Share

9. ยอมจำนน

last update Tanggal publikasi: 2026-07-03 09:36:40
คำนั้นทำลูกพีชตาเบิกกว้างด้วยความตกใจปนสับสน ใบหน้าสวยซีดเผือดลงทันตา..

‘ คำว่าใช้ปากปรนเปรอที่เข
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi
Bab Terkunci

Bab terbaru

  • เมียลับ มาเฟียร้าย [ เซตมาเฟียร้าย 1 ]   83. ตั้งใจทำ

    ภายในห้องครัว.. ลูกพีชเข้าห้องครัวเพื่อเตรียมอาหารเช้าด้วยตัวเอง โดยมีป้าแม่บ้านคอยช่วยข้างๆไม่ห่าง สองคนช่วยกันพลางพูดคุยหยอกล้อกันอย่างสนิทสนม นับตั้งแต่มีป้าแม่บ้านเข้ามาอยู่ด้วย ลูกพีชก็รู้สึกว่าชีวิตภายในเพนต์เฮาส์หลังใหญ่ไม่ได้เงียบเหงาเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว จากที่เคยต้องอยู่คนเดียวทั้งวัน รอจนกว่าวินเชนต์จะกลับจากทำงาน ตอนนี้เธอกลับมีคนคอยพูดคุย มีเพื่อนทำอาหาร และมีใครสักคนให้เล่าเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ในแต่ละวันให้ฟัง แม้จะเพิ่งรู้จักกันได้ไม่นาน แต่ความใจดีและความเป็นกันเองของป้าแม่บ้านกลับทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นใจอย่างประหลาด ราวกับได้กลับไปใช้ชีวิตเรียบง่ายแบบที่เคยมีแม่อยู่ข้างๆ อีกครั้ง “ได้แล้วค่ะป้า… น่ากินมากเลยค่ะ “ ลูกพีชเอ่ยขึ้นอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะค่อยๆ ปิดเตาแก๊ส.. ข้าวต้มปลาหม้อใหญ่ที่กำลังเดือดได้ที่ส่งกลิ่นหอมชวนรับประทานไปทั่วห้องครัว เธอใช้ทัพพีคนเบาๆ อีกสองสามครั้ง ก่อนจะก้มลงสูดกลิ่นหอมด้วยความพึงพอใจ “อื้อ… หอมจัง” น่าแปลก… เมื่อวันก่อนเธอยังรู้สึกคลื่นไส้จนแทบทนกลิ่นอาหารไม่ได้ โดยเฉพาะกลิ่นคาวของปลา แต่วันนี้กลับไม่มีอาการเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย ตรงก

  • เมียลับ มาเฟียร้าย [ เซตมาเฟียร้าย 1 ]   82. คุณวินเชนต์เป็นอะไรคะ

    ร่างบางรีบเดินตรงไปยังห้องน้ำด้วยสีหน้าตื่นตระหนก เพราะตั้งแต่เธอมาอยู่ที่นี่.. เธอยังไม่เคยเห็นวินเชนต์เจ็บป่วยเลยสักครั้ง ลูกพีชรีบยกมือขึ้นเคาะประตูอย่างร้อนรนก๊อก! ก๊อก!“คุณวินเชนต์คะ!.. เป็นอะไรหรือเปล่าคะ”ไม่มีเสียงตอบกลับจากคนด้านใน มีเพียงเสียงน้ำไหลแผ่วๆดังลอดออกมาลูกพีชเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจดวงน้อยเริ่มเต้นแรงด้วยความเป็นห่วง“คุณวินเชนต์…” เธอเรียกอีกครั้งด้วยน้ำเสียงอ่อนลง“เปิดประตูให้พีชหน่อยได้ไหมคะ พีชเป็นห่วง…”คำว่าเป็นห่วงหลุดออกมาจากปากโดยไม่รู้ตัว.. ลูกพีชยืนรออยู่หน้าห้องน้ำด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ กระทั่งผ่านไปครู่หนึ่ง…แกร๊ก!ประตูห้องน้ำก็ถูกเปิดออกพร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดนอนชุดเดิม.. ทว่า.. ใบหน้าที่เคยหล่อเหลาซีดลงอย่างเห็นได้ชัด ลูกพีชชะงัก! ทันทีเมื่อสบเข้ากับสีหน้าที่ไม่สู้ดีของเขา“คุณวินเชนต์!”เสียงหวานเอ่ยเรียกด้วยความตกใจ เธอรีบขยับเข้าไปหา ก่อนจะยกมือเล็กขึ้นแตะหน้าผากกว้างอย่างลืมตัวสัมผัสอ่อนโยนทำให้วินเชนต์ขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นสีหน้ากังวลของคนตรงหน้า เขาก็หลุดยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู“ทำอะไร”ลูกพีชไม่ได้ตอบทันที เธอขยับหลังมือ

