บทที่ 1 แฟนเก่า

กัปตันเตชน์นั่งอยู่ในที่นั่งนักบินมือกำลังจับคันบังคับสายตามองจอและหน้าต่างด้านหน้า สภาพอากาศในวันนี้ปลอดโปร่งทัศนวิสัยดีมาก เป็นการเดินทางที่ราบรื่นเสียเหลือเกิน

"ใกล้ถึงแล้วลดระดับอีกนิดเตรียมลงจอดที่รันเวย์ 19L"

"รับทราบครับ ความเร็วกับระยะกำลังพอดี ล้อพร้อมระบบลงจอดอัตโนมัติเปิดแล้ว ความเร็วอยู่ในเกณฑ์"

ผู้ช่วยนักบินเอ่ยออกมาก่อนจะหันไปมองเบื้องหน้าตั้งใจทำงานกันอย่างเต็มที่

"หอบังคับการสุวรรณภูมินี่คือเที่ยวบิน PS222 ขออนุญาตลงจอดที่รันเวย์ 19L ระยะห่างและความเร็วอยู่ในเกณฑ์ขอรับการยืนยัน"

เขาพูดผ่านวิทยุเพื่อคุยกับหอบังคับการสุวรรณภูมิ และเพียงแป๊บเดียวก็ได้รับเสียงตอบกลับมา

"PS222 ยืนยันการลงจอดรันเวย์ 19L พร้อมใช้งาน ลมตะวันออกเฉียงใต้ 5 นอต ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับกัปตัน"

"รับทราบครับ พร้อมลงจอด"

เครื่องบินลดระดับลงอย่างนุ่มนวล เสียงล้อสัมผัสพื้นดังกึกเบาๆ ก่อนจะวิ่งไปราบเรียบบนรันเวย์ เสียงเบรกไฮดรอลิคเริ่มทำงานในขณะที่เครื่องบินค่อยๆ เคลื่อนไปยังหลุมจอด พนักงานภาคพื้นโบกมือบอกตำแหน่งอย่างเชี่ยวชาญ กัปตันเตชน์ประคองพวงมาลัยให้เครื่องเข้าจุดอย่างแม่นยำ

"ถึงสักที"

"จบภารกิจ"

กัปตันและผู้ช่วยนักบินหันมามองสบตากันก่อนจะยิ้มออกมาเล็กน้อย เขาถอดหูฟังถอดถุงมือพับอย่างเรียบร้อยจากนั้นก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก หลังจากที่เคลียร์ทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยเขาก็เปิดประตูห้องนักบิน คว้ากระเป๋าใบเล็กที่วางอยู่ข้างเก้าอี้เดินออกจากเครื่องไปตามทางเชื่อมเข้าสู่อาคาร

"พี่ชายจะรีบไปไหน"

ผู้ช่วยนักบินหรือธนัตถ์วิ่งตามกัปตันมาอย่างกระชั้นชิด วันนี้ทั้งสองคนจะยังไม่ออกจากสนามบินเพราะต้องรอเจอแอร์โฮสเตสสาวสวยที่เพิ่งเข้ามาทำงานวันนี้เป็นวันแรก

"อยากนอนแล้วจะกลับบ้าน"

"ใจเย็นสิครับพี่ชาย ไหนบอกว่าจะรอเจออิงอิงกับผมก่อนไง"

"ฉันไปพูดกับนายตอนไหนว่าจะรอเจอ แอร์โฮสเตสสาวสวยมีตั้งเยอะแยะฉันจะดูคนไหนก็ได้ไหม ถ้ามีโอกาสได้เจอกันเดี๋ยวก็เจอกันเองแหละทำไมต้องดักรอเจอด้วย"

เขาเองไม่ได้เป็นคนบ้าผู้หญิงขนาดนั้นสักหน่อย เพียงแค่ตัวเองเป็นคนติดเที่ยวแล้วก็ติดเพื่อนมาก เหตุผลที่เลิกกับอดีตแฟนเรื่องราวมันซับซ้อนแต่ไม่ใช่เรื่องของผู้หญิงแน่นอนไม่ต้องห่วง

"เอาน่าเดี๋ยวก็ออกมากันแล้วเราไปจิบกาแฟรอก็แล้วกัน นะครับพี่ชายอยู่เป็นเพื่อนผมหน่อย"

ธนัตถ์คะยั้นคะยอกัปตันสุดหล่อให้อยู่ด้วยกันก่อนเพราะเขาไม่ใจกล้าถึงขนาดจะเข้าไปทักผู้หญิงตัวคนเดียว อย่างน้อยมีหนุ่มฮอตอย่างพี่เตชน์อยู่ด้วยเขาจะได้สบายใจขึ้น

"เหมือนหลอกใช้งานกูเลยว่ะไอ้นี่"

"เอาน่าเดี๋ยวผมเลี้ยงกาแฟ"

เขาลากเตชน์ไปยังร้านกาแฟซึ่งอยู่ตรงบริเวณทางออกตรงทางเชื่อมเข้าสู่อาคาร ทั้งสองคนสั่งอเมริกาโน่เย็นมาดื่มก่อนจะเดินมานั่งตรงเก้าอี้ซึ่งอยู่ด้านหน้าร้านเพื่อจะได้เห็นแอร์โฮสเตสสาวสวยทั้งหลายที่เดินผ่าน

"ว่าแต่ทำไมพี่เตชน์ถึงบอกว่าชื่ออิงอิงคุ้นล่ะ"

