ป้องกันหรือเปล่า(1)

“อ้าวคุณกิ๋ว เอาเอกสารมาให้ท่านประธานเหรอคะ ท่านรออยู่”

‘รถเมล์’ เลขาฯสาวร่างท้วมเอ่ยทักขึ้นด้วยรอยยิ้ม เธอไม่ได้รู้จักกับกิรณาเป็นการส่วนตัว แต่พอจะรู้มาบ้างว่าเธอเป็นคนโปรดของคุณย่าของท่านประธาน และถูกสั่งห้ามพูดว่ากิรณาสนิทสนมกับครอบครัวท่านประธาน ทั้งบริษัทจึงมีเธอคนเดียวที่รู้เรื่องนี้

“ค่ะ”

ตอบรับเสียงแผ่ว ก่อนจะเดินไปหยุดหน้าห้องแล้วยกมือขึ้นเคาะประตูสองสามครั้ง  พอได้รับเสียงอนุญาตจากด้านใน เธอก็ค่อย ๆ ผลักประตูเข้าไป

ร่างอวบก้มหน้าก้มตาเดินตรงไปยังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ โดยไม่ยอมเงยหน้าขึ้นสบตากับชายหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างรออยู่แม้แต่นิดเดียว

กิรณาวางวางแฟ้มเอกสารลงลนโต๊ะ ก่อนจะรีบหมุนตัวหันหลังเตรียมจะเดินออกจากห้องไปให้ไวที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพราะความอึดอัดที่โอบล้อมอยู่มันเริ่มทำให้เธอหายใจลำบาก

“เดี๋ยว...”

น้ำเสียงเย็นชาสั่งให้เท้าที่กำลังก้าวเดินให้หยุด กิรณาจำใจหันกลับมามองเขา เธอคิดว่าสิบทิศคงจะเปิดแฟ้มแล้วเจอจุดน่าสงสัยในสรุปค่าโฆษณาจริง ๆ จึงหันกลับไปเตรียมจะอ้าปากอธิบายรายละเอียดตามที่เตรียมตัวมา

“คือเรื่องงบประมาณโฆษณาไตรมาสนี้ กิ๋ว...”

“เย็นนี้หลังเลิกงาน ไปรอฉันที่ลานจอดรถ”

สิบทิศชิงพูดขึ้นก่อนโดยไม่สนใจจะเปิดแฟ้มเอกสารที่วางอยู่ตรงหน้าเลยสักนิด สายตาคมกริบจ้องมาที่ใบหน้าแดงของเคนเจ้าเนื้อไม่วางตาก่อนจะเอ่ยพูดประโยคถัดมา

“เราต้องกลับบ้านพร้อมกัน แล้วก็ตอนลงไปรออย่าให้เก็นตอนเธอขึ้นรถฉันด้วยล่ะ”

กิรณาขมวดคิ้วเข้าหากันจนแทบเป็นปมด้วยความสงสัย เลยย้อนถามกลับไปอย่างลืมตัว

“ที่พี่สิบทิศลงไปตามเอกสารที่แผนกเมื่อกี้ ความจริงแล้วไม่ได้อยากไปเอาเอกสารใช่ไหมคะ แค่จะมาบอกให้กิ๋วกลับบ้านด้วยกัน อันที่จริงส่งข้อความหรือโทรมาบอกก็ได้นี่คะ ไม่เห็นต้องทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่จนพี่เกรซแล้วก็พนักงานเขาตกใจกันทั้งแผนกเลย”

สิบทิศหน้าตึงขึ้นมาทันที เขาพ่นลมหายใจออกมาอย่างขัดใจ พลางจ้องหน้าหญิงสาวนิ่ง

“นี่เธอไม่ได้ดูข้อความ แล้วก็โทรศัพท์เลยใช่ไหม เธอตั้งใจจะหลบหน้าฉันหรือเปล่า”

“เปล่านะคะ ... พี่สิบทิศโทรมาด้วยเหรอ”

หญิงสาวทำหน้าเหวอ ก่อนจะรีบล้วงโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋าเสื้อคลุมขึ้นมาดู แล้วก็ต้องหน้าเจื่อนสนิทเมื่อหน้าจอโชว์การแจ้งเตือนสายที่ไม่ได้รับ และข้อความที่ถูกส่งเข้ามาเป็นสิบข้อความจากเบอร์โทรของเขา

“คือ ... กิ๋วขอโทษค่ะ พอดีกิ๋วเปิดโหมดห้ามรบกวนเอาไว้ตอนทำงาน กิ๋วไม่เห็นจริง ๆ ค่ะ”

