สะใภ้ผิดตัว(3)

“กิ๋วเข้าใจค่ะคุณแม่ กิ๋วเลือกอย่างหลังค่ะ”

“หนูกิ๋ว ... หนูจะยอมอยู่อย่างหลบ ๆ ซ่อน ๆ ในบริษัทที่ตัวเองทำงานมานานงั้นเหรอ ทำไมไม่ลลาออกมาอยู่บ้านสบาย ๆ ล่ะลูก แม่เลี้ยงหนูได้นะ”

กิรณาส่ายหน้าช้า ๆ พลางส่งยิ้มเจื่อนให้แม่สามี แม้ว่าครอบครัวฝั่งสามีจะรวยมากแค่ไหน มันก็ไม่ใช่เงินเธอ การหาเงินด้วยหยาดเหงื่อตัวเองมันน่าภูมิใจกว่าถูกตอกหน้าว่าหน้าเงินเสียอีก

กิ๋วอยากทำงานหาเงินเลี้ยงตัวเองค่ะคุณแม่ กิ๋วไม่อยากเป็นภาระของใคร อีกอย่าง... ถ้ากิ๋วลาออกมาอยู่ที่นี่เฉย ๆ กิ๋วคงจะฟุ้งซ่านเปล่า ๆ ให้กิ๋วไปทำงานเถอะนะคะ ส่วนเรื่องความลับ กิ๋วสัญญาค่ะว่าจะทำตามที่คุณสิบทิศต้องการ กิ๋วจะเป็นเพียงพนักงานบัญชีคนเดิม จะไม่ทำให้เขาต้อง

อับอายแน่นอนค่ะ”

กุลนิภาได้แต่พยักหน้ายอมรับอย่างจำยอม หล่อนเห็นใจลูกสะใภ้คนนี้จนไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาปลอบ รู้ดีว่าเบื้องหลังการแต่งงานครั้งนี้มันบิดเบี้ยวแค่ไหน การแต่งงานที่ควรจะต้องเกิดขึ้นเพราะความรัก กลับกลายเป็นการชดใช้หนี้สิน และเจ้าสาวควรจะเป็นโฉมงามอย่างติวรา แต่กลับกลายมาเป็นลูกเป็ดขี้เหร่ในสายตาของสิบทิศอย่างกิรณา

“คุยอะไรกันอยู่เหรอแม่กุล หนูกิ๋ว”

ย่ากรองแก้วในวัยเกือบแปดสิบปี เดินเข้ามาอย่างเชื่องช้าโดยมีแม่บ้านคอยประคองไม่ห่าง ใบหน้าที่มีรอยยิ้มอารมณ์ดีทำเอาบรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่หายไปในพริบตา ท่านมองคนเจ้าเนื้อที่นั่งอยู่ข้างลูกสะใภ้ตัวเองด้วยแววตาเอ็นดู

“คุณย่า...” กิรณารีบลุกขึ้นไปช่วยประคองท่านอีกแรง

“อยู่นี้ก็พีแล้ว ย่าว่าจะชวนไปร้อยมาลัยสักหน่อย วันนี้วันพระใหญ่จะได้เอาไปขึ้นหิ้ง ลมในสวนหลังบ้านกำลังดีเชียวล่ะ ย่าให้เด็กเตรียมดอกมะลิกับดอกรักไว้ให้แล้วนะ”

“ได้ค่ะ คุณย่า เดี๋ยวหนูช่วยประคองไปนะคะ”

“ย่าคิดถึงฝีมือร้อยมาลัยของหนูจะแย่ ตั้งแต่หนูมาช่วยงานวันเกิดย่าคราวก่อน ย่าก็ไม่เคยเห็นใครร้อยได้ประณีตงดงามเท่าหนูอีกเลย หาคนจับตัวยากจริงๆ” หญิงชราเอ่ยชมหลานสะใภ้คนโปรดไม่ขาดปาก

กิรณาเดินประคองย่ากรองแก้วออกไปยังศาลาไม้กลางสวนหลังคฤหาสน์ ซึ่งเป็นสวนดอกไม้ ต้นไม้นานาพรรณ มันทั้งเงียบสงบ แล้วก็ร่มรื่นทั้งที่อยู่ใจกลางเมืองกรุง

“คุณย่าก็ชมกิ๋วเกินไปค่ะ คนที่ทำสวย ๆ ก็มีเยอะค่ะ คุณย่าอาจจะยังไม่เคยเจอก็ได้”

“ก็ย่าอยากชม เพราะย่าชอบที่หนูทำยังไงล่ะ”

