สะใภ้ผิดตัว(2)

มืออวบสั่นเทาขณะกดอ่าน ก่อนจะเลื่อนเปลี่ยนเป็นโทรออกหาเบอร์ที่ส่งข้อความมา ทว่าเบอร์นั้นกลับติดต่อไม่ได้

หญิงสาวได้แต่กำมือแน่นทั้งรู้สึกโกรธ และเป็นห่วงในเวลาเดียวกัน แต่จะทำอย่างไรได้ในเมื่อติดต่อพี่สาวไม่ได้ เธอก็จำต้องก้มหน้ารับหน้าที่เป็นเมียใช้หนี้แทนพ่อไปก่อน

เงินหลักล้านที่พ่อเคยไปกู้มาลงทุน จนเขาจะมายืดบ้าน คุณย่ารู้เรื่องก็ไปไถ่ถอนมาให้ แลกกับการที่ลูกสาวบ้านนี้ต้องแต่งงานกับหลานชายเพียงคนเดียวของท่าน

แน่นอนว่าคนที่ถูกวางมาเป็นเจ้าสาวคือพี่ติวรา ทว่าพอใกล้ถึงวันเธอกลับหนีหายไปอย่างไร้ร่องรอย สุดท้ายคนที่ต้องเข้าพิธีเพื่อรักษาหน้าจึงกลายมาเป็นเธอแทน

“พ่อหนูกิ๋วกลับไปแล้วเหรอลูก”

คนเจ้าเนื้อสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อหันกลับไปยังต้นเสียง แล้วเห็นว่าเป็นคุณกุลนิภาเดินเข้ามาหาพร้อมรอยยิ้ม เธอเห็นว่าลูกสะใภ้หายออกมานานแล้วจึงออกมาดู เพราะเกรงว่าจะหนีลูกชายเธอไปอีกคน

“กลับไปแล้วค่ะคุณป้า”

“แน่ะ บอกให้เรียกแม่ เดี๋ยวตีเลย”

กุลนิภาทำเสียงดี ทว่าแววตากลับเต็มไปด้วยความเอ็นดู กิรณาได้แต่ยิ้มมุมปากแล้วเอ่ยขอโทษแทน

“แม่ว่าเข้าบ้านไปอาบน้ำอาบท่าเถอะ เดี๋ยวเย็นจะได้ลงมาทานข้าวกัน ข้าวของแม่บ้านก็เอาขึ้นไปไว้บนห้องตาสิบแล้วล่ะ”

“คืนนี้หนูต้องนอนห้องพี่สิบทิศเหรอคะ” หญิงสาวเบิกตากว้าง ทำเอาแม่สามีถึงกับหลุดขำออกมา

“ก็ใช่น่ะสิจ๊ะ หนูแต่งงานกับตาสิบแล้ว ผัวเมียกันก็ต้องนอนห้องเดียวกันสิ จะแยกห้องนอนได้ยังไง ถ้าเป็นแบบนั้นเมื่อไรจะมีหลานให้แม่กับคุณย่าเลี้ยงล่ะ”

กิรณายิ้มออกมาแห้ง ๆ มันก็จริงอย่างที่ท่านว่า ผัวเมียที่ไหนเขาจะนอนแยกห้อง มีคู่เธอนี่แหละมั้งที่จะได้นอนแยกที่กัน คนหนึ่งนอนบนเตียงส่วนอีกคนนอนโซฟา แน่นอนว่าเธอต้องได้นอนโซฟา

ร่างอ้วนยืนมองสลับกัน ระหว่างโซฟามุมห้องกับเตียงว่างคิงไซซ์ที่ถูกโรยด้วยกลีบกุหลาบสีแดงสดเป็นรูปหัวใจ หากเป็นคู่รักแต่งงานคู่อื่นก็คงเป็นวันที่แสนจะโรแมนติก แต่สำหรับเธอมันก็แค่เมียร่วมห้องที่ไม่มีวันได้ความรักจากเขา

หญิงสาวเหลือบมองห้องกว้างใหญ่ด้วยความเหงาจับใจ เพราะนี้เป็นครั้งแรกที่เธอย้ายมาอยู่ที่อื่น จึงยังไม่ค่อยคุ้นชินเท่าไร หลังจากแม่สามีออกจากห้องหอไปแล้วกิรณาจึงหอบเอาสารร่างตัวเองเข้าไปอาบน้ำชำระร่างกายเพื่อเปลี่ยนเป็นชุดลำลองสบาย ๆ

“อ้าว หนูกิ๋วลงมาทำไมล่ะลูก ไม่พักเอาแรงสักหน่อยเหรอ นี่ก็เพิ่งบ่ายสองเองนะ”