  • เมียลับ มาเฟียร้าย [ เซตมาเฟียร้าย 1 ]   81. ทำอะไรลงไปเนี่ย

    เสียงหวานพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะฝืนยิ้มบางๆราวกับปลอบใจ แต่ถึงจะพยายามบอกตัวเองว่าไม่เป็นไร… ความรู้สึกน้อยใจเล็กๆ ก็ยังคงติดอยู่ในอกเพราะไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรเหมือนกัน… ที่เธอเริ่มอยากเป็นคนสำคัญในสายตาของเขา มากกว่าแค่ผู้หญิงที่เขาเลี้ยงเอาไว้ตกเย็น..ภายในห้องนอนกว้างของเพนต์เฮาส์ บรรยากาศเงียบสงบกว่าทุกวันลูกพีชที่เพิ่งอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ เธอเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยชุดนอนสายเดี่ยวตัวโปรดที่วินเชนต์ซื้อให้ ร่างบางชะงักเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ เมื่อเห็นร่างสูงใหญ่นอนหลับอยู่บนเตียงปกติเวลานี้เขามักจะนั่งทำงานอยู่ในห้อง หรือไม่ก็นอนเล่นโทรศัพท์รอจนกว่าเธอจะอาบน้ำเสร็จแต่ทำไมวันนี้.. เขาถึงหลับไปก่อนเธอ“ คงจะเหนื่อยจริงๆสินะ ”เธอยืนพึมพำเบาๆ แล้วค่อยๆขึ้นเตียงไปนอนข้างๆเขา อย่างระมัดระวัง เพราะกลัวจะทำให้คนที่กำลังหลับตื่นขึ้นมาเธอดึงผ้าห่มขึ้นคลุมตัว ก่อนจะพลิกกายนอนตะแคงหันหน้าเข้าหาเขา พลางมองใบหน้าหล่อเหลาที่หลับพริ้ม เธอมองนิ่งๆแล้วแอบยิ้มเขินอยู่คนเดียว เวลาไม่เห็นแววตาดุๆ ไม่ได้ยินเสียงเข้มๆ เขาก็ดูหล่อไปอีกแบบจนเธอแทบใจละลาย“ตอนหลับก็ดูใจดีเหมือนกันนะคะ…คนอะไร… ขนาดหลับยัง

  • เมียลับ มาเฟียร้าย [ เซตมาเฟียร้าย 1 ]   80.ขอเป็นคนเห็นแก่ตัว

    เสียงหัวเราะใสๆ ดังแว่วมาจากทางห้องครัว วินเชนต์ชะงัก! คิ้วเข้มที่ขมวดด้วยความเครียดค่อยๆคลายออกเล็กน้อย “อ้าว! ก็ป้าทำไม่เป็นนี่คะ คุณลูกพีชสอนป้าหน่อยสิ” “ได้เลยค่ะ! เดี๋ยวพีชสอนเอง” เสียงหวานตอบกลับด้วยความสดใส ตามมาด้วยเสียงหัวเราะของคนทั้งคู่ วินเชนต์ยืนฟังนิ่งๆอยู่ครู่หนึ่ง แค่เพียงได้ยินเสียงหวานร่าเริงนั้น.. ความหงุดหงิดที่สะสมมาตลอดทั้งวันค่อยๆ เบาลงอย่างประหลาด ‘ ยัยตัวแสบ… ทำอะไรอีกแล้ววะ‘ เสียงพึมพำในใจแล้วยิ้มออกมาได้ในที่สุด เขาถอดเสื้อสูทพาดไว้บนท่อนแขน ก่อนจะเดินตามเสียงหัวเราะเข้าไปในห้องครัว ทันทีที่ก้าวพ้นประตู… ภาพตรงหน้ากลับทำให้ฝีเท้าของเขาหยุดชะงัก ลูกพีชกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างป้าแม่บ้าน บนโต๊ะเต็มไปด้วยถาดขนมลูกชุบหลากสี มือเล็กทั้งสองข้างกำลังปั้นถั่วกวนเป็นรูปผลไม้อย่างตั้งอกตั้งใจ ปลายจมูกของเธอมีแป้งติดอยู่เล็กน้อยโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ แถมยังยิ้มกว้างจนดวงตาหยี “ป้าดูสิคะ! อันนี้สวยไหม” เธอชูลูกชุบรูปมะม่วงขึ้นอวดป้าแม่บ้านอย่างภาคภูมิใจ “สวยมากเลยค่ะ คุณลูกพีชเก่งจริง ๆ” “เห็นไหมคะ! พีชบอกแล้วว่าพีชปั้นสวย” “หึ…” เสียงหัวเราะในลำคอหลุดอ