ย่ากรองแก้วยังคงอวยยศหลานสะใภ้มาด ๆ เธอดีใจมากที่ได้กิรณามาเป็นหลานสะใภ้แทนติวรา แม้จะเอ็นดูเด็กสาวทั้งสองมาก แต่ถ้าให้เลือกมาเป็นหลานสะใภ้ เธอก็คงจะเลือกคนนี้ ทว่าข้อตกลงก่อนหน้านี้กับณดลคือเสนอติวรามาให้ เพราะเห็นว่าคู่ควรกับตระกูลเธอมากที่สุด

เงินสิบล้านที่ย่ากรองแก้วยอมควักจ่ายให้กับธนาคารเจ้าหนี้ของ

ณดล คือข้อแลกเปลี่ยนในการเกี่ยวดองกัน ถือว่าเป็นค่าตอบแทนที่

ครั้งหนึ่งณดลเคยช่วยชีวิตคุณย่าเอาไว้อีกด้วย

ติวรากับกิรณาไม่เห็นด้วยกับการคลุมถุงชน แต่จะทำอย่างไรได้ในเมื่อพ่อตัดสินใจยกลูกสาวให้ไปแล้ว ก็เหลือเพียงความกตัญญูเท่านั้นที่จะต้องตอบแทนบุญคุณของบุพการี

แต่ใครจะไปคาดคิดเล่าว่าก่อนงานแต่งแค่ไม่กี่วัน พี่สาวที่เธอรักมากที่สุดก็มาหนีไป ติดต่อก็ไม่ได้ ทิ้งเพียงจดหมายเอาไว้ว่าไม่ต้องตามหา คนที่เหมาะสมจะต้องแต่งงานเข้าบ้านบูรณะการกุล คือกิรณาเท่านั้น หากทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้ว เธอจะกลับมากราบขอขมา

“วันนี้คุณย่าอยากได้มาลัยแบบไหนคะ”

“เอาไปไหว้พระก็ต้องเป็นมาลัยชายเดียวสิลูก”

“ได้ค่ะคุณย่า...”

มืออวบหยิบเข็มร้อยมาลัยขึ้นมาถืออย่างคล่องแคล่ว กิรณาเริ่มบรรจงเสียบดอกมะลิสีขาวลงไปทีละดอกอย่างตั้งใจ ย่ากรองแก้วนั่งมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้ม ท่านมองออกว่าเด็กสาวคนนี้มีดีมากกว่ารูปร่างภายนอก ความใจเย็นและความละเอียดอ่อนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความอวบอ้วนนี้ต่างหาก คือสิ่งที่ท่านอยากให้หลานชายตัวดีได้สัมผัส

“หนักนิดเบาหน่อยก็อดทนเอาหน่อยนะลูก... ทองแท้ต่อให้โดนไฟลนแค่ไหน มันก็ยังเป็นทองวันยังค่ำ” หญิงชราเปรยขึ้นมาลอย ๆ ขณะมองดูหลานสะใภ้ร้อยพวงมาลัย

กิรณาเงยหน้าขึ้นมองคุณย่า ก่อนจะก้มหน้าลงร้อยดอกไม้ต่อโดยไม่พูดอะไร เธอได้แต่หวังว่า ‘ไฟ’ ที่ท่านกำลังพูดถึงคือพี่สิบทิศ จะไม่แผดเผาหัวใจของเธอจนมอดไหม้ไปก่อนวันที่เขาเห็นคุณค่าในตัวเธอ

เวลายามเย็นในห้องนอนกว้างมันช่างเหงาจับใจ กิรณาเหลือบมองนาฬิกาที่แขวนอยู่ผนังห้องดูก็เห็นว่าเข็มสั้นเคลื่อนไปยังเลขสิบสอง ซึ่งกำลังเคลื่อนเข้าสู่วันใหม่อยู่แล้ว แต่สามีที่เพิ่งแต่งงานกันไปเมื่อตอนกลางวันก็ยังไม่กลับมา

มืออวบกำสมาร์ทโฟนในมือแน่น อยากจะโทรไปเช็กว่าเขาอยู่ที่ไหนจะกลับมาเมื่อไรก็ไม่กล้า หลายปีที่ผ่านมาคุยกันยังนับคำได้เลย แล้วเธอจะโทรจิกเขาได้ยังไง จะใช้ประโยคไหนถามออกไป

คนเจ้าเนื้อเดินวนห้องอยู่อย่างนั้น ก่อนจะสะบัดหัวไล่ความคิดออกไป เขากับเธอมันก็ไม่ต่างกันกับคนแปลกหน้าที่ถูกจับมาอยู่ร่วมห้องเดียวกัน ขนาดเขายังไม่เป็นห่วงเธอเลย แล้วเรื่องอะไรเธอจะต้องเป็นห่วงเขาด้วยล่ะ คิดได้อย่างนั้นหญิงสาวก็เดินกลับไปยังเตียงนอนแล้วทิ้งตัวลง ก่อนจะผล็อยหลับไปด้วยความเหนื่อยล้า...