กุลนิภาเอ่ยถามลูกสะใภ้มาด ๆ ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้แม่บ้านออกไปก่อน แล้วใช้มือตบที่เบาะนั่งด้านข้าง เป็นการเรียกให้เธอมานั่งด้วย

กริณาเดินเข้าไปทรุดตัวนั่งลงบนโซฟาด้วยท่าทีอ่อนน้อม มืออวบประสานกันไว้บนตักพลางส่งยิ้มบาง ๆ ที่ดูอย่างไรก็ซ่อนความหม่นหมองเอาไว้ไม่มิด

“กิ๋วนอนไม่ค่อยหลับค่ะคุณแม่ เลยว่าจะลงมาดู เผื่อมีอะไรให้กิ๋ววช่วยหยิบจับได้บ้าง”

กุลนิภามองสำรวจใบหน้าจิ้มลิ้มของสะใภ้ที่ดูซูบเซียวไปถนัดตา หล่อนลอบถอนหายใจด้วยความหนักใจ ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้ลูกสะใภ้

อีกนิด มือที่เริ่มมีริ้วรอยตามกาลเวลาเอื้อมไปกุมมืออวบของกิรณาเอา

ไว้แน่น ท่าทีที่ดูลังเลและลำบากใจของหญิงสูงวัยทำให้กิรณาเริ่มขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

“มีอะไรหรือเปล่าคะคุณแม่ หน้าตาคุณแม่ดูไม่ค่อยดีเลย”

“คืออย่างนี้ลูก...” กุลนิภาอึกอัก สีหน้าบ่งบอกชัดเจนว่าสิ่งที่กำลังจะพูดนั้นลำบากใจเพียงใด

“เมื่อครู่นี้ ตาสิบเขาเขาโทรมาหาแม่ เออ เรื่องงานของหนูกิ๋วที่บริษัทน่ะจ้ะ”

กิรณาใจเสีย เพราะหนึ่งชั่วโมงก่อนหน้าเขาเพิ่งขับรถออกไปประชุมด้วยท่าทีปั้นปึง แล้วทำไมถึงต้องโทรกลับมาคุยเรื่องงานของพนักงานฝ่ายบัญชีตัวเล็ก ๆ อย่างเธอ หรือว่าเขาไม่พอใจเรื่องแต่งงานของเราจนหาเรื่องเอาหน้าที่การงานมากลั่นแกล้ง

“พี่สิบทิศ ... ว่ายังไงบ้างคะ”

กุลนิภาสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบา

ราวกับกลัวว่าเขาจะมาได้ยิน

“ตาสิบเขาถากมแม่ว่า หนูยังอยากทำงานที่นั่นอยู่ไหม คือเขาอยากให้หนูลาออกน่ะลูก เขาบอกว่าตำแหน่งภรรยาประธานบริษัทไม่จำเป็นต้องลำบากไปนั่งทำบัญชีงก ๆ แบบนั้น แต่ถ้าหนูไม่ยอมลาออก...”

หญิงสูงวัยหยุดคำพูดไว้เพียงเท่านั้น สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความเห็นใจจนกิรณาเริ่มใจคอไม่ดี

“ถ้ากิ๋วไม่ลาออก ... พี่สิบทิศจะว่ายังไงคะ”

“เขาสั่งว่า ถ้าหนูยืนยันจะทำงานต่อ หนูจะต้องเก็บเรื่องการแต่งงานเป็นความลับ ห้ามให้ใครที่บริษัทรู้เด็ดขาด แม้แต่เพื่อนร่วมงานที่สนิทก็ห้ามบอก ตาสิบไม่อยากให้ใครรู้ว่าผู้หญิงที่เขาแต่งงานด้วยคือหนู”

กุลนิภาพูดความลำบากใจ แต่ว่าคำพูดเหล่านั้นมันก็ไม่ต่างอะไรกับฝ่ามือที่ฟาดลงบนหน้า แต่งงานกันไม่ถึงชั่วโมงเขาก็หนีไปทำงาน ห้องหอก็ไม่ได้เข้าตามธรรมเนียม กิรณารู้สึกชาไปทั้งตัว ความจริงที่ว่าเชาอับอายที่มีเธอเป็นภรรยา มันช่างเจ็บปวดยิ่งกว่าถูกทำร้ายทางร่างกายเสียอีก

กิรณาก้มหน้ามองมือตัวเองที่สั่นเทาน้อย ๆ ความเงียบเข้าปกคลุมห้องรับแขกครู่ใหญ่ ก่อนที่คนเจ้าเนื้อจะฝืนยิ้มออกมา