สิบทิศส่ายหน้าช้า ๆ อย่างระอาใจพลางขยับตัวพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทางที่ดูผ่อนคลายลงเล็กน้อย ทว่าดวงตาก็ยังคงความดุเอาไว้ไม่เปลี่ยน

“กลับไปทำงานได้แล้ว อย่าลืมเปิดเสียงโทรศัพท์ไว้ด้วย อย่าให้ฉันต้องเดินลงไปตามเธออีกเป็นครั้งที่สอง แล้วถ้าคนอื่นจับได้ว่าเราแต่งงานกันเป็นเรื่องแน่”

“ค่ะ ... กิ๋วทราบแล้วค่ะ”

กิรณารีบรับบคำแล้วหมุนตัวเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็วทิ้งให้สิบทิศนั่งมองตามหลังคนเจ้าเนื้อด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ชายหนุ่มยกมือขึ้นลูบคางตัวเองเบา ๆ พลางนึกถึงท่าทางก้มหน้าก้มตาของเธอเมื่อครู่ แม้ปากจะบอกว่ารำคาญใจ แต่ความจริงเขาก็อดใจหายไม่ได้เมื่อเห็นรอยหม่นหมองในดวงตาคู่นั้นที่เขามีส่วนทำให้มันเกิดขึ้นมาเองกับมือ

เวลาเลิกงานกิรณาแกลังทำตัวอ้อยอิงเหมือนว่าตัวเองทำงานยังไม่เสร็จเพื่อรอให้เพื่อนร่วมงานกลับออกไปก่อน แน่นอนว่าเธอไม่ลืมที่จะส่งข้อความไปบอกคนหน้าตึงที่กำลังนั่งรออยู่ในรถ

กว่าเพื่อนร่วมงานคนสุดท้ายจะเดินออกจากแผนกไป กิรณาก็ต้องนั่งหลังขดหลังแข็งเคลียร์ตัวเลขจนเวลาล่วงเลยไปเกือบชั่วโมง เธอรีบหอบหิ้วกระเป๋าสะพายกึ่งวิ่งกึ่งเดินลงมาที่ลานจอดรถชั้นใต้ดินอย่างรีบร้อน หัวใจแทบเต้นไม่เป็นจังหวะ เพราะกลัวว่าคนเอาแต่ใจอย่างสิบทิศจะพ่นไฟใส่ที่เธอทำให้เขาต้องรอนาน

เมื่อเห็นรถสปอร์ตหรูจอดอยู่ในมุมมืดที่ค่อนข้างลับตาคน หญิงสาวก็รีบเดินตรงเข้าไปหา แล้วเปิดประตูแทรกตัวเข้าไปนั่งประจำที่ด้านข้างคนขับทันที

“ขอโทษค่ะพี่สิบทิศ กิ๋วขอโทษที่ลงมาช้า พอดีกิ๋วรอให้พี่เกรซกับคนอื่น ๆ กลับไปก่อน”กิรณาละล่ำละลักบอกพลางยกมือขึ้นปาดเหงื่อ

“ความจริง ... พี่สิบทิศไม่ต้องรอ กลับไปก่อนก็ได้นะคะ กิ๋วกลับแท็กซี่เองได้ พี่จะได้ไม่ต้องมารอนาน ๆ แบบนี้”

สิบทิศปรายตามองคนข้างกายด้วยสายตาเรียบนิ่ง มือหนายังคงกำพวงมาลัยค้างไว้ก่อนจะเค่นเสียงหัวเราะในลำคอเบา ๆ

“ฮึ ถ้าฉันกลับไปคนเดียวโดยไม่มีเธอติดรถไปด้วย ฉันกลับไปนานแล้ว ไม่มานั่งหายใจทิ้งให้เสียเวลาอยู่นี่หรอก”

คำพูดตรงไปตรงมานั้นทำให้กิรณาหน้าแดงก่ำ ความรู้สึกน้อยใจแล่นขึ้นมาจุกที่คอ และรู้ได้ทสันทีว่าที่เขายอมนั่งรอเกือบชั่วโมงไม่ใช่เพราะเป็นห่วง หรืออยากกลับพร้อมกัน แต่มันคือคำสั่งของย่ากรองก้าวที่เขาไม่อาจขัดได้ต่างหาก

“ค่ะ กิ๋วเข้าใจแล้ว”

หญิงสาวตอบรับเสียงเบาเหมือนเคย ก่อนจะเบือนหน้าออกไปนอกหน้าต่างรถ เพื่อซ่อนดวงตาหม่นที่เริ่มคลอเบ้า ไม่อยากให้เขาเห็นว่าเธอนั้นรู้สึกกับเขาอย่างไรกันแน่