  • เมียลับ มาเฟียร้าย [ เซตมาเฟียร้าย 1 ]   79. ความทรงจำ

    ลูกพีชยืนยิ้มอ่อน เมื่อนึกถึงคำพูดของแม่ที่มักพูดกับเธอเวลาทำขนม “แม่ พีชช่วยนะ” “ช่วยได้ แต่ห้ามแอบกินอีกนะลูก” “พีชไม่ได้แอบกินสักหน่อย” ปากบอกว่าไม่.. ทั้งที่แก้มยังตุ่ยเพราะมีถั่วกวนเต็มปาก เพียงนึกถึง… เธอก็ยิ้มกว้างด้วยความสุข แล้วรีบเดินเข้าไปนั่งบนเก้าอี้ข้างๆ ป้าแม่บ้านด้วยความสนใจ “พีชขอทำด้วยนะคะ!” “เอ๊ะ?” “พีชทำเป็นค่ะ” น้ำเสียงหวานเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น เธอเลื่อนเก้าอี้เข้าใกล้โต๊ะ ก่อนจะมองก้อนถั่วกวนตรงหน้าด้วยแววตาเป็นประกายและคิดถึง “เมื่อก่อนพีชช่วยแม่ทำบ่อยมาก” “จริงเหรอคะ” “จริงค่ะ!” ลูกพีชพยักหน้ารัวๆ ก่อนจะยืดตัวขึ้นเล็กน้อยอย่างมั่นใจ “พีชปั้นสวยมากเลยนะคะ” ป้าแม่บ้านหัวเราะออกมาเบาๆ สาวน้อยคนนี้ช่างใสซื่อบริสุทธิ์ จนเธอเองอดเอ็นดูไม่ได้ “โอ้โห… ขนาดนั้นเลยเหรอคะ” “แน่นอนค่ะ” “งั้นป้าต้องขอดูฝีมือแล้วล่ะค่ะ” “ได้เลยค่ะ!.. พีชจะทำให้สุดฝีมือเลย พีชจะให้คุณวินเชนต์กินด้วยค่ะ “ ใบหน้าสวยหวานยิ้มสดใส ราวกับลืมเรื่องกังวลเมื่อครู่ไปจนหมดสิ้น ป้าแม่บ้านจึงเลื่อนถาดถั่วกวนมาให้ พร้อมกับยื่นก้อนเล็กๆ ใส่มือเธอ ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสเนื้อขนม… ล

  • เมียลับ มาเฟียร้าย [ เซตมาเฟียร้าย 1 ]   78. จะบอกอย่างไร

    “ไม่มีทางอื่นที่จะช่วยได้เลยเหรอ” น้ำเสียงของเขาไม่ได้แข็งกร้าวเหมือนทุกครั้ง กลับมีความหนักอึ้งปนอยู่จนแพทย์สัมผัสได้ “ถ้าต้องย้ายโรงพยาบาล ส่งไปรักษาต่างประเทศ หรือเรียกแพทย์เฉพาะทางจากที่ไหนมา…เรื่องเงินไม่ต้องสนใจ” “ผมเข้าใจครับ” แพทย์ตอบอย่างใจเย็น “แต่ปัญหาตอนนี้ไม่ใช่เรื่องของศักยภาพโรงพยาบาลหรือค่าใช้จ่ายแล้วครับ อย่างที่ผมเคยแจ้งคุณวินเชนต์ไป ผู้ป่วยมาถึงเราในระยะที่โรคลุกลามมากแล้ว และได้รับการรักษาช้าเกินไป” แพทย์เว้นจังหวะเล็กน้อย “ระบบภายในหลายส่วนเสียหายอย่างรุนแรง ร่างกายก็อ่อนแอเกินกว่าจะรับการรักษาที่หนักกว่านี้ได้” วินเชนต์ขบกรามแน่น “ถ้าฝืนรักษาต่อล่ะ” “มีโอกาสทำให้ผู้ป่วยทรมานมากขึ้นครับ โดยที่ผลลัพธ์อาจไม่เปลี่ยน” คำตอบนั้นทำให้เขาพูดไม่ออก แพทย์จึงเอ่ยต่ออย่างระมัดระวัง “ตอนนี้สิ่งที่เราทำได้ คือประคับประคองอาการให้ดีที่สุด และพยายามยื้อชีวิตของผู้ป่วยในทุกนาทีเท่าที่ร่างกายจะรับไหวครับ” “ทุกนาที…” วินเชนต์ทวนคำเบา ๆ “ครับ” “แล้วเหลือเวลาเท่าไหร่” คำถามนั้นทำให้แพทย์เงียบ “หมอ” วินเชนต์เรียกอีกครั้ง “ผมต้องการความจริง” แพทย์ถอนหายใจเบาๆก่อนตอ

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status