหน้าช้า ๆ พลางส่งยิ้มเจื่อนให้ทุกคนบนโต๊ะ

“อ้าว! ทำไมหนูปล่อยให้ตัวเองหิวจนเป็นเรื่องขนาดนี้ล่ะลูก” ย่ากรองแก้วดุเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู

“ขอโทษค่ะคุณย่า เดี๋ยวทานข้าวลงไปก็น่าจะดีขึ้นค่ะ”

กิรณาตอบพลางเลี่ยงที่จะสบตากับสิบทิศที่ยังคงนั่งนิ่งไม่พูดไม่จา ชายหนุ่มเพียงแค่ปรายตามองเธอครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆและรู้สึกผิดที่รู้ว่าเธอไม่ได้กินข้าวเที่ยงก็เพราะมัวแต่ห่วงเรื่องคำสั่งที่เขาพูดกรอกหูอยู่บ่อย ๆ