รุ่นน้องของเขาชวนคุยเพราะได้ยินรุ่นพี่พูดตอนอยู่บนเครื่องว่าคนชื่ออิงอิงรู้สึกคุ้น ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองสบตาก่อนจะถอนหายใจออกมาเล็กน้อย

"ชื่อแฟนเก่าน่ะเลิกกันได้ประมาณ 2 ปีแล้ว ตั้งแต่เลิกกันก็ไม่ได้เจอหน้ากันเลย"

"ทำไมล่ะ... คนเราเลิกกันไม่จำเป็นต้องทะเลาะกันสักหน่อย ถ้าไม่ได้จบแบบไม่ดีเลยผมว่ายังเป็นเพื่อนกันได้นะ ถึงแม้จะเป็นเพื่อนกันไม่ได้อย่างน้อยก็ถือว่าเป็นคนรู้จัก ต้องทักทายกันได้สิไม่เห็นเป็นไรเลย"

คนอ่อนหัดอย่างธนัตถ์ไม่ค่อยเข้าใจความสัมพันธ์แบบนี้อาจจะเพราะว่าเขาอายุน้อยกว่าและไม่ได้มีประสบการณ์ในการคบหาผู้หญิงเชี่ยวชาญเหมือนรุ่นพี่ เอาจริงเตชน์คบหากับอิงอิงตั้งแต่เรียนมัธยมพอขึ้นมหาวิทยาลัยทั้งสองคนก็ย้ายไปอยู่คอนโดด้วยกัน เรียกได้ว่าคบหากันเกือบ 10 ปีแต่เกิดปัญหาทำให้ต้องแยกย้ายกันไปเติบโต เขากับเธอเป็นคนแรกของกันและกันเป็นคู่ที่สวรรค์ส่งมา คนหนึ่งเป็นดาวมหาวิทยาลัยส่วนอีกคนเป็นเดือนมหาวิทยาลัยเหมาะสมกันมาก ถ้าไม่เลิกกันซะก่อนตอนนี้เขาคงพาเธอไปเจอครอบครัวและเราสองคนอาจจะแต่งงานกันไปแล้ว

"ก็จบกันไม่ดีน่ะสิ ถ้าตอนนี้ยังไม่เลิกกันคงพาไปเจอครอบครัวแล้วก็แต่งงานกันแล้วมั้ง"

ธนัตถ์มองใบหน้าของรุ่นพี่ก่อนจะจ้องมองด้วยความจับผิด ดูจากการพูดถึงแฟนเก่ายังดูมีเยื่อใยอยู่แสดงว่าอาจจะยังมีใจ แต่ทำไมถึงต้องเลิกกันล่ะถ้าเกิดว่ายังรักกันอยู่

"ถ้าเกิดว่ายังรักกันทำไมต้องเลิกกันด้วยล่ะ"

"ก็บอกอยู่ว่าจบไม่ดีไง เฮ้อ...! เอาเหอะ อย่าให้เจอกันเลยดีที่สุด ตอนที่เลิกกันยัยนั่นบอกว่าอย่าให้เจอหน้านะจะกระทืบให้จมดินเลย พูดก็ขนลุกว่ะอย่าให้เจอก็แล้วกัน"

ชายหนุ่มทำท่าทางขนลุกขนพองรู้สึกกลัวยัยอดีตแฟนมาก ถือว่าเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวที่สามารถบังคับเขาได้ เอาจริงปัญหาในตอนนั้นไม่ได้เป็นที่ฝ่ายหญิงแต่อย่างใดเป็นที่เขาเองทั้งหมด ถ้าในเรื่องของความสัมพันธ์การเป็นคนรักเธอทำหน้าที่ได้ดีที่สุดแล้ว ทุกอย่างในตอนนั้นเขาเป็นคนผิดเพียงคนเดียว

"ฮ่าๆ ถ้าไม่พูดผมจะคิดว่าพี่กลัวเมียนะเนี่ย"

"แกจะไปรู้อะไร เฮอะ! อีกนานไหมเนี่ยฉันง่วงแล้วนะ"

เขาเริ่มบ่นออกมาก่อนจะบิดขี้เกียจเพราะรู้สึกว่านั่งเครื่องบินนานเกินไปหน่อย และเพียงไม่นานบรรดาแอร์สาวสวยในชุดแดงลากกระเป๋าเดินออกมาจากทางเชื่อมเข้าสู่อาคาร ธนัตถ์เห็นแบบนั้นก็รีบสะกิดพี่ชายก่อนจะชี้ไปยังผู้หญิงคนหนึ่งที่โดดเด่นกว่าใคร เธอทั้งดูสวย สง่า รูปร่างผิวพรรณดูดีอย่างกับดาราตัวท็อป

"คนนั้นไงพี่ชายอิงอิง สวยไหม"

"ไหนวะขอดูหน้านะ..."

เขาหันไปมองแอร์โฮสเตสที่ลากกระเป๋าเดินออกมาจากทางเชื่อมเข้าสู่อาคารก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นว่าอิงอิงคนที่น้องชายชี้ก็คือคนเดียวกับอดีตแฟนเก่าของเขา ใบหน้านั้นเขาจดจำได้ดีเพราะเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขาไม่เคยลืมเลย

"เชี่ย! แฟนเก่ากู!"

"หา...! ฉิบหายแล้วไงพี่...!"